ένα βράδυ στο Όνειρο

Στης παρακμής το όνειρο
διέξοδος το φιλί σου
Πυγμή αντίδρασης
στη δράση των άλλων

Μεθυσμένες σκιές
Ξεχασμένα χνώτα
Αδειάζω αλκοόλ
στην καρδιά μου,
στο πάτωμα,
στο στήθος σου

Πίνω Ιχώρ
με ήχους ανάκατο

Λατρεύω το σκοτάδι
και τον πάγκο
των ξεχασμένων παλμών

Διώκομαι εξ' αρχής
και πάλι, πάντα.

Αίσθηση ρίγους
Ανατριχιάζω
Ένας καημός το βλέμμα σου
κι η ανάσα που καταπίνω άπληστα
ένας καημός

Ο Μεγάλος Αδερφός
υπολογίζει στιγμιότυπα
κι αναλύει ροπές
περιφερόμενος στις ζωές μας

Κάπου,
αδειάζω το μυαλό μου και
προδίνομαι
στα πρώτα μετεφηβικά αγγίγματα

Γεμίζω το μυαλό
με μπύρα πράσινη
κι εκκωφαντικούς ήχους
από παράταιρες νότες

Σ' ένιωθα γύρω μου
Έπιανες τα ρίγη μου
τη θολή ματιά μου
την άβυσσό μου
Μέχρι και το νου μου
που έπαιρνες στα ταξίδια σου
ένιωθα

Με κράτησες
μην πέσω στα σπασμένα γυαλιά
Κόπηκα, όμως, τηλεπαθητικά
κι ήπιες απ' το αίμα μου

Κάποιος μου ΄κλεισε το μάτι
Πήρα θάρρος να ζωγραφίσω
τη Μαγεία στο διαχρονικό μου χαρτί
με μυρωδιά νόστου

Με πότισες ρακόμελο
κι ανθόγαλο
μη φύγω
και λησμονήσω την επιστροφή

Έτσι, αποθήκευσα τη στοργή σου
στα σπλάχνα μου

Σε μια μεθυσμένη μου στροφή
γονάτισα μπροστά σου
Ασπρόμαυρη σελίδα
μεταμεσονύκτιας τρέλας
Μέχρι που τα πάθη μου
γίναν δικά μας
Και φτερουγίσαμε σε φλογώδεις αγκαλιές

νυχτερινή καντάδα

Αιωρούμαι
ανάκατα μέλη
σε βρόχινο ουρανό

Πάνω από γνώσεις
τραντάζομαι
στο δέος του απείρου

Εξαπλώνομαι
στ' αμφιθέατρα των διαστολών
πεινασμένη

Κι αφήνομαι
στη μαγεία
των διαλέξεών σου

Μετά...
ένας αναστεναγμός
μ' έβρεξε υπέρτατο πάθος

Νυχτερινή καντάδα
στο κέντρο του κόσμου σου
Γίνομαι
μαθητικό τετράδιο
στα χέρια σου
εγώ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

«Ο δ ρ α π έ τ η ς»,

το Ποιητικό Αφήγημα της Λίτσας Πατεράκη,

Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος,

ορίστηκε να αποδράσει

απ’ τα κελιά των σελίδων του

σε ανορθόγραφο σκηνικό,

στις 8 του Απρίλη 2009,

κι όταν το ρολόι θα δείχνει 07:30 μετά το μεσημέρι,

στον πολυχώρο των εκδόσεων Άγκυρα
(Σόλωνος 124-Αθήνα).

Θα συνοδέψουν την απόδραση…

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος
Η Ελένη Νανοπούλου
Η Μαρίνα Γκάτσου

Θα συνοδέψει με τις νότες και τους ήχους της ψυχής του
Ο Γιάννης Νανόπουλος

γελάω, μωρό μου...

