"Ο εγχώριος ο θίασος ξεπέρασε το όριο..."

Εδώ που οι Lyrical Punishment ραπάρουν...

στιχουργεί:
Ο Πύρινος

**********************************************

Αλκοολική Οπτασία

Της φαντασίας μου καρπός,
αιρετικός και παλαβός,
παραγγελιά δικιά μου,
ο τελευταίος μου χορός
του κακού ο ανθός
κάτω απ' το μάτι του νόμου
Κι ένα ποίημα, βγαλμένο
απ' τον κώδικα του δρόμου,
ευγενικό και βλάσφημο,
για κάποιους άσχημο,
στα μεθυσμένα μου νυχτέρια
ποτό θανάσιμο...
που μοιάζει αγκάθι
απ' της νυχτιάς τα βάθη
Πλάθει μύθους πολλούς
και ειναι μέσα μου ξυράφι
Μ' αίμα βάφει,
όσα μείναν ανεκπλήρωτα,
εφιάλτες και ονείρατα ανεξήγητα
Καμίνι που δε σβήνει,
τα σημάδια του αφήνει
Κατακρίνει
Για ό,τι έχει γίνει,
παίρνει ευθύνη
Αγρίμι...οργή φτύνει
Μια για πάντα
μαζί μου έχει ξεμείνει
Ένα βίαιο φιλί για καληνύχτα
και μια ευχή,
μια ενοχή βραδινή
και μια αγκαλιά φονική
Δεν έχει τέλος,
ούτε αρχή
είναι
μια αλήθεια γυμνή
ζει από ΄μένα
και εγώ από αυτή,
κάθε στιγμή,
σαν τη βροχή, που
πάντα σμίγει με το χώμα
Κι οι Ιούδες
δε μου κλείσανε το στόμα,
δεν πρόφτασαν
γι' αυτό κι οι μόνες μου πατρίδες
γεμάτες τρέλα και μανία
είναι σελίδες
Είναι η τρέλα κι η φωτιά
κράμα αλόγιστο
Φτιάχνουνε στίχο
το ερμαφρόδιτό σου κλάμα
Μονάχα τ' όνειρο
έχει το ακαταλόγιστο -
τραγούδι εξόριστο
που ΄χει πουτάνα μάνα
Μ' ακολουθούν τα λόγια μου
που πάλι φλέγονται
μπερδεύονται και ζουν
στην πιο αρρωστημένη φαντασία
Του κόσμου τα στοιχειά
όλα μαγεύονται
από της νύχτας
την αλκοολική οπτασία

************************************

Χάσματα Εποχών

Εδώ
στα χάσματα εποχών
μοιάζει ανάσταση νεκρών
σημαίνει τέλος
στην κυριαρχία των κτηνών
Το αποκάλεσες
ξεγύμνωμα ιερόδουλων ιδεολογιών
κι εγώ απλά -
τιμωρία ψευδών προφητών
Το ΄πες οργή,
το αποκάλεσες κατάρα,
ενώ εγώ
τη μεγαλύτερη του κόσμου αντάρα
Του έδωσα ψυχή και
μια ανάσα μου καυτή,
για να σκοτώσει,
ό, τι ενδώσει,
στης σιωπής τη φυλακή.
θα μιλάω
για μια ριζική αλλαγή
που περιμένω,
όσον καιρό θα το βαστώ
το γαμημένο πυρωμένο
Όταν τα χάνω,
είν' ένας λόγος παραπάνω
για να ζω,
αφού υπάρχουν άλλοι χίλιοι
να πεθάνω
Εδώ, στα χάσματα των εποχών
μείναμε μόνοι μας,
φωτιά η συντροφιά μας
και οι πόνοι μας
Νόμοι μας άγραφοι
οι στίχοι μας
αιμορραγούν
κι ένα περίσσεμα ζωής,
για την ψυχή μας,
θα κρατούν
Στα σημάδια των καιρών,
έργα τρανών εθνοφρουρών,
ζούμε μοντέρνες πομπηίες
των φτηνών, άνευ ηθών
Όμως, μάθετε
πως η ιστορία ξαναπλάθεται
Και στα συντρίμμια
από αλήτες γράφεται
............

