σπασμένα παιχνίδια

δεν έχουν νόημα τα λόγια, ούτε η σιωπή, όταν χάνεις την πέτρα, κι ο ήχος της δεν σ' ακολουθεί. όταν χάνεις τη βροχή, απ' τα δάχτυλά σου, και τη βροντή των ουρανών όλες τις ώρες που στεγνώνουν τα μάτια σου. όλες τις ώρες, που σπάζει η γλώσσα σου κι ο φόβος, ο φόβος σου παλινδρομεί, πότε στο ναι και πότε στο όχι σου. στα παλιά τα παιχνίδια σου ο εγωιστής σαματάς σου για ένα μονάχα παιδικό μυστικό, πάνω απ' τους θάμνους και πέρα απ' τις θάλασσες στο νυχτωμένο κενό, δεν έχουν νόημα τα λόγια κι η σιωπή. παίζεις και χάνεις κερδίζοντας ένα φευγάτο λεπτό, μιας ώρας ανύπαρκτης. ..και σβήνουν τα ρολόγια μας σε δρόμους που δεν διάβηκαν σκυλιά, ούτ' ανεμώνες, ούτε φλόγιστρα αφών. χαμένη η μία ουσία, το ένα της φύσης πρωινό, μιας νύχτας που χάνεις τις σκιές και τα βότσαλα των επιστροφών με πάντα ανάδρομα τ' αμετανόητα τρένα μου. _

απόβροχο αντισυμβατικό

άξαφνα, συνειδητοποίησα ότι κατάγομαι απ' τη Σελήνη. γι' αυτό και είμαι των άκρων. ή θα τσουρουφλίζομαι απ' τις φωταψίες ή θα κάνω τσάρκες στα σκοτάδια. κι ο Πλούτωνας με τον Ποσειδώνα; μάλλον, για τις ουράνιες προεκτάσεις μου στα βάθη με μέθη βροχών.
οι εκλογές; αναμενόμενες. άλλη μια μουτσούνα του πρωταγωνιστικού θιάσου "η ελπίς". κι όσοι με λένε, αντισυμβατική, και πολλοί με λένε (ειδικά οι "επιφανείς" και "μαχόμενοι σκληρά για την επιφάνεια" ποιητές της "λαμπρής" εποχής μας) , είναι που μισώ τη σκουριά. προκαλεί γάγγραινα και βαριέμαι να τρέχω για αντιτετανικούς διαλόγους. δεν βρίσκω νόημα. οι ενέσεις είναι εφήμερες και μισώ τις εφήμερες δόξες και "δόξες". _
 Ευαγγελία Πατεράκη και Προμηθεύς Πυρφόρος (έτσι, για να μην ξεχάσω να μετράω τα δόντια της γενιάς μου και, τότε που με φύτεψαν στο βράχο με τ' όρνιο συντροφιά. μήπως, ο πόνος δεν σε κάνει να νιώθεις υπαρκτός; μόνο αυτός εντέλει, σε γενεές πάσες.)

άτιτλο

όλα αρχίζουν με το τέλος του νεκρού στα γόνατα της επέμβασης, σε κάποιο διανυκτερεύον. κατόπιν, συνεχή αναγγελτήρια χάους, με τη μοναξιά του μετανάστη σε χρονίζουσα πληγή. τελειώνουν άταφα σπέρματα και ωάρια κρεμασμένα, προς παραδειγματισμό πανσέληνης ανατριχίλας. να, η Αρχή των λύκων στις απόκρημνες κραυγές των σταυρών..!

