Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026
ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ
Ο λαός νίκησε μόνο στα πλακάτ
και δεν μας βρήκα πουθενά.
Ούτε εσύ.
Από παλιούς αιώνες μόνο
έχω τα νύχια σου στο μυαλό μου
Στην πορεία μάτωσα και,
το ποτήρι στο Ελαιών
/ κάπου Χαυτεία
στη σκιά του καφενείου των γερόντων /
έσπασε τα χείλη μου.
Έχασα την ώρα της προσοχής
και συνέχισα να περπατώ,
μονοσάνταλα, στην προδοσία.
Ένα σκοινί μ' ακολουθούσε
- άργησα να το δω -
θα 'χα την ευκαιρία να
αποτρέψω το λαβύρινθο,
τους πυροβολισμούς, ίσως,
τις εκτελέσεις, τις αυτοκτονίες,
το ψέμα και τις
κοινοβουλευτικές τους δημοκρατίες.
Όμως, δεν πρόλαβα.
Τόσες φωνές, τόσοι καπνοί,
αστυνομοκρατία στα ζωτικά μου..!
Τόσο αίμα ρέον..!
Από τα μάτια ξεπήδησαν οι νεκροί μας,
οι ανήμποροι βασανισμένοι
Μεγάλωσαν οι κόγχες
και το αίμα μεγάλωσε, και
δεν έληξε ακόμη
στην πορεία._