Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

άτιτλο























τόση σάρκα, παλλόμενη, κρυμμένη στο μυαλό μου, κι ούτε ένα πλοίο στο χάος του κορμιού / εκτός από το σφύριγμα της έρπουσας καρδιάς μας, που κάποτε υπήρξες στην ψυχή μου, κι εγώ σπασμένος οίστρος - στο χάραγμα των άδικων χειλιών σου - μολυβένιος ανάπηρος στο φλόγιστρο της χλιδής σου. σ' έναν ξεκούρδιστο χειμώνα, οι χθεσινοί σφυγμοί στηρίζουν σταυρό στο ιπτάμενο περιβόλι που χιόνισε το ανεύθυνο των πειρατικών σου, και όμως, ιερουργώ / με τα νύχια να σκάβουν τη νύχτα χάρτινα καρναβάλια - καμμένη σάρκα που άδειασε θρήνο γιορτών /._

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

τελεία

























Καμιά φορά οι καρποί μου γυρεύουν τις παλάμες τους - μόνο ομπρέλες σπασμένες με κρύα μυστικά. Μια τέτοια νύχτα, λιώνουν τα δάχτυλα στη φωτιά που αναμασάει παραμύθια πως κάποτε υπήρχαν ξωτικά. ..κι οι δαίμονες σκίζουν τα χείλη μου. Ακούς που καίγονται κι οι αιώνες -;- δεν υπήρξαν ποτέ μες στη ζωή αιώνες.. -!- όλα στριμώχνονται σε μια τελεία αιμάτινη και πνίγονται πριν να καλπάσει η γιορτή. ό,τι μένει, σαν ανάμνηση, ξεφτιλίζει τ' αποσιωπητικά παγίδα ονείρου. Ακούς που καίγονται τα δάχτυλα -;-