Πόσο,
πόσο το θέλεις να φύγω;...
Αφού το ξέρεις
πως δεν έχω τύψεις
για να αποφύγω
Πόσα,
πόσα σου δώσαν
να με διώξεις,
επειδή δεν πατώ
στις γαμημένες σας μαζώξεις
Αν μετανοιώσεις,
εδώ στων εποχών τα χάσματα
θα το πληρώσεις με
θανατά τα μαύρα κλάματα -
συνταγματικά διατάγματα ανάστατα
Εκδιώξτε με
με νομικά σικιέ ξεράσματα
Κακά γεράματα,
το χάσμα οι αφέντες μεγαλώνουν,
σαν αθεράπευτος ιός
ρουφιάνοι ξεφυτρώνουν...
Στήνουν γιορτές,
κάνουν πομπές
στο βρώμικο θεό τους
Νεκρές φωνές, ξεδιάντροπες
κι ο φθόνος είναι βιός τους -
επικηρυγμένος και σαστισμένος, πλανεμένος
απ' τα πάντα προδωμένος μα...
δε στέκομαι σκυμμένος
Γι' αυτό σου λέω,
φτάνει μια ματιά σου
για να σκιάξεις
τα γαμημένα όργανα
της δημοσίας τάξης
Η βροχή, που έγινε χαλάζι,
δε τους νοιάζει
Κι ο σωρός
με τις τριακόσιες μαριονέτες
διατάζει
Δικάζει, όμως, ο χρόνος
πλουτοκράτορες φασίστες -
ανθρώπινες λερναίες ύδρες
που ΄χουν μαύρες λίστες
.............

Σάπια οράματα
καλά θα έκανες να με κοιτάς κατάματα
Μα εσύ πισώπλατα χτυπάς,
κι εγώ εγκαύματα
Μεσ' στο μυαλό σου
ηφαιστείου θυμιάματα
και τόνειρο δεν ακουμπάς.
Σιγά τα πράματα,
στις πληρωμένες τις ψυχές σας
κάνω ράμματα
Γίνομαι σφαίρα να σωθώ
και κάνεις τάματα
Εδώ,
στων εποχών τα χάσματα,
οι πόρνες στήσανε χορό

**********************************

Αιχμάλωτος Τιμωρίας Λυρικής

...............
Γεννιέμαι
απ' του φόβου σου την έκρηξη
Σου ΄χω φυλάξει
της ψυχής μου
και των στίχων μου τ' αγκάθια
Τρελαίνεσαι
και ζεις σε μια παραίσθηση
Είμαι χτικιό
που σου τυφλώνει τα μάτια
Στα χαρακώματα
ματώνω τη χαρά σου
Μαύρο φεγγάρι
και τέκνο της οργής...
Και...
θα με δεις εδώ
να καίγομαι μπροστά σου
είσαι αιχμάλωτος τιμωρίας λυρικής

Ένα δοξάρι δρόμος

Στων ήχων το άβατο
εισέρχομαι
και στις ρωγμές του ατόμου
ενώ εξανεμίζω
την απόσταση - ένα δοξάρι δρόμος
από το κέντρο της καρδιάς
Και τότε ξυπνά ο ποιητής...

Σκύβω ξανά
στους διαδρόμους της νύχτας
Εκεί που οργίζεται η ζωή
κι αποζητά τη λύτρωση
Πάλλομαι με ήχους ξεχασμένους
αλλά γνώριμους
και το αίμα
ζεσταίνεται πάλι στις φλέβες μου

Ορμόνες στους νευρώνες μου
θ' αφήσω να ξεχειλίσουν
τα ποτάμια των ματιών μου
Σκοτεινές οπές,
πύλες της κόλασης
που μεθά το νου μου
Ακολουθώντας το ένστικτό μου
ν' ανατείλω το όνειρο το παιδικό
Να παλέψω με την άβυσσο
που ρίζωσαν τα σπλάχνα μου
και οι ορμές
Δίχως να γίνω δικαστής των πεπραγμένων
Να απλώσω τρυφερά το χέρι
και έτσι απλά
να με βρω

