Έρωτες το καλοκαίρι

κάτι φτερά π' αδημονούν να χαϊδέψουν την τυρράγνια μου / ο ύπνος πυροβατεί / οι γυναίκες του λάθους εγείρονται εν ώρα μεσάνυχτα / δαγκώνω τα χείλη μου - ματώνω ανάγκες / με μαγκωμένα χτυποκάρδια, πάλι βόλτες στο φεγγάρι. / μου την πέφτουν εφιάλτες και χάνεται το φεγγάρι / τραβηγμένα μαλλιά τα κύματα κι / η θάλασσα πουτάνα / στήθηκε πάλι στα στενά / όλα τα έπιασε δικά της και / με πίνει. / την πίνω λαίμαργα κι/ ένα ακόμα καλοκαίρι.. / η άμμος ακίνητη πετρώνει. / πώς είναι τάχα μου οι ζωντανοί -;- / σαμποτάζ στην ομίχλη -;- / δεν έρχεσαι. μάλλον άδειασες από οδούς. / Η ποιότητα αλλοτριώνεται κι οι εικόνες σκύβουν. Είναι λάφυρα οι κραυγές όταν μ' έσκιζαν τα πάθη. Η αυλαία κατέρρευσε.

άτιτλες στάσεις..

Ύστερα

μαθαίνω – εξελίσσομαι

στην Αρχή.

Επιτρέπω στις σφήγκες να

γευματίζουν τη σάρκα μου.

Πολύ αργότερα, επιστρέφω

στις άκρες μου

χαμογελώντας διάτρηση ενθυμίων.

Σπέρνω νύχτες

απασφαλίζοντας φεγγάρια.

Οι ρώγες σου – έχω καιρό να κοιμηθώ -

καρφώνουν τις παλάμες μου.

Στο κενό

εξουδετερώνονται οι στάσεις μου –

οι δικές σου αστάθμητες -

έγκλειστες ερώτων μου αμυχές - κι

οι δημοκρατίες δωροδοκούνται

νυχτερινούς αιώνες.

Εν ολίγοις προβάλλομαι, κι

οι λαβύρινθοι αποκαλύπτονται πλάνη.

Πες μου: Μ’ αγάπησες -;-

(Περιπολικά οι αισθήσεις μου

στα ρήγματα του κορμιού σου.)

Ακολουθώ τη ροή σου,

όταν το φύλο σου ρέει –

φύλλα κίτρινα οι αυλές σου,

στις ουλές μου φθινόπωρα.

Πάλι γέμισαν ποιητές τα σπλάχνα μου –

περιπολούν τους κοινοβουλευτισμούς σου

Μεταναστεύεις στον καθρέφτη μου –

Κομμάτια με κομμάτια οι ερωτήσεις μου.

Δεν ακούω -!- Απάντησες -;-

Αίματα που θροούν ανατριχιάζω.

άΒατο κΆστρο

Άβατες λέξεις -

πολιορκία των χειλιών

Σε τρομάζει το είδωλο στην αποκάλυψη των ρυτίδων -;-

"Συνθλίβομαι"...Ξεστομίζει το ΣύνΟλο

στου απάτητου κελιού την είδηση

Ένα Νοέμβριο γυρεύω να γείρω την κίνησή μου..

Ένα αδίστακτο ρίγος ν' απλώσω φωνή

Εγκαταλελειμμένη παράγκα το σκληρό μου κρανίο –

βατό μόνο στις προεκτάσεις των κίτρινα ξερών φύλλων.

(Έχουν οι φίλοι την ύλη του προσδόκιμου.)

Είναι η μνήμη που με δοκιμάζει στην αντοχή.

Κι είναι η λΈξη σου κατεχόμενο κΆστρο – άστρο, που

έσκισε βραδινό ουρανό.

Κάνω βατό το περιεχόμενο των φιλιών σου,

πατώντας τις λΈξεις που εδραίωσαν τις φυλακές σου.

Μένω στο μήνα. Νοέμβριος χρόνος άπληστος βρΟχή.

Για να ζεστάνεις τα χείλια πιες το φεγγάρι -!-

Τότε οι γεύσεις αδράχνουν καταρράχτες φωτός -

λευκές ειδήσεις στο θεώμενο είδωλό σου.

Εμείς το εγώ, γέμιση χρόνου.

Κι έχω αιώνες πολλούς να

στρώσω στις ράγες

στίχους πουλιών -!-.. Ο Ιούδας θυμάται – ο μόνος –

να περιμαζεύει τις σημειώσεις μου.

Νοτιάδες αδερφοί μεθούν με δάκρυ κι

εύκολα χάνονται.

Πιάσε τις ράγες και

ανέβα ξανά -!- Σε πάνε πολύ τα

τρΈνα σαν ένα απόγευμα, που

ξέπλεκε το φθινόπωρο

το ρήγμα του Κόσμου..

άτιτλα

Μην τους φοβάσαι

Τους νεκρούς

Γέφυρες στήνουν

Τους λιποτάκτες τρέμε -!-..

