η τραγικότητα του γελοίου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ανάμεσα απ' την τραγικότητα του γελοίου και τη φρικτή πληγή μου, περνά, κάθε βράδυ, στερεμένη η ανθρωπότητα μ' ένα ξεκούρδιστο σφύριγμα, που η φύση γίνεται λυγμός στα σπασμένα πατζούρια του προσώπου μου. και πάντα την ακολουθεί, λαχανιασμένος, ο γερασμένος σκύλος τ' ουρανού, που ξέχασε να πεθάνει, αφού του διέγραψαν τη μνήμη, εκεί, πίσω απ' τα ναυάγια των τρένων στον παλιό σταθμό.

"να δεις, που στο τέλος, θα σωθεί το δάκρυ με όλα τα μυστικά της κατασκευής, κι έτσι, θα αποκαλυφθεί η αιωνιότητα των τραγικών με το γελοίο καπέλο που μόνιμα στάζει νερό και, θα σωθούν τουλάχιστον τα σκυλιά - ό,τι μπορέσαμε να ρημάξουμε από την άθλια στάση μας στον κεντρικό σταθμό μιας πόλης".

από τη νέα ποιητική μου συλλογή "πλουτώνιο άλγος μου"

"μέδουσα"

Με γεννάει, αδιάλειπτα,
ένα ψέμα θανάτου
στην αναπνοή αδιάφορων πλοίων
πως έφτανες χίλιες πτυχές
με ξελιγωμένη γλώσσα
ν' ακούς σπαραγμούς χρωμάτων
και να μην μ' ακούς
στον κυρίαρχο νου των δειλινών
που μυούν τις νύχτες των
δακτυλικών μου δακρύων
μέσα στην μήτρα του επόμενου τοκετού
που σπαράζει το Ποίημα
με την Μέδουσα των υπογείων μου.
Στο τελευταίο κεφάλι μου
τα σκαλοπάτια σου σκόνταφταν εξονυχιστικά
στα καλπάζοντα νερά μου
και η διαπλανητική μου προσευχή
από σπασμένη βάρκα στον σταυρό των αγίων
που δεν έφταναν ποτέ μαζί σου
δεν έφτανες να αναδείξεις την
θλίψη της προσοχής μου.
Με τρένο προσμένω
της θυσίας το όνειρο
και του καθρέφτη σου την σιωπή στο
ψήγμα της αφής μου.







 ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ
και ON LINE https://24grammata.com/product/00096/
καθώς και τηλεφωνικά στο 210 612 70 74 / αντικαταβολή
ΔΩΡΕΑΝ έξοδα αποστολής σε όλη την επικράτεια (ανεξάρτητα από το ποσό παραγγελίας)

η αθανασία των νερών

ήμουν ό,τι δεν έβλεπες

και ό,τι λησμονούσα να μην είμαι

να βρίσκομαι εν τη απουσία μου τακτικά.

στη χαώδη επιφάνειά μου

το μόνο που γνώριζα ήταν το κενό των σελίδων

από αιώνες και ψιθύρους ανερμήνευτους.

τυφλή από χέρια της ανάγκης.

ένα δέντρο παράδοξο

που ρίζωσε στη Γη των νεφών
ανάποδα, σαν τον κρεμασμένο πυρετό -

γι' αυτό μπορούσε να ταξιδεύει και

να μην ελπίζει -

γι' αυτό, να μη φοβάται να χάνεται

χαμένη μονίμως.

περιστασιακά καθρέπτιζα άγονους τόπους

και γενικώς σε τρομάζει ακόμη

το κινούμενό μου πρόσωπο - τριάντα μοίρες φυγάς

και τριακόσιες εξήντα αναζητήσεις σε φλόγες που

αν έσβηναν

θα χανόταν η σκηνή μιας ολάκερης περιφοράς

του κόσμου μου.

το μόνο που μπορώ, με βεβαιότητα, να σου πω

είναι πως τα νερά δεν πεθαίνουν ποτές - ακόμη

και στους δεινότερους βάλτους

τα ύδατα παλεύουν τους δαιμόνους τους και ζουν -.

έτσι, περνούσα ατάραγα τις βροντές μου,

ζώντας όλο και πιο βαθιά την υποψία της κοσμικής μου άγνοιας.

με δίχως οπαδούς να μου γυαλίζουν τους δρόμους

μ' αρνιόσουν από φόβο που

ήμουν ό,τι δεν έβλεπες

δύσκολα κι απλά,

κρεμασμένα άστρα. να μην περιμένω

αναμένοντας την απόλυτη σιγή

από την σπλαχνική μου την πιο κρυφή μάχη -

όταν πάλλεται το τίποτά μου

στον ελάχιστο οίκο του Ήλιου μου.