Αντάρτικο πόλεων

Άδειασέ με από βροχές
μούσκεψα και
κρυώνω

Άτακτος ο νους μου
βρυχάται
στον πόθο

Έξω
λιμάνι έρημο
Μέσα πανικός

Την κόλαση
περιεργάζομαι
νομίζω αμαρτάνω

Τα ΄δωσα όλα
μ' ανάστατη καρδιά
Κι εκείνο το σπαθί απέναντι
δημιουργεί παραισθήσεις

Άμαθο
της νύχτας παιδί
με ύαινες πάντα
πάλευα τις μέρες
Τα βράδια γρυλίζω
να μην ξεχαστώ

Μαζεύω πορείες
ανάκατες με στάχτη
κι αντάρτικο πόλεων
Σου καταθέτω εαυτόν
Μόνο
άδειασέ με απ' τις βροχές

Δώσ' μου ένα σύνορο να περπατώ Δώσ' μου ένα όνομα να μη χαθώ Δώσ' μου ένα όνειρο να κρατηθώ Δώσ' μου ένα όραμα ν'αντισταθώ

Όταν τελείωσε τις λέξεις
χάιδεψε τα κλαριά της
κι έσκυψε
στις ρίζες της πάλι
Μάζευα τη φωνή της
που αιωρούνταν -
αντίλαλος
πάνω απ’ τον κόσμο
και
μέσα σ’ αυτόν
Γέμισμα
στα χαράγματα
της καρδιάς μου
Τόλμη,
να προφέρω απλά
το όνομά της
Ποιήτρια… ψιθύρισα
Θυμήθηκε, αλλά δε στάθηκε
Μαρίνα μου…είπα
Κι έκανε στάση
στο τελευταίο σκαλοπάτι
Εκείνο το βράδυ
είχε πυρωθεί η Ποίηση



Λίτσα Πατεράκη

για τη μέρα που σε πρωτοείδα

Σ' εσένα Μαρίνα Γκάτσου

*********************************

Εδώ που η Μαρίνα Ποιεί...

"ΓΙΑΤΙ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΥΧΑΙΑ... ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΙΑΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ..."


Καταδύσεις στην άβυσσο

Τα όνειρά μας ταξιδεύουν στοιβαγμένα
Μ’ ένα καράβι αρματωμένο συνειδήσεις
Χώρος κανείς δεν έχει απομείνει
Εξόν στα έγκατα του καραβιού καρίνας
Μες στα σκοτάδια της, τυφλά αρμενίζουν
Αφώτιστα κι από μιας σταλιάς λιαχτίδα
Ξεμπάρκαραν επαίτες σε κλίμακες
Ουράνιας πολύβουης μοναξιάς
****

Προσευχή…σε δρόμους άνυδρους

Κατρακυλά το «σ’ αγαπώ»
Σε γειτονιές ονείρων…
Πάει ζεστασιά να βρει
Σ’ ανάσες ξεχασμένες
Άλικοι ψίθυροι το παρασέρνουν
σ’ ακτές δύσβατες
Σε μπλόκια λιμανιών αυτόφυτων
σκοντάφτει…
Και «αγαπώ» το όνομά του λέει
Κανείς δε το γνωρίζει πια…
Μ’ αυτό εκεί, επιμένει
Σ’ αγαπώ με λένε…
Φύγε, δε σε γνωρίζω, φύγε…
Φωνή βράχων η ανταπόκριση
Μα, εγώ είμαι…εγώ το «σ’ αγαπώ»…
Φύγε…ακούς…
σ’ αγνώστους δε μιλάμε…
Βράχος ψυχή, γρανίτης νους εμείς,
Κανείς δε θ’ ακουμπήσει
Κανείς,
Εξόν της παγωνιάς
και της αντάρας η θάλασσα
Ένα δακρυσμένο «σ’ αγαπώ»
Πάει ζεστασιά να βρει
σε πίνακα βοσκότοπων
και πεδιάδας νηνεμιά
Δακρύζει, πονάει, αγκομαχά…
Μα πάντα ψάχνει…ληξίαρχο να βρει
Στης παγωνιάς τον τόπο
Και τα’ όνομά του να χαρίσει…

«Σ’ αγαπώ» με λένε…
Ναι; Ε, και;
Εμάς όλους βράχους μας λεν’ γρανίτες
Φύγε, φύγε
Και θέση εδώ δεν έχεις
Μα ούτε ποτέ θα βρεις

