επικίνδυνα

Επικίνδυνα με τρέχεις
Επικίνδυνα σου μιλώ
Να τρέμεις επικίνδυνα -!-
Στα θεωρεία βιάζονται ορμές
Οι σκηνές τρίζουν σεισμούς
Κρύωσαν οι πεθαμένοι της αυλαίας
Χιλιόμετρα κραυγές γκρεμίζουν φράχτες κι
οι αποφάσεις τρελαίνονται
Δαιμονισμένα φερέφωνα παίζουν κρυφτό με τη ζωή μου
Στο διάολο οι γλώσσες που έγλυψαν εξουσίες -!-
Στο διάολο οι θωπείες των τρόμων στα μυαλά
Ξεγάνωτα κουτιά - κρανία, πουλημένα θέλω -!-
Καταρρέουν τα νέφη να
μας πνίξει η βροντή. Μόνοι μέσα στη μαύρη άβυσσο.
Αρτιμελή τέρατα. Επικίνδυνα σκουριάζουν.
Αναπηρικά καροτσάκια κρατούν τα χάδια των ανέμων.
Ανάποδα να με κοιτάς -!- Ακούς-;- Ανάποδα!
Τραγούδια είπαν και είπαν πολλά
Κλείσε τα λόγια τους -!- Τρυπώνει πόνος..

υ.γ. την επόμενη φορά που θα ξεμυτίσουν τ' άστρα, κρύψου! Θα ζυγιαστούν με τους δαιμόνους σου.._____________Προμηθεύς Πυρφόρος ___________

Μια στιγμή πριν φύγω

Μια στιγμή πριν το τίποτα

(μου περάσατε κενά τα κενά σας)

N' αντιδρώ στο άδειο

με παραβιασμένα παράθυρα

Για της παγωνιάς τη χάρη

να παγώνω κι άλλο

(κι ας λιώνουν οι πάγοι στις άκρες του κόσμου)

- φάσεις αντίδρασης στα αζήτητα των αιώνων

Σα νιρβάνα πνοή και ούτε.

Να ΄ναι η γαλήνη  με άνευ πλήρης -;-

Θεατής στα δρώμενα ανατριχίλας λέω:

"Δεν περνάω. Στέκομαι."

Τίποτα, σ' έναν έρωτα αχαλίνωτο, που

δεν έχεις.

Ουσία είναι, όταν σε κοιτούν τα φεγγάρια

να λες Κανένας.

μυστικός επιβάτης

Σε σκίζει το νερό παραβατώντας στους νόμους των θεών.
έγκατα φιλιών οι φωνές των αρχανθρώπων.
κι οι ουρανοί κατεβάζουν ορδές σκορπιών -
ομάδες αυτοκτονίας πάνω από παλίρροιες επιβατικών ονείρων..

(αφιερωμένο στη μυστική στιγμή του μόλις τώρα..)

μΆυρα Δέντρα

τα περΆσματα επι ΚΙΝΔΎΝΩς ΘεαΜΑΤΙκά.
Αν οι ποιούντες Ασελγούν στην ένΣΤΙΚΤΗ υπέρΒΑΣΉ τους -
καταΛΉΓΟΥΝ σε τυρρΆΝΟΥΣ.
Χωράτευε μετά ποιητή -!-
Οι καταΡΑμένοι δε σε προσκυνούν._______________Προμηθεύς Πυρφόρος

Η μελωδία της παρακμής

ΠαΡ Ακμή σε σκΛάβωσε

Μυρωδιά Παράνομου φιλιού

σκέφτομαι να ράψω τις αισθήσεις μου

στο χύμα μυαλό μου

να πετάξω μπάζο τον καημό

από ΄να μηδέν που εκπροσώπησε

τους κριτές μου

και σκέφτομαι

εκείνο το κομπολόι που χάρισα -

το τελευταίο της γενναίας συλλογής μου -

να ΄ναι σε κάδο απορριμμάτων, ή..πού;

σε κάποιο πάτωμα να σέρνεται επιβάτης

μονάδα μέτρησης κάποιου κενού -;-, ή

μυρωδιά στερνού καλοκαιριού, όχι

σε στέρνο κοριτσιού - δε θα ΄θελα -

στο μέρος της καρδιάς θα προτιμούσα..

χύμα ψυχή, χύμα φιλί και Όνειρο λαθραίο

παράνομο παράνομος κι εγώ

των παρανόμων, των αδίσταχτων χυδαίων

τα δειλινά εντέλει εκπροσωπούν

τα στέκια των απρόσωπων παλμών.

Ξέρεις, και άκου, άκου να σου πω:

δεν έμαθα , δε ρώτησα πώς να τη λένε..

Θα΄θελα Αύρα πρώιμων ημερών

κι ας ήταν μαύρη νύχτα

και..

Ξέρεις -;- έχω μπουκώσει με καπνό.

Η πολιτεία δεν αλλάζει

Κύμα, φυγή, φυγή, φυγή...

Φεύγω φυγή. Φυγή φεύγω.

Ακούς;;;;;.....................

πόλη καμίνι ψυχή μηδέν

βαρύ τίποτα νομίζουν - νομίζω κι εγώ

μα εμένα εγώ με παρέκαμψα επιβάτη

μονόλογος για δυο

Όσο και να μην το πιστεύεις

σε περίμενα. Είναι

που οι νύχτες με κάνουν

να παραμονεύω τα τρένα -

και μη σκεφτείς διόλου το

περίεργο, ή κάποια, ας πούμε
μανία για το κάρφωμα της στιγμής
Είναι που

οι νύχτες μ’ ανασαίνουν αλήθειες
ολισθαίνοντας στη φυγή και
στο για πάντα εδώ -

κάτι παλιές τους συνήθειες, που

δε λέω να ξεκαρφώσω και

στήνω τη δική μου αριθμητική

αφού κανένας δε μου ΄φυγε

και όλοι στο πέρα

Όμως έτρεχα μακριά από

παιδί

σα να μη χώραγα στο τώρα και

πουθενά.

Με τ’ αξιώματα δεν μπλέκω –

Μικρόνοοι οι άνθρωποι

Πώς να συλλάβουν που

τα τρένα

ακόμη και νεκρά ταξιδεύουν -;-

Ναι,

είναι φορές που

τ’ ακούω να μουγκρίζουν

ναυλωμένα καπνούς μονάχα κι

οι επιβάτες προσποιούνται

μήκη και πλάτη –

ξέρεις όλοι έχουν ένα όνομα

ανυποστήρικτο.

Αυτό το βράδυ

ποτίστηκα φυγή και

σε περίμενα

Φυγή γυμνή και

Άβυσσο –

Είναι που στο χαμό

τρίζουν οι βροχές μου τα

παραθυρόφυλλά μου και

νιώθω

Πόσοι χρόνοι άραγες

γλιστρούν σε

μια πνοή που λευτερώνεται

και σ’ ένα του γέρματος φιλί -;-

(στο περασμένο βράδυ μας)