Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

το σφύριγμα




















Ήρθε η ώρα μου να κλειστώ φαγωμένο αέρα
Αντίδραση στις αντιθέσεις των μετρίων
Στα επικίνδυνα γραμματοκιβώτια,
Που χειρονομούν αδιέξοδα,
Σα να τρυπούν το βλέμμα μου –
Γεώτρηση στις πιο λεπτές φλέβες –
Δίχως αναισθησία,
Με κρεμασμένα χέρια μονάχα
Στις σαδιστικές υστερίες κερασφόρων δαιμόνων.
Να θέλω να σφυρίξω
Και να με μπουκώνει χολή.
Πως με κλειστά μάτια να σου πω
Ταξίδεψα όνειρο όνειρο
Σπιθαμή αγριμιού
Σε μουντό δειλινό
Αντιρρησίας τόπου και χρόνου
Και το κορίτσι να παίζει φιλί –
Εικονική απόσταση μουσικής
Και χορδής μυελού
Ή χολής παρόντων,
Νύχτα πάλι στο άναστρο._

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

τ' ονείρου
















Κι άλλωστε, τι είναι το Όνειρο; μονάχα μια γενναία ματιά, ένα κλικ βλέμματος μιας νύχτας σ' ένα φεγγάρι κρυμμένο στα σύννεφα.
/ αντικατοπτρισμός θανάτου σε μήτρα υγρή,
και φιλί ζωής, στο γεμάτο βαγόνι, τρένου εν δράσει, με στύση καημού των σταθμών στα δάση των σπασμών._

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

δεν είπε ποτέ..
























Παρφουμάρομαι φλιτ –
παιδικό μνήμα
στον πανάγριο τάφο του εγκεφάλου μου
Στην καρδιά του λυγμού
ξεσκισμένα βράδια οι μέρες.
Στο χιονιά των νημάτων μου –
να κόβω μαχαίρι τα νήματα
και να γλύφω καρφιά.
Ό,τι θυμάμαι  - τατού η μάνα στη φωτιά μου.
Τη θυμάμαι, δαγκώνοντας δάχτυλα.
Μ’ ακρωτηριασμένες παλάμες
σηκώνομαι σε μαύρο φυλαχτό
Σάρκινες φωνές – οι στριγκλιές των αινιγμάτων μου.
Δε σας πίστεψα ποτέ εσάς που ανοίξατε πύλες –
διαρρήξατε το θάνατό μου, κι έχω να περάσω γκρεμό.
Τατού η μάνα το χώμα μου –
Και δεν είπε, να πάρει.. -!-, δεν είπε, να πάρει.., τίποτα.
Τίποτα όμως..!
…κι οι πύλες, έφραξαν, για πάντα,
παραμένοντας, εγώ, τοκετός
στου δακρύου το ολόγραμμα._

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

τέσσερα λεπτά














τέσσερα τα σημεία - λεπτά σε σπασμένους ορίζοντες. γυναίκα η ανάσταση, κι ο σταυρός γυναίκα. δόντια - καρφιά. σκισμένη η σάρκα. δηλητήριο αίμα στα πλήκτρα των χειλιών. τρέμουν τα δάχτυλα στην ταφή της σιωπής.
με μισείς; προπατορικές λατρείες τα νύχια στα μάτια, και κόλαση του παράδεισου η άνοιξη - κλειστή καρδιά κάτω απ' το τραπέζι. πάνω αμηχανία βλεμμάτων, στο σταυρό κατευθείαν. στα ίσια των ηδονών. το δέρμα της αρχής. τετέλεσθαι στο πέλμα των εποχών, με παραμονές σε χρόνους κεραυνών. δίχως αλεξίσφαιρα. προφυλακτήρες διαλυμένοι τα τηλέφωνα. με μισείς στο τέσσερα. στο μηδέν με σκάβεις. τα τριαντάφυλλα, όμορφα που γεμίζουν το στήθος σου -!- αίμα η βροχή - αρχέγονη πάθος. το φιλί - δαγκωμένα χέρια τα φιλιά. οι λέξεις προδίνουν. οι λέξεις μόνο. σπάσε το ποίημα -!- γαμημένοι ποιητές, που λουφάξαμε στα ψέματα..!

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

ένα αλάνι














Όταν μιλάς κατηγορώ για πολυτεχνεία,
να ξεπλένεις τη γλώσσα σου

η τύφλα της υποταγής σου, σε σαπίζει ανώνυμο κρέας
Εκείνα τα πολυτεχνεία, με τις ματωμένες βαφές

κι ετούτα, με τα μαυρισμένα σινιάλα,
σε προειδοποιούν προς κατεδάφιση, λένε οι γραφές.
αλλά..πού...εσύ...-;-
Με ρωτάς για το όνομά μου, το μπόι, τα μαλλιά μου, λες
να με προξενέψεις στο άδειο σου
"Τίποτα", σου απαντώ. "Τίποτα με λένε".
"Τίποτα" δηλώνω και στους δελτάδες
στα κυνηγητά τους στην πόλη μου
κι έξω απ’ τις αμυγδαλέζες που μ’ έπνιξαν στα χημικά
«Τίποτα» τους έδειξα ταυτότητα
Στις τρίτου τύπου φυλακές, «Τίποτα»,
είπα για το φύλο μου

κι ας είναι Άνοιξη, μου λένε,
φύλλα δεν έπιασαν τα δέντρα

και τα σκυλιά τα βράδια κλαίνε στις βροχές.

Στη διαπραγμάτευσή τους με το θάνατό μου,
η ζωή μου ξελιγώνεται στην πείνα
και δεν μπορώ να ανταλλάσσω τραγουδάκια από τα inbox
όταν οι γκόμενες χαλβαδιάζονται προς έμπνευση άνθισης
ούτε μοστράρομαι φιγούρα με ηλίου, και
ποια χαρά γκαζιάς να μοιραστώ;
Κι άκου..: «αν σου χαλάω το χάλι, σπάσε! Έτσι απλά και χύμα: Σπάσε!»
και «Τίποτα», σου λέω. «Του ιι π οοο τα ααα!»
α!!!! κοίτα μη σου σπάσουν και τ’ αυγά,
αφού το καλσόν σου το ξέσκισες τελικά

*ένα Αλάνι απ’ το λιμάνι. Εγώ. Να θυμάσαι το λιμάνι -!-*

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

μεθυσμένα τα μυστικά



















 
άδηλα πρόσωπα
/ στην υποψία του αιώνα, χαμός στα πεζοδρόμια /
στο φεγγάρι του νόστου
/ υπεραστικές διαδρομές σαρκοβόρες χειλιών /
ματωμένα φτερά
/ γενναιότητα διαχρονική να θηλάζω απών /
στεγνώνουν τα μάτια
όταν αγριεύει η καρδιά
/ ερωτεύσιμες οι βροχές όταν αδειάζουν τις εποχές μας στις μνήμες /
τι κι αν κύλησε το μπλε στα βαθιά -;-
πάντα το ξίφος καρφώνει αστέρια
μέσα σε περιστατικά που ξέφυγαν τον ξαφνικό -
θάνατος ή έρωτας..; ένας ο λυγμός
πορεία στη στάση του τρένου που ενδέχεται -
καθορισμένη ώρα
πυξίδα ώρα -
κοτσίδα κοριτσιού που ξέχασε να μεγαλώσει
αφού έσταξαν τα ύδατα κόκκινο στο στήθος του
σκίζε χρώματα Εσύ! σκιρτούν οι αισθήσεις,...,... ______________ 25/03/2015, κι 
η ώρα δείχνει φεγγάρια στα βάθη