Ιυγή…Ιυγή…
απ’ τα σπλάχνα βγαίνει κραυγή
κραυγή …(σιωπής απορία)

Ηλί Ηλί λαμά σαβαχθανί…
Θεέ μου θεέ μου…(Πατέρα μου)
Γιατί με εγκατέλειψες;…
Κι εγώ το σ’ αγαπώ
σε δρόμους άνυδρους ακόμα παραπαίω…
***

Πού χαθήκατε γαμώτο;

Tρέχει η άσφαλτος…
ή τρέχω στην άσφαλτο;
Η παράλληλη άσπρη διαχωριστική γραμμή,
τη γραμμή του τέλους στο monitor
της εντατικής στο νου φέρνει…
δεν ήθελα ποτέ τον προορισμό
και το τέλος του ταξιδιού γνώση να έχω….
Τον προορισμό αυτή τη φορά τον ξέρω….
Πληγή λέγεται ...
Σε καθιστώ συνοδηγό…
Σου μιλώ… Σου μιλάω….
σου φωνάζω κυλώντας στην άσφαλτο -
Έμαθα μόνη να ταξιδεύω... - Βρέχει και δυσκολεύομαι -...
- Πόσο εύκολα το « Σ ΄ αγαπάω» λέμε, ε; -
- Μη μου ξαναπείς ότι μ’ αγαπάς,,,
χάρη στο ζητώ -
... - Βρέχει….. -

... - “Βρέχει στην εθνική οδό”….
ωραίος τίτλος τραγουδιού ε; αγάπη; -
... - Μα μίλα μου….είναι δύσκολο αυτό το ταξίδι….. -
... - Μίλα μου σε παρακαλώ…. -
… Δίκιο έχεις ….μιλάνε οι σκιές ;
Μα ερώτηση μόνο ακόμα…
. Όσο τα χιλιόμετρα τρέχω και στην πληγή φτάνω….
Που χάθηκαν;….που χαθήκατε;
Πότε σκιές γίνατε γαμώτο;
Χιλιόμετρα ασφάλτου γίνατε….
Στο 456ο χιλ….Προσκλητήριο μνήμης κάνω,…….
*** Στου νου μου τα σκοτάδια
Ξυπνώ το πρωί....
Στον καφρέφτη σου
που απένατι μου έχω
τον εαυτό μου καλλωπίζω...
Φορώ το χαμόγελο που θέλεις....
Φορώ το βλέμμα που αρκείσαι κι αντέχεις...
Φορώ τα ρούχα της αποδοχής σου...
με κοιτώ...με καθρεφτίζω
"φτου σου....όμορφη!"
στο ειδωλο του ψιθυρίζω ....
κι ισως μ΄ακούσει
Κάνω να φύγω....με χαμόγελο μισό μα...
Στον άλλο μου καθρέφτη γυρνώ....
Σ΄ αυτόν τον " έσω"΄ κοντοστέκομαι....
το ειδωλό του κοιτώ " φτου σου...ξεφτίλα"
του κραυγάζω ...
κι ισως μ΄ακούσει....
χα! χα! χα! εγώ είμαι.....εγώ!
και το ένα ειδωλο....και τ΄άλλο εγώ!
"καλή σου μέρα αν ξυπνάς"....
όταν ξυπνήσεις.......


Ήταν ένα μικρό αφιέρωμα

στην ποιήτρια των παρασκηνίων

Μαρίνα Γκάτσου

Υπήρξαν κάποιοι Ανώτεροι Άνθρωποι κατά καιρούς που αρνήθηκαν μέχρι και νόμπελ

Αντιγραφή από το blog του φίλου Διάττοντα
με την ελπίδα να με συγχωρέσουν πολλοί...

Επισημαίνω ότι ο Διάττων έχει δώσει όνομα στο blog του "ΝΑ ΥΨΩΘΟΥΜΕ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ". Αυτό με κάνει να ζητώ δημόσια συγνώμη.



"Έκανα αυτή την ανάρτηση ως απάντηση στο "βραβείο" που είδα χθες σε πολλά blogs.