Μάννα

Κυλάς στο τζάμι
τις νύχτες που βρέχει
/ αποφεύγω να σε καλώ τα καλοκαίρια
που ερημώνω βαριά /
μετρώ τις πορείες σου με κύκλους
μα κάπου
με πιάνει το κόκκινο
και αδειάζω διψώντας πυρετικά.
Μάννα εξ' ουρανού
εντείνονται τα νερά -
μια καταιγίδα εξωφρενική
κι ανάβει το πράσινο.
Συνεχίζεις να κυλάς
ράβοντας τα σπασμένα μου
στον βρεγμένο λαιμό μου
στα χλωμά μου πρωινά
και φτάνεις ως την αποβάθρα
να ξεπλύνεις τα καράβια μου.
και συνέχεια γαζώνεις,
Μάννα εξ' ουρανού, - δίχως ρόλο -
στην αντίκα σίγγερ,
τα σπλάχνα των ταξιδιών μου
και τα χείλη μου που σκίστηκαν
στην πλάνη του ατελούς.
ως τ' αχανές το πρόσημο
πάντα νύχτα να βρέχει. - αφιερωμένο στην δικιά μου μάνα -

Να μη βρέχει στις βιτρίνες του κόσμου

ψεύτικοι είμαστε. σχεδόν ανύπαρκτοι. κενοί πορείας, με βαρέα κύματα αιμορραγίας περιβάλλοντος χώρου. κάποτε, αχ, κάποτε να γίνει καιρός, να μιλήσουν τα ύδατα και, το χρυσόμαλλο κριάρι να σπάσει το θόλο της υποταγής, να ξαφνιαστούν τα πελάγη, κι οι αέρηδες να σφυρίξουν εκστρατεία! κενοί χρόνου ν' ανταμώσουμε στο θυμίαμα και στην αστραπή, με την ματιά γυμνή, δίχως τα άρβυλα των αναδρομών, μπροστά στην αγάπη και στο γουργούρισμα των νεφών, εραστές στου ενός την αποκάλυψη και στην ροή._

π

να επιστρέφεις νεκρός, να μοιάζεις άδειος έτοιμος για την ακοή και την αρμύρα. στα χείλη των φυλακών σου να κοινοποιείς την αρχαιότητα της μνήμης σου. να πίνεις τα θυμιατά των αιωνίων και να σιωπάς - αυτός ο θησαυρός σου και η μάχη σου._ Ευαγγελία Πατεράκη - αφιερωμένο σ' εκείνον τον Καρλ Γιούνγκ

κύκλος δευτέρας

μην απορείς που σφυρίζω σαν τρένο τις ώρες 

που μου διδάσκεις την κατασκευή των ρολογιών /

ήρθα τόσες φορές και το μόνο που 

έμαθα είναι να ξεσκονίζω την πέτρα και 

το καρφί στο μετωπικό μου υπερσύνορο /

αν μπορούσες να βαδίσεις με τα χέρια στους σταθμούς μου,

θα γνώριζες την γεύση της ανατριχίλας

όταν σπάει τα όρη και σκίζει τα νέφη σε μύρια νερά. /

σε πόσες χορδές θα παίξω το ταξίδι -;-

με πόσους σταθμάρχες θα κλάψω το όριο

 / απ' την συγκίνηση να διαγράφω το "αν ήμουν" -;-

και διαρκώς να θυμάμαι..! /

πώς έκανα την λησμονιά μάσκα της εβδόμης μου

και σ' έπεισα, μ' ένα τρενάκι μπαταρίας πως τρέχω

εκείνη που δεν ξημέρωσε ακόμη -;-

αν.. αν ήμουν ζωγράφος σου..

ξεκλειδώνω το "θα" της συνέχειας, 

να φύγουν τα γράμματα και

σφυρίζω ξανά και καπνίζω στριφτό να 

ξέρουν που γνώρισα τα βάρη μου /

και ξεκλειδώνω και βαγόνια που αυτό είμαι -

ένας φωτογράφος φευγάτων μυαλών και

φευγάτα μυαλά, 

κι ένας ρεπόρτερ πολέμων των άστρων μου,

κι ερημίτης των μουσικών του απόκοσμου.

κάποιες φορές, ξυπνώ χορευτής - ικέτης

στην καρδιά των λίθων να κατοικήσω και

στα πρωτόγονα άυλα να κρεμάσω τα υλικά μου -

θεατρικά μου καπέλα κι ακατέργαστη απαγγελία μου

που μετρούσα τις στάλες μας

και πάντα έπιανε βροχή.._