Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ

Ο λαός νίκησε μόνο στα πλακάτ / και δεν μας βρήκα πουθενά. / Ούτε εσύ. / Από παλιούς αιώνες μόνο / έχω τα νύχια σου στο μυαλό μου / Στην πορεία μάτωσα και, / το ποτήρι στο Ελαιών / /- κάπου Χαυτεία/ στη σκιά του καφενείου των γερόντων- / έσπασε τα χείλη μου. / Έχασα την ώρα της προσοχής / και συνέχισα να περπατώ,/ μονοσάνταλα, στην προδοσία. / Ένα σκοινί μ' ακολουθούσε / - άργησα να το δω - / θα 'χα την ευκαιρία να / αποτρέψω το λαβύρινθο,/ τους πυροβολισμούς, ίσως,/ τις εκτελέσεις, τις αυτοκτονίες,/ το ψέμα και τις / κοινοβουλευτικές τους δημοκρατίες./ Όμως, δεν πρόλαβα./ Τόσες φωνές, τόσοι καπνοί,/ αστυνομοκρατία στα ζωτικά μου..!/ Τόσο αίμα ρέον..!/ Από τα μάτια ξεπήδησαν οι νεκροί μας,/ οι ανήμποροι βασανισμένοι/ Μεγάλωσαν οι κόγχες/ και το αίμα μεγάλωσε, και/ δεν έληξε ακόμη/ στην πορεία._

Σάββατο 1 Αυγούστου 2026

μονόφθαλμος οίκος

Το παράθυρο κρεμάστηκε απ' τις φλόγες / στη μονόφθαλμη οικία./ Στο δώμα της εστίας,/ η εστία σιώπησε για ένα λεπτό./ Ακροτελεύτιοι ψίθυροι καρφώνουν / το χυμένο αίμα. / Η μανία του βοριά,/ να δαγκώνει αιμοβορικά τα αιμοφόρα, / να πετάει μεντεσέδες, / ξύλα και σοβάδες./ Απ' τα θεμέλια ως τη στέγη,/ οι οπές του ανθρώπου,/ στο Άλφα του και στο Ωμέγα,/ γενοκτονούν εξουσιαστικά. / Όλα τα κράτη του δολοφονούν και / πέρα απ' την "άκρα του τάφου σιωπή"/ στο αποτεφρωτήριο με τα ληγμένα δάκρυα / μαζικών θανάτων._

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΛΥΓΜΟΣ

Το καλειδοσκόπιο καταπίνει το βλέμμα σου. Μέσα του, τυφλά κοράκια ραμφίζουν καθρέφτες που αιμορραγούν τέφρα. Ο χρόνος - μια μαύρη τρύπα στην παλάμη σου, κι οι αναμνήσεις πάλλονται σ' ερωτευμένα άστρα που ξενυχτούν. Κι είναι ζωή, λένε, τα φασιστικά κουρδίσματα που συνθλίβουν τις χορδές σου, / οι χορδές μου πολλαπλασιάστηκαν στα μάτια - αλυσίδες, να βλέπω αίμα, κι εσύ - μετοίκησαν - οι χορδές μου - στα χέρια κι εσύ, σε σχήμα επιθανάτιας πορείας αστεριών, το παρανάλωμα των ταξικών μας διαφορών κι η ουτοπία στον τελευταίο λυγμό, που σπαράσσεται το φως στα χυμένα κορμιά μας στον τελευταίο βυθό._

Κυριακή 10 Μαΐου 2026

Στη Μάνα

Μια γέννα είναι αρκετή, για να ραγίσει το λεπτό επίχρισμα της παιδικής βιασύνης, όταν κτυπούν τα δευτερόλεπτα του Χρόνου, στη μαύρη οπή του πηγαδιού, με το ακέραιο ύδωρ και, την Ανάγκη της Άντλησης. Μη με ρωτάτε, λοιπόν, γιατί δε φαίνομαι στην προσωπίδα του κόσμου σας, με το χτισμένο φως /7:00 με 7:00, στις κολώνες της Δ.Ε.Η. και, στο ρόλο σας, που απαγγέλλει και περιφέρεται/. Κυοφορώντας το Λόγο, γέννησα, επιτέλους, τη μάνα, που με γέννησε. Κι η ροή, αστείρευτη, απλώθηκε κόκκινη πάνω στη Σελήνη, κι είναι γιορτή. /Μια αιμάτινη ανάγκη στις πληγιασμένες ρώγες τ' ουρανού, για να θηλάσω τον άπαρτο Νου στις αχανείς αιτίες των ερώτων, με τις περικοκλάδες ανθισμένων πανσελήνων άγριων νερών._