Η άποψή μου είναι η εξής. Δε χρειαζόμαστε βραβείο για το αυτονόητο, για το ότι επικοινωνούμε δηλαδή καθημερινά και το απολαμβάνουμε. Αυτό συμβαίνει εξ' ορισμού. Και βλέπω ότι, δυστυχώς, το υιοθέτησαν πολλοί...

Κινούμαι εδώ και πολλά χρόνια στους δρόμους της δημιουργίας και της τέχνης κι αυτό μου υπαγορεύει να έχω μια παράλληλη πορεία απ' αυτή των "βραβείων", προτιμώντας πάντα το δρόμο της ουσίας. Δε χρειαζόμαστε "εφευρέσεις", ή "ωραία ρούχα" ή ακόμα και "στολίδια" για να επικοινωνούμε. Και δε χρειάζεται και να τα επιδεικνύουμε. Αφού, έτσι κι αλλιώς επικοινωνούμε. Η ιστορία, η ίδια η Ζωή μου έχει διδάξει, ότι τα καλύτερα και τα σπουδαιότερα πράγματα, γίνονται διακριτικά...

Έχεις δίκιο Φίλε!

Συγνώμη!

Βραβείο Φιλίας

Μια ενδιάμεση στάση, λοιπόν, για να παραλάβω το βραβείο μου, από την φίλη pandoras-bookmarks.blogspot.com/, και να ευχαριστήσω όλους εσάς που με επισκέπτεστε φίλοι μου.

Σχετικά με το βραβείο, αναφέρω κι εγώ με τη σειρά μου τα εξής:

«Αυτό το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις. Αυτά τα blog είναι εξαιρετικά γοητευτικά. Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι. Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο! Η ελπίδα μας είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες. Παρακαλώ δώστε περισσότερη προσοχή σ’ αυτούς τους συγγραφείς! Αυτό το βραβείο για Blog, πρέπει να δοθεί σε οκτώ αγαπημένους σας bloggers, και οι οποίοι με τη σειρά τους, θα το προτείνουν πάλι με τη σειρά τους, σε οχτώ αγαπημένους bloggers ο καθ' ένας τους κ.ο.κ.»

Ευχαριστώ και δίνω τη σκυτάλη στα πιο κάτω blog:

αποσπεριτης
ξωτικό
aremnv.blogspot.com/

marianaonice.blogspot.com/

gefyrismoi.blogspot.com/

notforthemass.blogspot.com/

paterakis-nikos.blogspot.com/

moholy.blogspot.com/

thesocalledfactofrevelation.blogspot.com/

Δε μου αρέσει να επιλέγω, όμως αφού αυτοί είναι οι όροι τους σέβομαι. Ας με συγχωρέσουν όσοι φίλοι δεν αναφέρω εδώ. Θα μου δοθεί σύντομα η ευκαιρία να τους αναδείξω από το blog μου.

Και πάλι ευχαριστώ τη φίλη Πανδώρα, που στάθηκε δίπλα μου και σε δύσκολες στιγμές και μου έδειξε ότι έχει μια ανεκτίμητη καρδιά!...


Υ.Γ. Συγχωρέστε με που δεν τα πηγαίνω καλά με την τεχνολογία και δεν μπορώ να εμφανίσω την εικόνα του βραβείου καθώς και την αυτόματη επαφή σας με τα blogs των φίλων.

Όποιος προτίθεται να με βοηθήσει θα χαρώ πολύ...

μαύρη βροχή

Δύσκολη νύχτα
Κατασπαράζει
το νου μου
Βρέχει μαύρη βροχή
στον κόσμο μου
Στάση κάνει
στη ροή
Να τη σταυρώσω θέλω
σα ληστή
των παιδικών μου φιλιών
Όμως, την πίνω
απ’ τις χούφτες μου,
που την άδραξαν όλη
Κι αυτή,
η αχάριστη,
μαχαίρι γίνεται
και περιστρέφεται
στα σπλάχνα μου
Ξεσκίζει
ξεριζώνει μια μια
τις αγάπες μου
Τώρα θυμάμαι
που πίσω στους χρόνους
μια μήτρα
εμπνεύστηκε για μένα
ζωή
Ίδια νύχτα και τότε