το αίμα της φωτιάς

τίποτα δε γίνεται ξαφνικά. όλα καλπάζουν. απλά, επιλέγουμε την κώφωση και τον απο μηχανής θεό για να μας σώσει. εξάλλου, είπαμε, πολλά τα αναχώματα του συστήματος, με όλα τα χρώματα της ίριδας. πολλά τα συνθήματα, ακόμη και, με σηκωμένες γροθιές. το marketing έχει ξεκινήσει από χρόνια. τις πράσινες μέρες ξεσάλωσε. τότε ήταν που γέμισαν κι οι κρατικοί θεσμοί με βολεμένους υπαλλήλους μεσατζήδες. κι οι πρώτες ροζ επεμβάσεις ξεπουπούλιασαν και τις τελευταίες αράδες πολιτικής αξιοπρέπειας. έχω, εκ γενετής, επιλέξει την ακοή και τη θύμηση. έχω, εκ γενετής, επιλέξει την ουτοπία και την απομάκρυνση, από τα καρναβάλια και τις ρεκλάμες, σε κάθε τομέα της ζωής. έχω αποκηρύξει την ελπίδα, που κρατά δέσμια τα όνειρά μου. το μόνο χρώμα που αναγνωρίζω είναι του αίματος της φωτιάς. τι θα ΄ταν η φωτιά, δίχως αίμα; - μόνο η καύτρα στο τσιγάρο των φυλακισμένων - στα σπήλαια και στα κομματικά κελιά, απέναντι στον άνεμο, που ουρλιάζει σπαρακτικά, πάνω σε καμμένα ιδανικά._

μισός κουπί - η Ιθάκη μου

πρώτη ημέρα - εμπορεία τραγικά / με Λαιστρυγόνες και με Κύκλωπες. / ( Λάμες με κουβαλούν ) Κι αν πεις, "ηδονικά μυρωδικά" τι φρίκη εξαίσια ( ! ) η σκουριά στη γλώσσα το αίμα η διαταγή, το σχέδιο στον Αίολο - μέσα στον ασκό η βαριά εντολή του θανάτου (ή της δολοφονίας το ανάγνωσμα) κι οι Σειρήνες - με τραβηγμένα μαλλιά και κερωμένο δέρμα. - κεχριμπάρια το βλέμμα της πλάνης στην Ιθάκη που ακόμα να φανεί. - εβδόμη μέρα - και "σεντέφια" και "κοράλλια" κι έβενοι σούρουπο - "λιμένες πρωτοϊδωμένοι" και βράχια κόκκινα νωπό αίμα - σ' απόβραδο συγχορδιών. /όσο με βασανίζουν παίζουν βιολιά κι οι γούρνες πλημμύρισαν νεκρά όνειρα/ κι όσο ευχόμουν - τότες που ευχόμουν.. - δεν πρόκαμα να ευχηθώ. πάντα προλαβαίνουν οι πέτρες. (με πρόλαβαν οι πέτρες.) είμαι σταχτί περιστατικό. ο αλγόριθμος με ξεβράζει. εδώ στο Νότο, είσαι εσύ. με δάγκωσες στα χείλη. / μου έκοψες το βλάστεμα και ξέρεις..; όσο αργούν τα μεταξωτά και τα στολίδια - είναι που δίψαγα πολύ - ο άγιος Ποσειδώνας έκαψε όλα της Γης, της οικουμένης λιβάνια και μνήματα. (δεν έχω τάφο. και κολύμπα!. μισός φτερό μισός κουπί μισός κουρέλι μισός μυαλό - καρβέλι θάλασσα κουτσός μισός κι άλλο μισός αθέατος βουβός ο που κουβανεί μες στην ψυχή το θρήνο και τη σφαίρα. ένα σπίτι ολάκερο στην πλάτη - το σπίτι μου / γι' αυτό κολύμπα γρήγορα. / το δάκρυ, φτερό στον άνεμο στους πέντε τους ξερριζωμούς. μόνο η κατάρα φλέγεται από μετάνοιες κι οι υποκριτές από νοιάξιμο φλέγονται και πένθος εξαίσια μυρωδικό. / δεν με λένε, κάπως, ως συνηθίζουν οι ποιητές σου (να εντυπωσιάζουν) συριακά, ή όπως... ούτε πρωτοδημοσιεύτηκα σε κάποιο περιοδικό - έγκριτο που λένε και γελώ (μα γέλασα ποτές μου; απορώ.. - και "ξέχασα" να διαφημιστώ μες σε γιρλάντες. επιτηδίως πάντοτε ξεχνώ όσο μπορώ. πολύ μπορώ - ν' απέχω από τον οχετό. κάλλιο στης θάλασσας βυθό. /

"αγέννητη μάνα"