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2025

Αδιαπραγμάτευτα

πήραν και τα νέφη μπαρούτι - ναυάγησαν οι βάρκες τ' ουρανού με τόσο μένος ανθρώπινο. μόνο η ανάμνηση - τικ τικ τακ - έσταζε το στέγαστρο της πόλης - ακατέργαστα δάκρυα αυθόρμητης βροχής. και μόνο στη θύμηση ανιχνεύεται η ζωή στο σφαγείο της Γης *** δεν ξέρω για ΄σας, μα καιροσκόποι αοιδοί και σαλτιμπάγκοι, γενικώς, δεν είχαν καμιά θέση στην ψυχή μου. κάποια άσματά τους, που συνήθως είναι άλλων κόποι, ναι, με άγγιξαν. ..αλλά, τους ίδιους δεν έκανα σημαία μου ποτέ. άφησα το σύστημα να τους ανεμίζει συννεφούλες με δεκάρικους λόγους στις επιχειρήσεις των "θεϊκών" μητροπόλεων. αυτό το σύστημα, που συνδράμουν πολύχρωμοι αντιπολιτευτές και πρώην "Τσε Γκεβάρες", με τους υιούς Ερνέστο, της σύγχρονης αποικίας που λένε πως είναι πατρίδα μου *** οι εκεχειρίες και τα νόμπελ ειρήνης πάνω από τα πτώματα λουστράρουν λίγο τις φάσεις και λειαίνουν τα μυαλά. τόσο που χάνεται η ανθρωπότητα με τυμπανοκρουσίες *** νομίζω πως άλλαξε ο μήνας και μπήκε Νοέμβρης. οι σκορπιοί, έχουν ανέλθει από τον Άδη τους και τσουγκρανίζουν τα χώματα. με πόσα αναχώματα, ακόμη, θα μας δουλεύει η κοινοβουλευτική "δημοκρατία" μας; ο Νοέμβρης με χάραξε παιδί, τόσο βαθιά, που όπου βρεθώ - βγάζω από τις τσέπες φθινοπωρινά φύλλα και τ' αφήνω να πέφτουν εις ανάμνησιν εποχής. ΄Ματωμένες εποχές σε μία μέσα μου. τελικά, αυτό ήμουν πάντα. και είμαι, βέβαια, η ΄ματωμένη εποχή, στο περιθώριο των θνητών, που ακόμη διψώ για βροχές στα φθινόπωρά μου. ***Κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή, θα με προσμένω ακλόνητα κι αδιαπραγμάτευτα εκτός των ορίων της όποιας ντροπής._

Δευτέρα 3 Μαρτίου 2025

"...Χαρταετός..."

Του έραψαν κουρέλια ουρά Του κρέμασαν και σκουλαρίκια και τον διέταξαν να πετάξει. Σύρθηκε στις ηλεκτροφόρες ράγες φούσκωσε φλόγες το παντελόνι - το μπουφάν χώρεσε όλα τα μελλοντικά κόκκινα φεγγάρια Έφτασε μέχρι τα καλώδια της Δ.Ε.Η. Ένας κρεμασμένος σε χειμερινή υστερία γαβγίζει κουρελόπανα και βράδια μεσαίωνα πάνω από χτυπημένα αεροπανό με τους σύγχρονους ταγματασφαλίτες να δαγκώνουν την ουρά του σα να καρφώνουν το μήκος του. Κάτω, στις ομιλίες και στα συνθήματα οι πυροσβέστες ανάβουν φωτιές κι η πόλη, μετά τα προσκλητήρια των νεκρών, συνεχίζει τη σήψη της, καμουφλαρισμένη χαρτοπόλεμο και γιορτή._ Ευαγγελία Πατεράκη φωτο: το σκίτσο που έκανε ο Άγγελος Τηλκερίδης, 20 μόλις ημέρες πριν βρει τραγικό θάνατο στη μοιραία σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη.

Δευτέρα 17 Ιουνίου 2024

επιστροφή

στο βάθος του σκοπού, ο συνοριακός μύστης σημαδεύει - αςυνόδευτο δέμα το βάρος της καρδιάς - με την ανωνυμία των αλχημιστών στο ατίθαςο των κυμάτων / μια πέτρα, στην άβυσσο του αβέβαιου, αρκεί να διαλύσει το νου σε υδάτινα μόρια, με μια ματιά της τρίαινας του παραπέοντος βηματισμού. μέςα σε προδομένους θεούς επιστρέφει το δάκρυ από πνιγμένο λυγμό ανοχής στο σκοτάδι που εξαντλήθηκαν όλες οι αμαρτίες, όταν δικάστηκαν, απ' τη μια το φιλί κι απ' την άλλη το δίχτυ του παράκοσμου στην ένταση της παράκρουςής του. πορεία μηδενική σε όλα και τίποτα, με μηδέν σε όλα σε κούνια παιδικής χαράς - μπρος πίσω στο χύμα των αέρηδων μετά από νύχτες φωτιάς.