ως τον Ουρανό

υπήρχε πέρσι
/ νόμιζε /
φέτος δεν υπάρχει
/ νομίζει /
στα περιστατικά της νύχτας
πίνουν τα όνειρα οι τυφλοί
γι' αυτό τα σουρωμένα φιλιά
αναγκάζονται σε έργα δημόσια -
με μαύρα των εργολάβων
/ έτσι, διαιωνίζεται η πομπή,
που υποτάσσεται στο σύστημα
και διανέμει το σύστημα
σε κέρδη δεκαπλάσια της χασούρας. /
τι είναι μια ήττα;
ένα κομμάτι σκοινί
/ αντρίκειες επεμβάσεις
της ψυχής,
με θηλυκότητα υπερεπαρκή
που παραβλέπεται καταναγκαστικά,
από έργα αγρίων,
σε μορφές που δεν άλλαξαν τον κόσμο /
και πυρετοί πολλοί
με συμπτώματα γαστροοοισοφαγικά
με γέλια που χάρηκαν οι θεοί
/ και μάγκα μου, η υπεκφυγή
το βράδυ, στο τραπέζι
κρατούσε μια συλλογή ποιητική -
δώρο Μεσσία
με ουσία χορευτικά τελετουργική -
για να ξεφύγουν οι παρουσίες
σκιές που αυνανίζονται,
σαν με πιπίλα βρεφική
ενός ήπιου τοκετού
/ μια γέννα ποτέ δεν είναι αρκετή
ν' αλλάξει τους χρόνους σε άχρονους /
κι η μάνα θυμάται ανάκατα
κι ο πατέρας αρκεί
ανάμεσα στα κάστρα να περιφέρεται -
καρφιτσώνοντας κολάσεις
/ σαν με συρραφή ντροπής
να άλλαξε η ανάμνηση
με Σεπτέμβρηδες λήξης
επίγειας φυλακής /
σ' ένα χρόνο παρά ένα μήνα
να κόλλησε η παράσταση
σ' έναν Ιούδα που αιμορραγεί
και κόλλησε τέρμα.
από τότε σφραγίστηκαν τα τέλη
που δεν θέλησα να πιστέψω
μ' ένα δείκτη - παραβάν
/ αδυναμία μοναξιάς
σε θάλαμο αερίων
και ιλιγγιώδεις χειμάρρους οπτικούς
σε παραπαίον μνημείο
και λόγους επικήδειους,
σε μια αυλή
μ' ένα φιλί στο στόμα
και γλώσσα των τριάκοντα αργυρίων
κι η άλλη παθιασμένα υγρή,
κι ο θεός δεν είχε,
σα να μη ντρόπιασε τη ντροπή
/ φίλε να του πω: δεν υπάρχεις λέμε -!-
είσαι άπιαστος σαν τα κρίματα
που δε συλλαμβάνονται
στο άνομο κράτος
και στη νόμιμη παρακμή._ /

αγώνας δρόμου

Με ξεπέρασε το καλοκαίρι

σε απόψε του χρόνου

με κυρτά δάχτυλα

Να ψαχουλεύει το μυαλό μου

για ωροδείχτες ιστία

των σάπιων μεσημεριών

τις παλίρροιες του κορμιού

Και τερματίζω άυλος

από σαρκοβόρα σκέψη λειψός

σε ακτή ναρκοπέδιο

κυνηγημένος από πουτάνες

στα μισά επιπέδων

που περιφέρονται καπνοί

μπαγιάτικων λιβανιών

Και τα νύχια

να ξύνουν τη φαιά μου

τα απογεύματα των ημερών.

Τόσο νωπά τα θραύσματα

της νύχτας

στο κοιμητήρι των θεών

που ξυπόλητοι ανέτειλαν

Τρεις -

σαν τρεις του ξημερώματος –

και ξάφνιασαν το άστυ

με το εκατό να γυρίζει
σφυρίζοντας

στα φασιστικά συνθήματα

των γήινων αγορών.

σφυγμοί λυγμών

Με όρθιους σφυγμούς
αναζητώ λύτρωση
βυθισμένων πλανητών

Αποκύημα όνειδους

από κραυγή διαπεραστική

παιχνιδιών παιδικών

τιτάνων που αναλήφθηκαν

δίχως να γελάσουν.

