Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Συνομιλίες ψυχών



Από το blog της Ποιήτριας

και

Ζωγράφου

ΒΑΣΩΣ ΜΠΡΑΤΑΚΗ




Έκπτωτος Άγγελος

Σε ποιάς πεταλούδας τα φτερά,
γκρεμίσαν οι κυμματισμοί του έρωτα σου...
Σε ποιές θάλασσες των αισθήσεων,
ταξιδεύουν τα όνειρα σου...
Σε ποιές νύχτες γίναν οι ώρες,
μάρτυρες στα ανθρώπινα πάθη σου..


Έκπτωτε άγγελε,
που'χασες τα φτερά σου,
στα μοναχικά ταξίδια μιάς νύχτας....
Φορώντας κατάσαρκα,
τους αναστεναγμούς του έρωτα της...
Σε σοκάκια σκοτεινά και άδεια,
μακριά από τα φώτα της γκρίζας πολιτείας....

Και εγώ.....

Άγγελε μου.....

Ποιός στα λόγια του έρωτα μου
θα χτίσει βωμούς μέσα στην νύχτα...
πεταλούδα μοναχική,
που χάθηκε στα μονοπάτια του έρωτα σου....
όταν στην καμπύλη του φεγγαριού,
αχνόφεξε μια σπίθα φωτιάς,
το φώς από αταξίδευτα άστρα...

Βάσω Μπρατάκη


Αφιερωμένο στον Προμηθέα Δεσμώτη

*************************


Εκεί,

μέσα στα μαύρα τα σκοτάδια
στα ναυάγια των ονείρων
στις κλειστές τις πόρτες ξωτικών
στο πλατύσκαλο του Έρωτα
που άγρυπνα παιδιά θυσιάστηκαν

Μέσα στην αποστροφή του όχλου
στην πολύχρωμη φωτιά
στην ολική έκλειψη της σελήνης
που κουράστηκε να βλέπει
τα παράθυρα κλειστά

Εκεί...
Εκείνη την ώρα
χάθηκα μες στα στενά των πόλεων
κι από τότε
παλιάτσος χορεύω στις πλατείες
Να συντρίψω θέλω
και το πιο μικρό μόριο
της σκισμένης καρδιάς μου...

...Για την πολύχρωμη πεταλούδα...

Λίτσα Πατεράκη


*************************

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ... ΟΜΟΡΦΑ

ΑΛΛΑ ΠΥΡΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ!...



ΠΑΝΔΩΡΑ

Γύρνα την πλάτη στο κοινό,

ξεβάψου,

βγάλε την περούκα

κι ύστερα μόνη κλάψε ή

γέλα μόνο για ΣΕΝΑ!




Βάσω Μπρατάκη

Εγώ ο μικρός παλιάτσος,
όπως όλοι οι παλιάτσοι,
στο δικό σας καρναβάλι ,
στο πρόσωπο μου φόρεσα,
την μάσκα που θα μάγευε
τα αδηφάγα μάτια σας...

Με τα χρώματα την έβαψα
που θα'ρεσε στην αφεντιά σας,
χαμόγελα της φόρεσα
μην τυχόν και δείτε
τα δάκρια της καρδιάς μου...

Μα μάθε...
εσύ θλιβερό ανθρωπάκι
παλιάτσε που δεν το ξέρεις,
ότι τα πιο όμορφα χρώματα,
τα χρώματα της καρδιάς μου,
ότι τα κράτησα μακριά
από τα βέβηλα μάτια
του κούφιου έρωτα σου...

Το μαύρο για να ταίσω
τα πουλιά της νύχτας,
όταν με άστρα θα καρφώσω,
τους χτύπους της καρδιάς μου,
στα δικά μου ουράνια....

Το κόκκινο της φωτιάς
για να βάψω με αίμα
τα δικά μου τόξα,
όταν θα βγώ για κυνήγι
στα δικά μου δάση του έρωτα...

Και το άσπρο των κύκνων
για να ξαναζωγραφίσω τα φτερά,
στην ράχη των δικών μου αγγέλων...
Των έκπτωτων αγγέλων μου!


A N G E L

... Όσο ο παλιάτσος
δέσμιος θάναι
στην ανάγκη του
νάχει θεατές-μάρτυρες
στο μαρτύριό του ,
τόσο στο φαύλο κύκλο
της ανάγκης του
Παλιάτσος νάναι
θα στροβιλίζεται.
Και θα πεθαίνει
μαρτυρικά
-μα προπαντός ηρωικά
και με ικανοποίηση περισσή
αυτοδικαιούμενος
και πλήρης αισθήματος ανώτερου
αυτοθυσίας και αλτρουισμού..
Μακριά απ την ανάγκη θεατών
Μακριά απ το πλήθος
Παλιάτσο ΖΗΣΕ
Κι άσε τον θάνατο τον ηρωικό
Βορά σε εκείνα στα σκυλιά
Που ακολουθούν τα βήματά σου
χειροκρoτήματα του κόλακα
κερνούν να ζαλιστείς ...
Ζήσε Παλιάτσο
Μη γελάς
Μονάχα ΖΗΣΕ !
Βιάσου! ...


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΣΜΠΟΥΚΕΑΣ

...και εσύ στη γωνία παλιάτσο,

γέλα γέλα για να γελάσουμε και εμείς γιατί μέσα απ' τη χαρά σου τρέφεται η λύπη μας για τη ξεπουλημένη μας ζωή και έτσι σακατεμένοι βουλιάζουμε στο τίποτα..γέλα που να σε πάρει η ευχή..τόσες ευχές μας έδωσες μα προσμετρήθηκαν σαν κατάρες..τόση η αγάπη μας,μέχρι εκεί μπορούμε..γέλα να ανθίσει αναστημένο το πνεύμα της ονειρικής αναζήτησης..του Τίποτα..


ΠΡΟΦΗΤΗΣ


σαν παλιάτσος τριγυρνώ,με μια μάσκα... σε λίγο θα πενθείς...

θα φύγω για μια λύτρωση εκεί που τα μάτια όλων θα βλέπουν το πρόσωπό μου, εμένα.... και ποτέ το πλήθος που ζητάνε...

κομμάτια....