κενή πορείας - η μάνα αγέννητη ακόμη. γι' αυτό τα σπλάχνα μου - πυρετωδώς - ράβουν και ράβουν πάνες, μωρουδιακά, λώρους - με μανταλάκια - πλένουν γάζες, αποστειρώνουν καρφίτσες, λάμες μαχαιριών ακόμη και αγκίστρια δολώνουν. γαζώνουν σάβανα για διψασμένες αγκαλιές και κινδυνεύουν στη γέννα μου. κρατώντας το καρεκλάκι της - η μάνα διαδηλώνει στο στήθος μου. - αιμάτινες θέσεις στους βυθούς των ρόλων. .., όπως οι έρωτες._

του φεγγαριού

με πόση ευκολία οι άνθρωποι υμνούμε την αίγλη των προσωπείων και νομίζουμε ότι ποιούμε την αλήθεια...! αυτό το βράδυ ένιωσα τη μοναξιά του φεγγαριού. - κάτω από τόσες μάσκες του - για την εκπλήρωση του σκοπού - μπορεί ν΄ ανασαίνει μυστικά, και να ορίζει τους κύκλους των καιρών.- / καρφώνοντας πασσάλους στους ουρανούς, ερμηνεύει τα σύνορα στους θρήνους των ψυχών. - αυτό το βράδυ θρήνησα την πλάνη της προσελήνωσης και την αδειοσύνη στις κόγχες των ματιών μας. -

"Άνοιξη επιβίωσης"

 Συντεχνίες, τσιφλίκια και μικρομάγαζα
Όλοι οι χώροι σφύζουν συμφέρον
- Εξυπηρετούν την αδηφαγία μας -
- Ακόμη κι οι γιορτές. - Ειδικά, οι παγκόσμιες -
αυτή η στημένη απόλαυση.
Παγκόσμιοι ποιητές -
δομημένες αρπαχτές -
υπερρεαλιστές κοκόροι -
και
ρομαντικοί, ακόμη -
πνευματικοί εκμεταλλευτές κι
ηγέτες μιας
στείρας μέρας - της επιβίωσης.
Σκάνε τα χρώματα - πυροτεχνήματα -
φανφάρες ιδεών και λατρείας
/ Στη συνέχεια των πανηγυριών
το βαρύ καθήκον και χρέος - της
τρομοκρατικής παρέλασης των
δημοκρατικών και ριζοσπαστικών, ακόμη,
προϊόντων σανού. /
Δαγκώνουν οι μέρες.
Κι οι καιροί - φιλολογίζοντα περιοδικά
με τυχοδιώκτες κριτικούς
στα κέντρα των χορών.
/ Κάτω απ' τη μαρκίζα,
πάλι μόνος σφυρίζεις._

οικόσιτοι θρήνοι

 Χούντα ήταν και δεν πέρασε. Έγινε πιο βαθιά. Άπλωσε ρίζες. Πίσω από τις ηλιόλουστες βιτρίνες μαγειρεύει ιδέες, έννοιες, λέξεις, πολιτισμούς, ρεύματα και κάνει κρύο. Φτιάχνει τσίρκο, παρελάσεις χρωμάτων, γιορτές δημοκρατιών, διαφάνειας και αξιοκρατίας. Μοιράζει παραμορφωτικά γυαλιά προσώπου και καθρέπτες. Γεννά χειροκροτητές και ψηφοφόρους. Ένα γλεντοκόπι ιδεολογιών, έγνοιας και πρόνοιας. Γεννά μαριονέτες, ανοιγοκλείνει θέατρα, σκοτώνει με δόσεις εξευγενισμένες. Επιστημονικά εξελιγμένοι δούλοι, δίποδα οπαδοί και κουλτουριάρηδες ανθρωπιστές εκδίδουμε τα χάλια μας και πως θα φάει ο ένας τον άλλον τρώμε τα κομμάτια μας. Κάποιες φορές, βράδυ, ακούγονται πνιχτοί λυγμοί. Πετάγονται τα σκυλιά και γρυλίζουν. Στους οικόσιτους θρήνους, κάπου κάποτε, στέκονται προσοχή τα σκυλιά._

"Δεύρο"

 

Όγδοη μέρα
της άντλησης των νερών.
Ο ερωτικός των πέντε
χωμάτων,
με τις τρεις σάλπιγγες
πλαγίων ουρανών,
- κόκκινος πηλός - Ακόμη νωπός.
Ένα δάκρυ
κλείνει, μονίμως,
την πόρτα
/ εκεί που δύουν οι ορίζοντες. /
Κι η Φωνή - λεγκάτο μες στα σούρουπα.
- Δεύρο, οι θνητοί όλων των Ημερών..!
Την ένατη μέρα ντύθηκε λευκό
η κοίτη
κι ο βυθός της. Τόσο όσο να μένει το αύριο._