Σε στιγμές προσφώνησης

στα προσκλητήρια των οάσεων

οι ήλιοι μίκραιναν,

κι ο χαμός αρπάζονταν

όσο βυθίζονταν οι άγκυρες

με σκισμένα καλσόν –

δίχτυα που σκάλωσαν

σε στροφές ρεμπέτικες

αργής ιερουργίας –

κι οι γκόμενες θρηνούσαν

στο χορό που πάγιαζε

πολιτεία μαστουρωμένη

στο περβάζι της αμαρτίας,

με γόπες και παρεκτροπή –

ανίατη οσμή

κυρτών βλεμμάτων

από βλήματα παγκοσμίων

των τότε χρόνων

που άχρονοι καθιερώνονται

στον απόπλου μιας τελείας

σε βίους δαιμόνων

και παραλλαγών ζωής.

Οι περιπέτειες που δεν άρχισαν

και δεν τέλεψαν ποτέ,

κι αν αμφισβητούνται,

επιπλέουν συμπαγείς.

Τ’ αστέρι με χαράζει αλήτη

που πίστεψα το νοτιά

και οι κυνόδοντες –

μαρμάρινα φτερά –

τινάζουν τους αιώνες

στο στήθος της

μικρής μου πόρνης

που άγιασε την αμαρτία.

Και τρελαίνομαι

στον απόλυτο ουρλιαχτό

ανένταχτος σε εντολές

προδομένος δότης

με ψέμα ρολόι

και ματωμένες προσευχές.

απειρίζοντα πιστεύω

δυο τα στρατόπεδα. δυο οι καημοί. στο τρία
ανεβαίνεις φλεγόμενος όταν σμίξεις με το δάκρυ ή, πέφτεις στο χάος και
τσακίζεσαι αν τρομάξεις στην αρμύρα.
οι αναλώσιμοι πολλοί στο ανάμεσα - σαν καταδότες της αιώνιας μάχης - ανώνυμα καίγονται στη μέση των κάστρων.
άσπρο - μαύρο οι λυγμοί. κρατώ πολεμίστρα φιλί στο απέναντι μαύρο της ενοχής σας.
όσο το αντί μου στενάζει απ' τις βολές των φιλιών μου, τόσο ξεντύνομαι τη θνητότητα της Γης. εξυψούμαι κραυγή απειρίζουσα στο ατέρμονο πέρα, με την απόλυτη
δυαδικότητα των βροντών, κι οι πύλες ορθάνοιχτες αγκαλιές σε πλεύσεις
ξωτικών μεγαλείων.

επικίνδυνα φθινόπωρα

Κυκλοφορώ επικίνδυνος, σε όνειρο ανοχύρωτης αξίας

Με περγαμηνές αόρατες σε κοινούς βραχείας σύνδεσης

Επιτρέψτε μου, να υπάρχω ορατός πάντων

Σα συντριβή αεροπλάνου με ανεπιβεβαίωτο αριθμό νεκρών επιβατών

Κι αν δε μου επιτρέψετε, θα κινούμαι πασιφανώς νεκρός.

Δίχως συντήρηση τρομακτικός

Με αντίο ψιθυριστό, σαν ρέμβη φθινοπώρου.

το κεντρί

έμεινες στο "εδώ", ψελλίζοντας ένα συναρπαστικό "εκεί",
με γεύση "καλά", κι απόπειρα "ίσως"
και ματαιώθηκες λησμονημένος σε τρομαγμένα "θέλω".
..φταίει, ίσως, που οι μέλισσες κι οι σφήκες ανταρτεύουν με κεντρί. _

μνήμες

μόνο οι μνήμες, μου στέκονται αγέρωχα. / οι μνήμες με θάβουν. / οι μνήμες με λιβανίζουν χλευαστικά. / ακόμη κι η βροχή, που τόσο λάτρεψα, αυτή η πιο πιστή πουτάνα μου, στο μνήμα μου επάνω, σοδομίζει ξανά στην απουσία της σάρκας - κι ας λιώνουν τα σίδερα έξω στον άκοσμο.
πρόσβαση ακόμη στις αμαρτίες μου η βροχή, κι έχει τη δύναμη να καταρρέει και τον τάφο μου.
ούτε εκεί έχω φωλιά. οι τόποι, παρά την φύση, αμαρτάνουν μαζί μου άτοπα.