Αφιερωμένο σε ΄σένα Μαρίνα!... Έχετε δει δυό τρελές να σεργιανούν στο διαδίκτυο;;; Να γελάς θέλω, ρε μαλάκα!... Γελάω, Μαρίνα Κοίτα πώς κλαίει η ψυχή μου... Άκου πως γελάει κλαίγοντας Να γελάς θέλω, ρε!!! Μαλάκα, γέλα! Γελάω Μαρίνα κλαίω στην ακροθαλασσιά Εκεί, μωρό μου, που σκάει ένα κύμα και δυό κι αμέτρητα κύματα που σκάνε σα χαμόγελο κάτω απ' τα σκέλια μιας πουτάνας Αφροδίτης που πλημμύρισαν με αίμα και στράγγιξε πάνω στα μυαλά μας Γελάω, Μαρίνα Κοίτα πως γελούν τα ματωμένα μυαλά μας Κοίτα, μαλάκα μου!...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

«Ο δ ρ α π έ τ η ς»,

το Ποιητικό Αφήγημα

της Λίτσας Πατεράκη,

Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος,

ορίστηκε να αποδράσει

απ’ τα κελιά των σελίδων του

σε ανορθόγραφο σκηνικό,

στις 8 του Απρίλη 2009,
κι όταν
το ρολόι θα δείχνει 07:30 μετά το μεσημέρι,

στον πολυχώρο των εκδόσεων Άγκυρα
(Σόλωνος 124-Αθήνα).

Θα συνοδέψουν την απόδραση…

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος

Η Ελένη Νανοπούλου

Η Μαρίνα Γκάτσου


Θα συνοδέψει με τις νότες και τους ήχους της ψυχής του

Ο Γιάννης Νανόπουλος

Ήχου σκιά

Άκουσες την ανάσα μου•
άπειρα βαγόνια με τριγμούς
στο τρένο
προς το θόλο τ’ ουρανού
Πήρα να λιώνω
στην Ίριδα.
Δίχως ντροπή
να πεταρίζω με μαεστρία
στο μισοσκόταδο του σούρουπου
Η έκφρασή σου•
νύκτια κραυγή
Η έκφρασή μου•
στακάτο στη σονάτα του δειλινού
Και τώρα,
που σκίστηκε ο ουρανός,
πες πως ήμουν μια ήχου σκιά
και μάζευα τα δόντια μου
από μαθητικό πεντάγραμμο
Να θωρακίσω τ’ άστρα μας
και να τραπούμε
σε φυγή.Όχι δειλοί .
Να αποδράσουμε από πρόστυχα
προστάγματα.

λασπωμένη ζωή

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ Σ" Ο, ΤΙ ΠΛΗΓΩΣΑ


(Τη ΦωτοΓραΦία δεν την έκλεψα)


Κάρφωσα τα χείλια μου

ανάμεσα

στους φωτεινούς σηματοδότες

Έσκισα και τα χρώματα

και τα οδόσημα

θέλω τώρα

να χαθώ

και να περπατήσω

σκουντουφλώντας τυφλή

Στα τέσσερα να περπατήσω

Βροχή να μυρίσω

Στον άλλο κόσμο

να χιμήξω ύαινα

Να σκίσω την αγχόνη

του ανέγνωρου

Να λασπωθώ

Να ξεστρατίσω!

Ποιος μίλησε

Για ένα καλό παιδί;

Φωνές του υπερπέραν…

Ίχνη ψιθύρων

Υποψία μάνας

Μάνα μου!!!

Έφυγα στο αλλοπρόσαλλο

της μέρας που

μ’ έδιωξε η μήτρα σου

Έφυγα… Κι άδειασα

Πέταξα τα μάτια μου

Σ’ αποβράσματα διπλώθηκα

Κυλίστηκα, χτυπήθηκα…

Χορδές τα νεύρα μου

Τις χάιδεψα, έκανα θρήνο

κι αντάρα συνέθεσα

Έκαψα

τη βιασμένη μου παραίσθηση

Κάτω

στη νύχτα,

ντουμάνι,

καπνοί και δάκρυα

Γυναίκες σε παραλλαγή ονείρου

σφάζουν στο γόνατο

τους βιασμούς τους

Μεθούν, παραπατούν

και χορεύουν αντρίκια

Βαριά τα πατήματα

Χτυπούν το διάολο

στο σταυρό

Λασπώνω και την ψυχή μου

καρφώνοντας στη μήτρα μου

την αντανάκλαση

της αθωότητάς μου

Γυαλί σπασμένο

κι αιμορραγώ…