ατιτλα

είμαστε μόνιμοι πελάτες οίκου ανοχής, επικαλούμενοι ιδεολογίες, για συγκάλυψη των ενοχών μας. τα βράδια, όμως, που φέγγουν οι κολάσεις μας, χτυπάμε ενέσεις στο μυαλό μας και απαγγέλλουμε αξίες, με τρύπια λαρύγγια, να διαφεύγουν οι καημοί μας για τις ληγμένες αισθήσεις μας. και με δίχως γλώσσα, που πιάστηκε, τη μέρα, στο συρτάρι του ταμείου των πεπραγμένων μας, κοιμώμαστε εν ηρεμία. και, μόνο οι πόρνες, που δεν οίδαν σύνορα, γνωρίζουν τα θεριά της αποκάλυψης και τους ύμνους των αγρίων, δίχως να κλείνουν μάτι._

"απόψε θα σε πλησίαζα"

Ο λαός νίκησε μόνο στα πλακάτ. και δεν μας βρήκα πουθενά. ούτε εσύ μας βρήκες. από παλιούς αιώνες μόνο έχω τα νύχια σου στ' αρβυλάκια μου. στην πορεία μάτωσα και το ποτήρι στο Ελαιών έσπασε τα χείλη μου. έχασα την ώρα της προσοχής και συνέχισα να περπατώ, παράταιρα, στην προδοσία. ένα σκοινί μ' ακολουθούσε - άργησα να το δω - κι είχα την ευκαιρία να ανατρέψω τον λαβύρινθο στην μετάπτωση των ισημεριών - να ψαρεύουν τις ίνες μου στον μίτο των πλανητών μου._

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

όπου φτάνει η μνήμη μου που "είμαι", κράτησα την βροχή, τον ήχο της βροχής - μου έφερνε από πάντα τον ρυθμό της καρδιάς μου και την νέρινη αύρα της μούσας μου / μια μουσική απύθμενων αιώνων. κράτησα και την σβούρα μου / μπαλαρίνα των ωρών μου που δεν λύγισα. τις γκαζές μου / που γέρασαν τα χρόνια μου χλευάζοντάς τα. τα μολύβια μου να αγιογραφούν ατίθασα τον ουρανό μου. κρατώ την πένα μου για την κοσμογραφία ιχνηλατώντας το μυστικό.
ελάχιστα οίδα και καταθέτω δημόσια: ότι δεν πούλησα Τέχνη, ούτε την σκόρπισα. ήξερα από πάντα ότι η Τέχνη δεν πωλείται και δεν διαφημίζεται - αιώνια αρχή.
πέρασα από καλλιτεχνικούς κύκλους, ποιητικούς συνωστισμούς - εταιρείες, ενώσεις - προβολές και λεζάντες, κι έφυγα νωρίς κι έγκαιρα - πωλείται "φήμη" εκεί και οι προβολείς τυφλώνουν.
δεν γύρεψα όνομα - είμαι κανένας. δεν ζήτησα χρήμα - είμαι ελαφρύς. ομολογώ ότι ζήτησα αισθήματα και μ' έβρισκα παντού - σε όλην την παιδικότητα, σε όλον τον καιρό, σε όλον τον πόνο / καθώς με άδειαζαν με είδα. ..μέχρι που στέρεψαν τα "χάη" και ρίχτηκα στην άβυσσο.
ταξίδεψα με την φαντασία παντού - μέσα στην πέτρα άκουσα την δίψα της πεταλούδας για μια μέρα κι ένα λεπτό κι εκθρόνισα τον χρόνο.
βυθίστηκα σε βλέμματα, και λάτρεψα τα τρένα, το σπάραγμα απ' τις ράγες και τα βαγόνια που τρίζουν όναρ με την μελαγχολία του ωραίου. ό,τι έχασα το κέρδισα κι ας έφυγε. ό,τι ήπια με συντρόφεψε. ό,τι ανάσανα με μέθυσε πιότερο απ' ό,τι ήμουν.
δεν υπάρχει νωρίς και μετά και τώρα που σας γράφω - ένα καθρέφτισμα κυμάτων μιας άγριας χειμωνιάτικης θάλασσας / λατρεύω και την θάλασσα στους δεινούς της στρόβιλους / .
όλα τα λάθη μου - τα πάθη που κοιμήθηκα ως την καταιγίδα, κι ως την σπηλιά του Πάνα τις ώρες που νυστάζουν τα κλαριά.
κράτησα και την μάνα - που έφερε την μπόρα μου, για να μπορώ να σας κοιτώ στα μάτια καθάρια και να σας μιλώ._

