Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ


















όπου φτάνει η μνήμη μου που "είμαι", κράτησα την βροχή, τον ήχο της βροχής - μου έφερνε από πάντα τον ρυθμό της καρδιάς μου και την νέρινη αύρα της μούσας μου / μια μουσική απύθμενων αιώνων. κράτησα και την σβούρα μου / μπαλαρίνα των ωρών μου που δεν λύγισα. τις γκαζές μου / που γέρασαν τα χρόνια μου χλευάζοντάς τα. τα μολύβια μου να αγιογραφούν ατίθασα τον ουρανό μου. κρατώ την πένα μου για την κοσμογραφία ιχνηλατώντας το μυστικό.
ελάχιστα οίδα και καταθέτω δημόσια: ότι δεν πούλησα Τέχνη, ούτε την σκόρπισα. ήξερα από πάντα ότι η Τέχνη δεν πωλείται και δεν διαφημίζεται - αιώνια αρχή.
πέρασα από καλλιτεχνικούς κύκλους, ποιητικούς συνωστισμούς - εταιρείες, ενώσεις - προβολές και λεζάντες, κι έφυγα νωρίς κι έγκαιρα - πωλείται "φήμη" εκεί και οι προβολείς τυφλώνουν.
δεν γύρεψα όνομα - είμαι κανένας. δεν ζήτησα χρήμα - είμαι ελαφρύς. ομολογώ ότι ζήτησα αισθήματα και μ' έβρισκα παντού - σε όλην την παιδικότητα, σε όλον τον καιρό, σε όλον τον πόνο / καθώς με άδειαζαν με είδα. ..μέχρι που στέρεψαν τα "χάη" και ρίχτηκα στην άβυσσο.
ταξίδεψα με την φαντασία παντού - μέσα στην πέτρα άκουσα την δίψα της πεταλούδας για μια μέρα κι ένα λεπτό κι εκθρόνισα τον χρόνο.
βυθίστηκα σε βλέμματα, και λάτρεψα τα τρένα, το σπάραγμα απ' τις ράγες και τα βαγόνια που τρίζουν όναρ με την μελαγχολία του ωραίου. ό,τι έχασα το κέρδισα κι ας έφυγε. ό,τι ήπια με συντρόφεψε. ό,τι ανάσανα με μέθυσε πιότερο απ' ό,τι ήμουν.
δεν υπάρχει νωρίς και μετά και τώρα που σας γράφω - ένα καθρέφτισμα κυμάτων μιας άγριας χειμωνιάτικης θάλασσας / λατρεύω και την θάλασσα στους δεινούς της στρόβιλους / .
όλα τα λάθη μου - τα πάθη που κοιμήθηκα ως την καταιγίδα, κι ως την σπηλιά του Πάνα τις ώρες που νυστάζουν τα κλαριά.
κράτησα και την μάνα - που έφερε την μπόρα μου, για να μπορώ να σας κοιτώ στα μάτια καθάρια και να σας μιλώ._

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

ανάδρομα τρένα

φωτογραφία: Louloudia Gredi

































στον αυτοκρατορικό μου ιστό
/ η βόρεια λεοντή μου τρομάζει αιώνα το βήμα /
με επαίτες νωπούς μυστηρίων
που χαρακώνουν το δέρμα
και τα οστά σφυρίζουν ανάδρομα τρένα
όταν σαλεύουν τα χέρια μου
σαν όνειρα ιερών εντολών
στο μαύρο νερό με το αίμα μου -
κίονα των μυρίων γλωσσών μου
σε φθινοπωρινή ουλή
κάτω απ' τα ξερόφυλλα
των πλεγμένων ίσκιων μου
στο χρώμα που αντιπάσχει φυλακή
και λύτρωση
ανάμεσα στα άκρα των φυλών μου
/ άνεμος να ευωδιάζει η δίψα μου
κι εσύ να σπας την γυμνή μου λάμπα
στους ασπρόμαυρους δεσμώτες μου. /
ανάδρομα ένα
κατοικούν στα φώτα μου
που χορεύουν σαλεμένες πληγές
στις θηλυκές εκτάσεις μου
πάνω απ' τους λόφους των σπάργανων
και μέσα στον προαύλιο σπασμένης μήτρας
με την κατάβαση των θεών μου._

