διαπιστώσεις

η φωτογραφία ανήκει στην Θάλεια Κατσιβέλη

στην εποχή που οι άνθρωποι ανέχονται την αυτοασυλία των κατά συρροή δολοφόνων τους και υποκλίνονται στη "δόξα" του κατεστημένου θρόνου τους, το μόνο που τους απομένει να κάνουν, για να διάγουν βίον "έντιμον", είναι να μαστιγώνουν τον "κόκορα" γιατί τους χαλάει τον ύπνο τους, ή να καταδικάζουν τον καθρέφτη τους, που τους ξύπνησε τον πιο φρικτό τους εφιάλτη. ..κάπως έτσι, είπανε και τον Γιάννη φονιά και τον σταύρωσαν.

λυγμοί πτήσεων

κι ενώ σκίζονταν τα οστά μου,
οι δαιμονικές καταπτώσεις,
τα θεριά σας με τ' αλησμόνητα νύχια,
τα βλέφαρά σου που έκλειναν στις αστραπές
τους μήνες των ακατοίκητων επιβατών μου,
οι ίνες μου που βοούσαν στα στενά των
σιδερένιων χειλιών σου
στα οστά μου, ενώ σκίζονταν,
οι σκιές σας,
οι σκιές σου με οπισθογωνία
κυνηγούσαν κυνικά τις πελματικές μου προβολές
τους γύψους των σωθικών μου και
τα ράμματα στα αρχαία γράμματα των εντολών
με τον ερωτικό λυγμό των ανέμων μου
και την χλευάζουσα ροή των κόσμων
στο απόκοσμο των πεπραγμένων μου
με τα θωρηκτά των σειρήνων σου
στις οδύνες των πτηνών μου
και στα σκουριασμένα τρένα
που στέρεψαν από επιβάτες
αφού ο θεϊκός τοκετός
αφύπνισε την δίψα μου,
με σκισμένα οστά,
να ξεσκονίσω το μικρό παράθυρο
στο φίλημα των ανεμώνων
της παλαιότητας των παρόντων
με το αίμα των δειλινών χειλιών μου
που ποτέ δεν γνώρισες._

"Πορεία αποστολής"

"Τα φανάρια όλα πέρασα με κόκκινο
και προσκύνησα το λάθος μου τ' ανθρώπινο
στην ανάγκη μου μονάχα το χρεώνω
χίλιες άτοκες οι δόσεις μου στον πόνο
Τους χειμώνες μου τους ζέστανα με όνειρα
και της λογικής μου έσπασα τα όρια
τους Ιούδες της ζωής μου τους αγκάλιασα
κι ό,τι πήραν, πριν να φύγουν, δεν λογάριασα
Τις μεγάλες πόλεις μέτρησα με βήματα
θάλασσα ο κόσμος κι οι αγάπες κύματα
ό,τι κράτησα μονάχα η ψυχή μου
να ΄χει κάπου να κοιμάται η ενοχή μου" - στίχοι της εξαίρετης στιχουργού και τραγουδίστριας Αναστασίας Βαφειάδου, που σήμερα έχει γενέθλια και πλέον, τους έχω κάνει δικούς μου (όλη μου η ζωή είναι Αναστασία. )

ο κήπος

τα νύχια μου κρατούν δέκα γεσθημανές

και του σφυριού σου ο οίστρος

σκίζει τα σωθικά μου

/ με την κραυγή του είδωλου

βοούν οι σιωπές των ψευδαισθήσεών τους -

πως τάχα μου με πρόδωσες /

κι όταν βρόντηξεν η γης

οι ουρανοί σφύριξαν την ανακωχή μου

/ με τα δέρματα των αθανάτων

που μάτωσαν την εμπυρία μου -

να μας κοιτώ στο άυλο των γεννήσεων

και να με καρφώνω για του θανάτου μου την απειροσύνη

στον εξακοντισμό του φιδίσιου οράματός μου /.

ερωτική η νύχτα των άκρων μου -

εκεί που ορίζονται οι πεθαμένοι,

μ' ακούς -;- ματωμένες οι στράτες των ανέμων μου

/ των εαυτών οι μαίνουσες λόγχες -

στο στήθος των ζωών μου
ο ερωτικός των προσευχών σου /._

στις σκάλες τ' ουρανού

 

η φωτογραφία ανήκει στην φίλη Louloudia Gredi

ό,τι με γέμισε θλίψη απ' τις πλατείες, τα καταρρέοντα κοιμητήρια να θυμάμαι στα στενά παγκάκια και, στα κλειστά μάτια των οδοιπόρων / πανδοχεία παραμεθόριων, που στάζουν τα δάχτυλα χώμα και αέρα και φωτιά, με χρώματα αρχαίας διαδρομής μυστών - από το χάος μιας κούκλας στο ανεξάντλητο συντριβάνι, κι από τον Έρωτα στην Ροκ κραυγή. ό,τι με ρίγησε το μικρό μου βλέμμα με του τρένου το σφυγμό στη σιδερένια βαλίτσα μου που υπερχείλισαν οι δίψες μας - δέκα διαστάσεις ν' ανεβαίνεις και να ΄σαι μαζί. _ Ευαγγελία Πατεράκη, αφιερωμένο στον φίλο Γιωργος Μπορμπολης, που έφυγε νωρίς

κάθετος λυγμός

η τελεία στη Γη ορίζεται με ιστία κοκάλινα και την πλάνα σφαίρα του απόλυτου κενού - / έτσι να μπαινοβγαίνει ο βοριάς, τα φθαρμένα παραθυρόφυλλα παραδομένα, πώς ήσουν -;- κι από πού ν' αρχίσω να σ' αγναντεύω -;- κι η βροχή.. η βροχή βρέχει ρόδα μνήμης και καπνού οσμή. / Πού πάω και μπλέκονται οι ράγες σε άφυλα χείλη με το στίγμα της άβυσσος -;- μόνο οι βάρκες παρέμειναν ίσα στην υπέρβαση, με ίχνος θνητού χλευαστικού στο κενό στιγμής της παραμονής στο σταθμό. - υπερπόντιο το ταξίδι του κάθετου λυγμού στην οριζόντια χαραυγή της απορίας μας.-
- αφιερωμένο στο σήμερά μου, στον πατέρα μου

το παλιό ραδιόφωνο

το παλιό ραδιόφωνο, οι περασμένοι αιώνες - χρόνοι που παρήκμασαν στον τρόμο του φιλιού. / μνήμες νωπές, θαμπές μνήμες, σωματίδια αιωρούνται σκόνης - το δωμάτιο κενό - σπαρμένα οστά, μυαλά, φλέβες διχασμένες,, μάτια συνήθειας και χέρια παλτά - ξηλωμένα απ' το κακόγουστο αστείο του Χειμώνα.

μόνο οι κούκλες ζουν - σαν απ' τα βάθη των ύμνων μας, πριν την γέννηση.

πέρασα κι έμεινα - αόρατη Σελήνη - να λιμάρω την ξιφολόγχη της καπιταλιστικής συνέχειας των κόσμων - την πεπατημένη δολοφονία των εαυτών.

μένω σε όλες τις ραδιοσυχνότητες των αρχαιοτήτων / ακόμη και σε απειροελάχιστες γωνίες που δεν χωράει η σκούπα της καταδίωξης. Αξιοπρεπές Είναι, που δεν ψευδομαρτύρησε στην τυραννία των εγωισμών. / ..και λωτός μπλε να θυμίζει κύμα.