άτιτλα

 

"..μήπως, και ποιος προφήτης δικαιώνεται στην εποχή του;

κι όλες οι θέσεις αρπαγμένες κι αιμοσταγείς.

λεηλατημένοι πάντα οι καιροί που

η ενοχή λέγεται αθωότης ή και αφέλεια παιδική ή

και του πάθους κάμωμα.

μια άδικη δικιοσύνη ορίζει τις ζωές

και πώς να σώσουν οι συμβουλές οι εποχιακές

μιας φθηνότητας μυαλών λογιστικών / τόσες δίνω τόσα βγάζω /.

στο κάθε διάσελο του χρόνου και στην κάθε κορφή

στο κάθε "τώρα" ποιος νοιώθει πως δεν υπάρχει στιγμή;

μόνο καρφιά και φούμαρα και λέξεις της πλάνης απλανείς,

της ματαιότητας ίδρωτας βαρύς

/ανεπαρκείς μαστόροι και ταχυδακτυλουργοί

οι μοιραστές των ιματίων μα κι οι γυμνοί

οι μαστροποί που πλέκουν κι οι προεστοί /

και ποιος θα δει έναν προφήτη και

δεν θα ουρλιάξει "σταύρωσον αυτόν" και δε θα φάει μασημένη την τροφή

και ποιος δε θα σταθεί γονυπετής

σ' ό,τι ο οδοδείκτης οδηγεί;

σ' αυτούς ολούνους τους καιρούς

με τη διαταγή και τη μπροσούρα,

τα κόμματα, τα περιοδικά και όλη τη χαρτούρα,

τους ποντικούς ειδήμονες, τεχνίτες, ποιητάδες,

μύρια καρφιά καρφώνουνε

και μύριοι προσκυνάνε."_

κριτική

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Πλουτώνιο άλγος μου” της Ευαγγελίας Πατεράκη

Εκδόσεις : 24 γράμματα / Αύγουστος 2020

***

“Πλουτώνιο άλγος, το τρίξιμο των ονείρων”, είναι ο χαρακτήρας,

στην αλήθεια ο πολύ βαθύς χαρακτήρας

της ποίησης της Ευαγγελίας Πατεράκη, ζυγιασμένης σε μια εξέγερση μοναχική

Μια ποίηση που προχωράει πιο μέσα από την τέχνη, στην ουσία της

Στο σκοτεινό εργαστήριο του νου

Η Ευαγγελία Πατεράκη

είναι ένας ερημίτης των μουσικών του απόκοσμου,

κρύβει μια πολυεπίπεδη θέαση των πραγμάτων

Χρησιμοποιεί συμβολικά όψεις της ανθρώπινης κατάστασης

σ’ ένα οντολογικό πεδίο αισθημάτων

μ' ένα εικαστικό φορτίο αξιοθαύμαστο, που υπερβαίνει το προφανές στη σκέψη

Με την επίγνωση ότι τίποτα δε συμβάλλει σ’ έναν ξεκάθαρο ορισμό της ποίησης,

- σίγουρα της δικής της - αρνείται ουσιαστικά να τη στριμώξουν σε οποιοδήποτε διαχωρισμό

οι οπαδοί των παραδοσιακών λαϊκών διαχωρισμών

Άνθρωπος βαθιάς ευαισθησίας, είναι φανερό στο έργο της πως βιώνει στο έπακρο

την αρνητικότητα και το σάπιο του κόσμου

την άρρωστη συνάφεια

και τινάζει κεραυνούς στους αχανείς θανάτους

που χρωματίζουν το περίγραμμα της γης

Συνομιλεί με τον αναγνώστη σε μια άηχη συνομιλία

σε μια ατμόσφαιρα συνύπαρξης σύγχρονων προβληματισμών σε νουάρ ύφος

με πολλαπλά ερωτήματα και πολλές αναζητήσεις

Η ποίηση της Ευαγγελίας Πατεράκη αντανακλά μιαν εκτεταμένη ανάγνωση

της φιλοσοφικής γραμματείας, είναι φανερό ότι είναι εξοικειωμένη με τις ιδέες

του Καντ, του Σαρτρ κλπ.

Η φωνή της είναι τονισμένη στο ιδίωμα της συνομιλίας μορφωμένων τάξεων

με αμφισημίες παντού και για να την πλησιάσεις πρέπει να την αποκρυπτογραφήσεις

Γνωρίζω καιρό τη γραφή της κας Πατεράκη, μου έχει αφήσει ένα ξάφνιασμα,

μια συγκλονιστική ανάσα, που έρχεται να ταρακουνήσει το νου

στον υπέρτατο βαθμό

Με συγκλονιστική ειλικρίνεια σ’ όλο το έργο της

κατορθώνει κάτι περισσότερο από την ποίηση

που στρέφουν την προσοχή τους οι κριτικοί

Εκφράζει το κύριο όραμα εκείνων που βιώνουν την ελευθερία του νου

Κατερίνα Κατσίρη, ποιήτρια, συντάκτρια στο λογοτεχνικό περιοδικό “Ρωγμές”

πειρατικές γραμμές

Ριζώνουν οι βροχές.
Στ' ανηφορικά μου μάτια
νοτισμένα ηχητικά παράσιτα
/ από πειρατικές γραμμές
τσαμπουκαλεμένων οριζόντων./
Συνεχές το χάος της γραμμής -
κυκλώνει κάποτε το παλιό τραμ
/ της πόλης που άστραψε από κεραυνούς /
Παίρνει τις καταιγίδες και
διαβαίνει σφυρίζοντας
στο άηχο άσμα ξέφρενου συνθέτη,
που λύθηκαν τα μυαλά του.
Στ' ανάκατα μαλλιά μας
γεννιούνται πεταλούδες της φωτιάς._

άτιτλο

Μια στάλα βροχής, και ολίγη πραγματικότητα, επιφέρουν πανικό.
Η μόνη ωδή - βροχή στον τσίγκο της στέγης.

