μονόφθαλμος οίκος

Το παράθυρο κρεμάστηκε απ' τις φλόγες στη μονόφθαλμη οικία. Στο δώμα της εστίας, η εστία σιώπησε για ένα λεπτό. Ακροτελεύτιοι ψίθυροι καρφώνουν το χυμένο αίμα. Η μανία του βοριά, να δαγκώνει αιμοβορικά τα αιμοφόρα, να πετάει μεντεσέδες, ξύλα και σοβάδες. Απ' τα θεμέλια ως τη στέγη, οι οπές του ανθρώπου, στο Άλφα του και στο Ωμέγα, γενοκτονούν εξουσιαστικά. Όλα τα κράτη του δολοφονούν και πέρα απ' την "άκρα του τάφου σιωπή" στο αποτεφρωτήριο με τα ληγμένα δάκρυα μαζικών θανάτων._

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΛΥΓΜΟΣ

Το καλειδοσκόπιο καταπίνει το βλέμμα σου. Μέσα του, τυφλά κοράκια ραμφίζουν καθρέφτες που αιμορραγούν τέφρα. Ο χρόνος - μια μαύρη τρύπα στην παλάμη σου, κι οι αναμνήσεις πάλλονται σ' ερωτευμένα άστρα που ξενυχτούν. Κι είναι ζωή, λένε, τα φασιστικά κουρδίσματα που συνθλίβουν τις χορδές σου, / οι χορδές μου πολλαπλασιάστηκαν στα μάτια - αλυσίδες, να βλέπω αίμα, κι εσύ - μετοίκησαν - οι χορδές μου - στα χέρια κι εσύ, σε σχήμα επιθανάτιας πορείας αστεριών, το παρανάλωμα των ταξικών μας διαφορών κι η ουτοπία στον τελευταίο λυγμό, που σπαράσσεται το φως στα χυμένα κορμιά μας στον τελευταίο βυθό._

Στη Μάνα

Μια γέννα είναι αρκετή, για να ραγίσει το λεπτό επίχρισμα της παιδικής βιασύνης, όταν κτυπούν τα δευτερόλεπτα του Χρόνου, στη μαύρη οπή του πηγαδιού, με το ακέραιο ύδωρ και, την Ανάγκη της Άντλησης. Μη με ρωτάτε, λοιπόν, γιατί δε φαίνομαι στην προσωπίδα του κόσμου σας, με το χτισμένο φως /7:00 με 7:00, στις κολώνες της Δ.Ε.Η. και, στο ρόλο σας, που απαγγέλλει και περιφέρεται/. Κυοφορώντας το Λόγο, γέννησα, επιτέλους, τη μάνα, που με γέννησε. Κι η ροή, αστείρευτη, απλώθηκε κόκκινη πάνω στη Σελήνη, κι είναι γιορτή. /Μια αιμάτινη ανάγκη στις πληγιασμένες ρώγες τ' ουρανού, για να θηλάσω τον άπαρτο Νου στις αχανείς αιτίες των ερώτων, με τις περικοκλάδες ανθισμένων πανσελήνων άγριων νερών._