ανάδρομα τρένα

φωτογραφία: Louloudia Gredi

στον αυτοκρατορικό μου ιστό
/ η βόρεια λεοντή μου τρομάζει αιώνα το βήμα /
με επαίτες νωπούς μυστηρίων
που χαρακώνουν το δέρμα
και τα οστά σφυρίζουν ανάδρομα τρένα
όταν σαλεύουν τα χέρια μου
σαν όνειρα ιερών εντολών
στο μαύρο νερό με το αίμα μου -
κίονα των μυρίων γλωσσών μου
σε φθινοπωρινή ουλή
κάτω απ' τα ξερόφυλλα
των πλεγμένων ίσκιων μου
στο χρώμα που αντιπάσχει φυλακή
και λύτρωση
ανάμεσα στα άκρα των φυλών μου
/ άνεμος να ευωδιάζει η δίψα μου
κι εσύ να σπας την γυμνή μου λάμπα
στους ασπρόμαυρους δεσμώτες μου. /
ανάδρομα ένα
κατοικούν στα φώτα μου
που χορεύουν σαλεμένες πληγές
στις θηλυκές εκτάσεις μου
πάνω απ' τους λόφους των σπάργανων
και μέσα στον προαύλιο σπασμένης μήτρας
με την κατάβαση των θεών μου._

θυσία θανάτου

Με γεννάει, αδιάλειπτα,
 ένα ψέμα θανάτου
στην αναπνοή αδιάφορων πλοίων
πως έφτανες χίλιες πτυχές
με ξελιγωμένη γλώσσα
ν' ακούς σπαραγμούς χρωμάτων
και να μην μ' ακούς
στον κυρίαρχο νου των δειλινών
που μυούν τις νύχτες των
δακτυλικών μου δακρύων
μέσα στην μήτρα του επόμενου τοκετού
που σπαράζει το Ποίημα
με την Μέδουσα των υπογείων μου.
Στο τελευταίο κεφάλι μου
τα σκαλοπάτια σου σκόνταφταν εξονυχιστικά
στα καλπάζοντα νερά μου
και η διαπλανητική μου προσευχή
από σπασμένη βάρκα στον σταυρό των αγίων
που δεν έφταναν ποτέ μαζί σου
δεν έφτανες να αναδείξεις την
θλίψη της προσοχής μου.
με τρένο προσμένω
της θυσίας το όνειρο
και του καθρέφτη σου την σιωπή στο
ψήγμα της αφής μου._

"τα κάστανα"

ζούμε στην εποχή που εχθροί και φίλοι, σε τοίχους, αγαπιώμαστε το ίδιο ερωτικά - τόσο, που δημιουργείται καύσωνας στον γαστροοισοφαγικό μας σωλήνα και πεθαίνουμε από "αγάπη".

βάλε τα κάστανα στη φωτιά -!- η λατρεία μας χρήζει ρομαντικής διαφήμισης._

άτιτλο

η φωτογραφία της Louloudia Gredi

Στις άκρες οι φλέβες έχουν
την χρονομετρία των ταξιδιών
τις υπέρτατες παλάμες της φυγής
των πόρων την δίψα
και τις φλέβες έμπλεες στοιχειά σταθμών /
με τα φτερωτά πόδια των ιπτάμενων παλμών
στα λασπωμένα κατώφλια το βράδυ που
μίλησε το μαύρο στον
βρεγμένο μου καιρό /
Στην αντισκιά των γεγονότων
οι ανασεμιές θαλασσινών ήχων
με τον βόμβο πως
κάποτε ξεκινούσες κύμα
κι εγώ στα πόσα ταξίδια μου έφευγα -;-
με τις βαρύτονες στράτες στα
γυμνά μου λεπτά που
περπατούν στα δάχτυλα
με της αφής την λαχτάρα
Κύμα κύμα να στάζουν οι θύμησες
πώς κάποτε με νόμισα
στην διχοτόμηση του λίθου μου
κι έκαψα τα ταξίδια - στα πόσα μου
έφυγα και πάντα ξεκινούσες -;-..