Τα υγρά χείλη της ανθρωπότητας στάζουν θεό,

και γεννούν τα θαλασσινά ταξίδια των πλοίων, που άργησαν να φανούν
Αργεί η φύση να σμίξει με παφλασμό, όταν οι σκέψεις - σειρήνες - μαγεύουν τ' αγριολούλουδα._

άποψη αριθμού

 

λοιπόν, για να μη λέμε πολλά λόγια, η ανθρωπότητα δεν σώθηκε ποτέ, ούτε θα σωθεί η ανθρωπότητα. μονάδες της, μόνο, σώζονται. άνθρωποι αυθεντικοί, που σπάνε τους καθρέφτες τους, κι αδιαφορούν για τα είδωλα. που γνωρίζουν την αγνωσία τους, και νιώθουν το φιλί της πέτρας, που λάβωσε την πιο δυνατή τους ανάγκη. και τότε, χαράζει ο σταυρός. και είναι παντού, κι εδώ κι εκεί, σ' ολάκερο το κενό το παλλόμενο, σε κάθε του ήχου πλατιά σιωπή.

με τσαλακωμένες τις εφημερίδες και τα περιοδικά, της μιας χρήσης τη γιορτή, με την υπογραφή του μαινόμενου "τώρα" - σπασμένες σύριγγες στις φλέβες ναυαγών - κατεβαίνει εκείνος που σώζεται, και κατεβαίνει απ' το χρόνο και το μήκος του και την ταχύτητά του. απ' το φτηνό του ύψος, κατεβαίνει μια ανθρωπότητα που δεν σώθηκε, σαν μια γροθιά, ποτέ της.

*μόνο αθυρόστομη η προαναγγελία των θαλασσών, που δίνονται με κύματα στα ρίγη των αθανάτων*

Φοβάμαι

 

Φοβάμαι τους ανθρώπους, που τόσα χρόνια κάνουν πως δεν έχουν πάρει χαμπάρι, και μια ωραία πρωία - μεσούντος κάποιου μήνα - βγήκαν στο facebook με τσιρίδες κραυγάζοντας "θα πεθάνουμε από κορωνοϊό, ανεύθυνε".

Φοβάμαι τους ανθρώπους, που με μολυσμένο νου και ψυχή, πασχίζουν τώρα να μολύνουν τα δικά σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους, που σου πουλούσαν μούρη και καλλιτεχνία, μη τυχόν και τους ξεδιπλώσεις το άδειο τους, και τους βλέπεις τώρα να καταθέτουν δάκρυ και έγνοια.

Φοβάμαι τους ανθρώπους, που στήναν πάγκους στις αίθουσες του πολιτισμού και ξεπουλούσαν ακατάσχετα με χαμόγελα τιτάνιου ύφους και πνεύματος, για τη δόξα,

και τώρα ξαναπουλάνε, όταν τους πιάνει το μεράκι του ξεπουλήματος και έχουν "απόψεις" και σουξέ.

Φοβάμαι τους ανθρώπους, που πετούσαν λάσπη στην αυθεντικότητά σου και την αθωότητα, και τώρα σε λοιδορούν, γιατί, λέει, δεν συμμερίζεσαι τα δικαιώματά τους και τη "δημοκρατία" τους.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Αυτό το χρόνο, φοβήθηκα ακόμη περισσότερο._ (παραλλαγή του ποιήματος "Φοβάμαι" του Μανώλη Αναγνωστάκη / προσαρμοσμένο "στα έργα και στις ημέρες μου" - Ευαγγελία Πατεράκη)

η τραγικότητα του γελοίου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ανάμεσα απ' την τραγικότητα του γελοίου και τη φρικτή πληγή μου, περνά, κάθε βράδυ, στερεμένη η ανθρωπότητα μ' ένα ξεκούρδιστο σφύριγμα, που η φύση γίνεται λυγμός στα σπασμένα πατζούρια του προσώπου μου. και πάντα την ακολουθεί, λαχανιασμένος, ο γερασμένος σκύλος τ' ουρανού, που ξέχασε να πεθάνει, αφού του διέγραψαν τη μνήμη, εκεί, πίσω απ' τα ναυάγια των τρένων στον παλιό σταθμό.

"να δεις, που στο τέλος, θα σωθεί το δάκρυ με όλα τα μυστικά της κατασκευής, κι έτσι, θα αποκαλυφθεί η αιωνιότητα των τραγικών με το γελοίο καπέλο που μόνιμα στάζει νερό και, θα σωθούν τουλάχιστον τα σκυλιά - ό,τι μπορέσαμε να ρημάξουμε από την άθλια στάση μας στον κεντρικό σταθμό μιας πόλης".