με βήμα βαρύ

που διψά ανεπηρέαστα

την ακατάσχετη μάνα να κολυμπήσω

σ' όλους τους γύρους της Σελήνης

σε μια Στιγμή π' αρνείσαι με βροχή.
κι όμως, δεν σε ξεγέλασα ποτέ._ Ευαγγελία Πατεράκη, από την υπό έκδοση συλλογή: "Ανώνυμη Αποκάλυψη"

στο σταυρό

ο τρόπος μου να τιμηθεί Εκείνος

είναι ο Σταυρός,

με τη Σφαίρα καταμεσής μου στο μέτωπο

Απ' την κοψιά του φεγγαριού

να Ρέει ο Ήλιος και

τ' αγκάθι στο σκισμένο μου νύχι και

στο πουκάμισο του φιδιού

που αδειάζει κλάμα

και φλέγεται._ Ευαγγελία Πατεράκη

** στον Πατέρα μου

και στον Πολύ μου Άνθρωπο**

άτιτλο

 "Οι συγγραφείς φαίνεται να γράφουν με στόχο να είναι γνωστοί ως συγγραφείς. Δε γράφουν επειδή κάτι τους ωθεί προς τα άκρα...." Τσαρλς Μπουκόβσκι - *Για τη γραφή*
Οι λογοτέχνες συμπληρώνω. γενικά οι λογοτέχνες.
**Οι άνθρωποι φοβούνται τα άκρα. Γιατί τα άκρα έχουν τα μήκη του αχανούς. Όμως, τι ποιητής είναι αυτός που δεν τολμά το αχανές; Έτσι, οι άνθρωποι βολεύονται στην εικόνα της πλάνης. Ζουν στα ψεύτικα και αυτοπροσδιορίζονται κάτι ξεγελώντας τους εαυτούς τους. Τα βράδια ονειρεύονται εφιάλτες. Τα πρωινά καμουφλάρουν τους τρόμους τους.
* κάποιοι που κολύμπησαν στο Αχανές, τους νόμισαν νεκρούς. όμως, αυτοί κρατούν στις ράχες τους το αίνιγμα και τη λύση του. κατέχουν το σφύριγμα τ' ανέμου στ' ακέραια δάχτυλά τους και σφυρίζουν. κι όταν βρέχει δεν δραπετεύουν. δεν περιγράφουν σταυρούς και ορίζοντες. δεν επαγγέλονται τον τίτλο και την πένα. μες στη νύχτα καρφώνουν τα σπλάχνα τους στο σταυρό. το πρωινό τους βρίσκει, με πέλματα σκισμένα, να σιωπούν - σα σκιές που γέννησαν την οντότητα και το δάκρυ κι επιμένουν στη φλόγα και στο κύμα που ορίζουν το Άναρχο._* Ευαγγελία Πατεράκη. **

στο όνειρο

Κοιμόμουν.
Στο περίγειο των αγαλμάτων σου
μόνο οι θεοί ξενυχτούν
και τα νυχτερινά πουλιά
στα βάθη των ανεμώνων.

Στις ελλειπτικές του προσώπου σου
οι υπερπανσέληνες κόρες σου
κι οι πνοές του αιθέρα
θαυματουργούν στα κλειστά παράθυρα
Τα παραθυρόφυλλα τρίζουν.

Κοιμόμουν
στον εσπερινό της φωτιάς,
πριν η φλόγα κοπάσει,
με τον λέοντα ν' ανιχνεύει το κοπάδι του
στη σπηλιά των σιωπών.

Στου δείκτη τον οδικό
οι φανοί γεωμετρούν
αχαρτογράφητες παραλίες
και σήμαντρα βράχων
που χτυπούν επικά
στις γεννήσεις μου
στον κάθε θάνατό μου και στον ύπνο
στην τυφλή πολιτεία με τα θανάσιμα επτά
και στο σκάφανδρο του χρόνου
που με άδειασε και με άδειαζε
μέσα στο φόβο μου
να μην οργώνω τα χαρτιά μου
και τα μολύβια μου να σκεβρώνουν
από την άπειρη ανυπότακτη
στην αιώνια της στιγμής υποταγή

Κι ακόμη η πόλη κοιμάται
Σαν πάντα κοιμάται
που σβήνει κι άκαρπα χάνεται._

άτιτλο

οι ληστές φέρουν τον τοκετό

οι αδαείς γεννούν το αίμα

οι σιωπηλοί υπαγορεύουν τον πανικό

οι δάσκαλοι ηγούνται της εκτέλεσης

και οι πιστοί σταυρώνουν την Αλήθεια.

ο πιο πιστός της καυτηριάζει τις φλέβες της

κι εκείνος ο τυφλός, που σκοντάφτει μόνιμα

στην πέτρα και στο άλμα

και γιόμισαν τα πνευμόνια του πίσσα και σκοτάδι,

εκείνος είδε, μόνος, το σπάραγμα και τον ήχο

του όντος, που έκλαψε βαθιά όταν γέννησε τη φωτιά._