άφιλτρες ώρες

Άφιλτρο Χρόνο καπνίζω.
Νομίζω του Κρόνου το φάντασμα καταρρέει στην επιμονή μου να καπνίζω ασταμάτητα.
Τόσο που άργησαν οι αισθήσεις να δρέψουν ορμή, ωρίμασαν  ωρολόγιον τοίχου οι ενωμένες παλάμες μου και κράτησαν την Πνοή. Απόψε έτρεξες λεπτοδείχτες. Σπάω αμπάρες στο σπίτι του Ίσκιου, να πεταρίσουν τα πτηνά των ουρανών για να διδάξουν το απροσδόκητο. Οι Σειρήνες τσαλακώνονται χάρτινες στη γενναιότητα του Βράχου να μουρμουρίζει Ιστορία. Επιμένω να λέω "δεν λογαριάζω τις φωτιές -!-" Επιμένω να Στέκω. Άφιλτρος εραστής σε καύτρα φιλιού κι ας χτες δεν ομολόγησες τα όνειρά σου..

η πόλις καίγεται

Δεν έχει τέρμα τούτο το βαρέλι.
Πνιγμό στη μούργα μονάχα.
Σβούρες φέρνεις στο θάνατο. Μυρίζει λάδια ο θάνατος και νόθους θεούς στα θλιβερά καντήλια των άδειων ΄κονοστασιών. Γέρασαν οι σημειώσεις για το μενού της ΄βδομάδας κι οι χρόνοι άπλυτοι πιλατεύουν σαρκάζοντας. Μας χλευάζω που λυγίσαμε τα πόδια για να ποτιστούμε σάλιο και σπέρμα - τυφλοί στα περβόλια.
Οι μέρες κόντυναν. Μας εγκατέλειψαν κι οι σκιές μας. Κανείς δε με κοιτάζει. Δε μας μιλούν τα βαπόρια. Δε μας αναγνωρίζουν τα θεριά.
Λύση το Χάος.  με γέρμα ποτισμένο χρώματα όλα από καταβολής Άναρχης,  που σου αλλοτρίωσαν λιβανίσματα και ύμνοι τιμωροί με μάσκα αγάπης.
Ακούω τρένα βραχνιασμένα - υπερσυμπαντικά ταξίδια ακούω έτοιμα ν' αναδυθούν στην πρώτη πολιορκία της βουλής. Αφήνω τη γνώση να τρέξει λαρύγγι χαλύβδινο - ήχοι πρωτόγονοι. Κάτι αστράφτει κάτω απ' τον τόμο της σάρκας μας. Λίγο ακόμη να αιμορραγήσουμε να πλυθεί η ζωή..Πονούν οι Δημιουργίες, δεν φοβάμαι τη γέννα. Ανάσες και ώθηση. Έρχεται η Αυγή.
Καλή αντάμωση -!- Θα με θυμηθείς αύριο στου τέλους την υπογραφή.

τα μυστικά των αιώνων...

άλλη μια νύχτα.
Οι άθλιοι κρεμάστηκαν, τσιγάρα βρεγμένα ομίχλη, στα κάγκελα των δειλινών. Ξεχνάς να ζητάς. Είχες ζήσει - θυμάσαι - μια ζωή του παλιά πολύ, που ίσως / τούνελ αρχή και του όλου το τέλος.
Οι τρισάθλιοι, δαγκωμένα νέφη, που κατρακύλησαν σε κύματα ωκεάνια, και βυθίστηκαν πυρωμένη οργή σε ξώπορτα που τ' αρπάζει και βροντά - ερωτική απάτη, που ο άνεμος παίρνει τα πάντα στη σειρά κι ανάκατα. Θρήνος και κλείνει για πάντα τραντάζοντας το παραθύρι της - ρεκόρ σπασίματος σε μύρια θροϊσματα ξερόφυλλων / χείλια ραγισμένα από χειμώνα μοναδικά υπερφίαλο.
Κι έτσι που τα μιλώ - οι άθλιοι, οι τρισάθλιοι και λησμονώ. Δεν έχω βροχή να στήσω πανηγύρι στο μνήμα των συμβάντων. Χαράζω μια φλέβα και όλες και τρέχω σταγόνες το περίσσευμα πριν στερέψει το χαρτί και η μελάνη πριν μαραθεί. Χνώτο που τρίζει το νου και κυλάνε οι ρόδες ξανά των μυαλών.

Να ΄ναι οι άνθρωποι πελάγη -!- Άτια αγέρηδων και κεραυνοί -;- Το πιο φωτεινό αστέρι να ΄ναι Εσύ -!-

άλλη μια νύχτα.
Οι άγιοι πυροβολούν τα βενζινάδικα. Τσάμπα βενζίνη η αγκαλιά μετά. Αρκεί και μόνο περιστέρια χίλια - χείλια φωτιά.

άλλη μια νύχτα.
Μια φορά κι έναν καιρό οι αχρείοι υπήρχαν στη Γη. Σκελετοί στο μουσείο των εξαθλίων προς γνώσιν και συμμόρφωσιν.

κι άλλη μια νύχτα και το ρολόι χτυπά μεσάνυχτα.
Οι Εραστές υψώνονται στο νι του απείρου.
Μίλησέ μου γι' αγάπη -!-