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

θυσία θανάτου


















Με γεννάει, αδιάλειπτα,
 ένα ψέμα θανάτου
στην αναπνοή αδιάφορων πλοίων
πως έφτανες χίλιες πτυχές
με ξελιγωμένη γλώσσα
ν' ακούς σπαραγμούς χρωμάτων
και να μην μ' ακούς
στον κυρίαρχο νου των δειλινών
που μυούν τις νύχτες των
δακτυλικών μου δακρύων
μέσα στην μήτρα του επόμενου τοκετού
που σπαράζει το Ποίημα
με την Μέδουσα των υπογείων μου.
Στο τελευταίο κεφάλι μου
τα σκαλοπάτια σου σκόνταφταν εξονυχιστικά
στα καλπάζοντα νερά μου
και η διαπλανητική μου προσευχή
από σπασμένη βάρκα στον σταυρό των αγίων
που δεν έφταναν ποτέ μαζί σου
δεν έφτανες να αναδείξεις την
θλίψη της προσοχής μου.
με τρένο προσμένω
της θυσίας το όνειρο
και του καθρέφτη σου την σιωπή στο
ψήγμα της αφής μου._


Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

"τα κάστανα"




ζούμε στην εποχή που εχθροί και φίλοι, σε τοίχους, αγαπιώμαστε το ίδιο ερωτικά - τόσο, που δημιουργείται καύσωνας στον γαστροοισοφαγικό μας σωλήνα και πεθαίνουμε από "αγάπη".
βάλε τα κάστανα στη φωτιά -!- η λατρεία μας χρήζει ρομαντικής διαφήμισης._

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

άτιτλο

η φωτογραφία της Louloudia Gredi



































Στις άκρες οι φλέβες έχουν
την χρονομετρία των ταξιδιών
τις υπέρτατες παλάμες της φυγής
των πόρων την δίψα
και τις φλέβες έμπλεες στοιχειά σταθμών /
με τα φτερωτά πόδια των ιπτάμενων παλμών
στα λασπωμένα κατώφλια το βράδυ που
μίλησε το μαύρο στον
βρεγμένο μου καιρό /
Στην αντισκιά των γεγονότων
οι ανασεμιές θαλασσινών ήχων
με τον βόμβο πως
κάποτε ξεκινούσες κύμα
κι εγώ στα πόσα ταξίδια μου έφευγα -;-
με τις βαρύτονες στράτες στα
γυμνά μου λεπτά που
περπατούν στα δάχτυλα
με της αφής την λαχτάρα
Κύμα κύμα να στάζουν οι θύμησες
πώς κάποτε με νόμισα
στην διχοτόμηση του λίθου μου
κι έκαψα τα ταξίδια - στα πόσα μου
έφυγα και πάντα ξεκινούσες -;-..



Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

άτιτλο



στα ψέματα ζούμε.
με καρκινογόνες μουσικές
αληθινά χορεύουμε.
δεν υπάρχουν μυστικοί
στους τόπους των απόντων.
λόγια, λόγια και λόγια -
παράλογη ικεσία για νερό
στο ωκεάνιο κέντρο -.
το αίσθημα - η ψευδαίσθηση 

των πεινούντων τη φωτιά, 
που κάποτε υπήρχαν φλόγες στο τρένο. 
δίχως παράθυρα το τρένο των εκλιπούντων, 
με σιωπές δίφυλλες για τα προαστιακά καρφιά - 
με τους λεπρούς επιβάτες και 
τα κουδούνια των βημάτων.- 
κι εκεί, παρεκτρέπονται οι αιώνες 
που ελπίζουν στο αιώνιο. 
στον απειροελάχιστο ενικό μου 
απογιγνώσκομαι χαώδης. στα ψέματα πέθαινες κι 
αλήθεια σιωπούσα._


Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

τρεις

η φωτογραφία της Νικολέτας Γερολιμίνη






με κάλυψε ο κύκνος / τα φτερά του κύκνου / η γεύση του, / οι νεφελώδεις του ίνες στ' / αποδημητικά μου δάχτυλα, / πριν το κενό σου λαλήσει / στη βίβλο του τοίχου μου. / σε κάποιο σταθμό πόλης στείρας / δεν έχουν νόημα οι καρποί μου, / κι η τελετή σου - / - σκηνή star σινεμά / μέσα στην καύση των νεκρών. / όταν δεν είχες κόλαση / μαραίνονταν τα φύλλα μου / και πώς να σου μιλήσουν οι πετρωμένοι -;- / γεννήθηκα με / τις ομίχλες αλησμόνητες / - να συλλέγω το χώμα απ' / τις ρίζες των ουσιών, / κι έτσι που καρφώθηκα στο μνήμα / αποδημώ διεξοδικά με / αναγκαστική προσγείωση σε κυλιόμενες ράγες / και ατερμάτιστα νερά / να βοούν τα πινέλα μου και / να χρωματίζω με τα μάτια / την απουσία μου, / τον κύκνο που πλάγιαζε στο μπλε / και τη σπείρα του άβατου λαιμού μου. / κι αφού μ' αρνήθηκα τρεις / -είχες αρνηθεί τον απύθμενο κορμό μου - /θυμήθηκα την έλλειψη των κολάσεων / στον κήπο των παραδείσων. / τότε, μόνο αποδήμησα όλος και μυστικός / παλμογράφος ταξιδιών._