"...ο χρόνος τρελάθηκε δεν κάνει στάση Γολγοθά..."
Ο Ιούδας κρατά στις τσέπες του - βαθιά - σκιές Αφήνει λίγο να εξέχει το τάστο του παλιού βιολιού - με την υπεροψία του χθες μέσα, στο χειροκρότημα Δε σε κοιτάει στα μάτια δεν.. Κουρδίζει νύχτες και ξεκαρφώνει καρφιά απ' το σταυρό που κρέμασε την αγκαλιά - για να καρφώσει πάλι - εκ νέου να κλάψει - την υποψία του αύριο με την αλμύρα στα χείλη κι ύστερα να σκηνοθετήσει την απουσία του κρεμασμένη - σκουλαρίκι στην καρδιά μου - βροχή αιμάτινη
Πως να επιπλεύσει μου λέτε το κορμί που η άνωση εξαντλήθηκε απ' τις γραφές παραμορφωμένων αγίων -;-
Τώρα να συρθώ -!-.. Λογαριάζω να σχολάσει το βράδυ
Αλλά εκ γενετής πιστός στις αισθήσεις μου κλείνω το μάτι στην κόλαση και ορθώνομαι γαντζωμένος από μια στάλα που μοιάζει βροχής μα είναι Όνειρο -!-
Δεν υπήρχε εκεί ακοή, ούτε γεύση υπήρχε. Τα χέρια μόνο τίναζαν μνήμες κι ιδρώτα. Το αίμα έχει ξεραθεί..είχε μεταλλαχτεί σε χρώμα. Λησμονημένο χρώμα στον τοίχο που κρέμασα το μυαλό μου, να μη με προδόσω κι αφεθώ. Δεν υπήρχαν άνθρωποι - σκιές μόνο, που κλειδώθηκαν βίαια μη δουν την αυγή και πάρουν σάρκα και οστά και αποδράσουν.
Μόνο όραση ξεχασμένη στο κενό - μόνο αυτή υπήρχε. Φταίει που το μηδέν ρίζωσε στο χάος των βλεμμάτων. Φταίει που λατρεύω το μηδέν κι υπόσταση του δίνω - να ΄ναι αντίθετη του καιρού - κόντρα να γεννά κι ορμή. Τώρα μηδέν κι εγώ, πατώ το ρυθμιστή μου και σχεδιάζω θύελλες. Γιατί η ακοή βολεύτηκε σε ειδήσεις πληρωμένες. Κι η γεύση αλλοιώθηκε, αφού η γλώσσα σύρθηκε σε γυαλισμένες γόβες.
...Τα χέρια μόνο, η όραση και πόρνες που δε σκέφτηκαν να φοβηθούν την καταιγίδα. Κι ούτε σχολιασμοί κι ούτε κραυγές. Κι ό,τι είδα, αυτό και λέω. Μέσα σκοτάδι βαθύ. Κι αν ρωτούσες πόσο κοστίζει μια αγάπη -;- οι πόρνες δάκρυζαν κι οι τοίχοι έπαιρναν να ξερνούν πόνο και πόνο.
Τώρα, όταν ακούω γι' αγάπη, μετρώ τα δάχτυλα των ποδιών μου - να δω αν μπορώ ακόμα να ακροβατώ στις χορδές του βιολιού μου...
πόδια σου
με σκόρπισαν...
Ποιο φως-;-
Ποιος θεός-;-
Ποια αγάπη-;-...
Για ποιες Ιθάκες μιλούν;
Οι Ιθάκες παζαρεύουν ή,
μένουν κάστρα αγέρωχα
Συνδετικοί κρίκοι
ανάμεσά τους
δεν υπάρχουν...
Τιμωρός και
σταυροφόρος συνάμα
των ερώτων
δεν υπάρχει -
φονιάς του αύριο,
ναι!... Αυτός υπάρχει!...
Τιμωρημένος, ο
εραστής σταυρωμένος
υπάρχει
και δήμιος -
λογχευτής της
καρδιάς υπάρχει...
πύον ή αίμα θα στάξει-;-
πύον ή αίμα-;-
........
Κι αυτός που
συγχωρέθηκε
είναι αυτός που
αγκάλιασε τα λάθη του
και είπε:"δικά μου"-
κι εσύ
ταξίδευε παράξενα μετά-!-..
το μπόι μετριέται
απ' του παιδιού το
στερημένο αύριο
όταν
γροθιά μεταλλάσσεται
στην ηθική των
γερόντων με
τα σταυροκοπήματα
στις ανάπηρες εικόνες
των εκκλησιών...
Δε συγχωρεί ο θεός-!-
Δε συγχωρούν οι άγιοι-!-
Οι λεπροί συγχωρούν
κι οι αλήτες
που κάπνισαν θυμάρι
και ρίγανη
κι έμειναν νηστικοί
απ' αγκαλιά -
γιατί στις
σπιναλόγκες τους
λιμάνια λείπουν
κι οι σημαίες των
και, λέει: "...Είμαι μυστικός. Γιατί η αλήθεια δεν κατοικεί στο προφανές, όπως ο πλούτος των ωκεανών δεν είναι στην επιφάνεια. Είμαι μυστικός γιατί έχω πτυχώσεις, ρυτίδες και ασυνέχειες. Είμαι μυστικός γιατί σιωπώ όταν πρέπει να μιλήσω και μιλώ όταν πρέπει να σιωπώ. Είμαι μυστικός γιατί είμαι ερωτευμένος με την αλήθεια..."
Κι εγώ, του χαρίζω τα λόγια μου...
Νύχτα στη νύχτα της γιορτής του φεγγαριού.
Την ώρα που οι Νεκροί Ποιητές
σκίζουν το χρόνο με το βλέμμα..
Κοιτάζομαι κατάματα μαζί με τη χλομάδα.
Κάποιος ίσως πει όνειρο!..
Εγώ λέω Εξομολόγησή μου
κι Αλήθεια μου!..
…………….
Τόσα λάθη!
Τόσα πάθη!
Τόσοι χοροί!
Πόσοι θάνατοι!...
Ποιος είναι ο πιο μεγάλος;
Ο πρώτος!
Ύστερα, βίαια, βυθίζω το μαχαίρι...
Παντού, ανοιγμένες σάρκες, σκονισμένες φλέβες, σπασμένο το κρανίο..
Διαμελίζομαι. Δεν τρέμω. Θυμωμένος άνεμος κοντράρεται μαζί μου.
"Ποιος είσαι εσύ;" μου λέει, "Που θα ρημάξεις το βλέμμα των προγόνων σου; Τόσες ζωές!..."
"Είμαι ο πρώτος!" απαντώ "κι ο τελευταίος! Εγώ τεντώνομαι! Εγώ σπάζω! Δε με μαχαιρώνουν. Μαχαιρώνομαι. Να κυλήσει το αίμα. Ν' ακουστούν οι βοές!"
"Δεν έχεις το δικαίωμα! Απελπίζεσαι"
"Δεν απελπίζομαι. Φωλιάζω στη Ζωή μου! Μ' ακούς; Ερωτεύομαι και πεθαίνω!"