στο "παραμύθι ας είναι..."

 .....
Πες μου: Μ’ αγάπησες -;-

(Περιπολικά οι αισθήσεις μου

στα ρήγματα του κορμιού σου.)

Ακολουθώ τη ροή σου,

όταν το φύλο σου ρέει –

φύλλα κίτρινα οι αυλές σου,

στις ουλές μου φθινόπωρα.

Πάλι γέμισαν ποιητές τα σπλάχνα μου –

περιπολούν τους κοινοβουλευτισμούς σου

Μεταναστεύεις στον καθρέφτη μου –

Κομμάτια με κομμάτια οι ερωτήσεις μου.

Δεν ακούω -!- Απάντησες -;-

Αίματα που θροούν ανατριχιάζω.

 

"η Αποχή της συνείδησης"

δε σας φταίει η ΑΠΟΧΗ!

η ΑΠΟΧΗ σας έσωσε από την ξεφτίλα των μνημονιακών σας!

45% περηφάνια, κι οι άλλοι ντροπή!

η τροπή σας

μνημόνευσε τη δυστυχία των μυαλών σας, για άλλη μια φορά

στην επικινδυνότητα του τρόμου σας.

ανθρωπάκια της συνήθειας, που γυρεύετε άλλοθι

και ξεσπάτε ζητιανεύοντας το ψίχουλο.

εσείς είσαστε οι συστημικοί του πηγαινέλα

με τα τέσσερα του λίγου σας, που λέτε λεβεντιά και συνείδηση

οι απέχοντες, τιμήσαν τα παπούτσια τους -

αυτά με τη σκόνη του κόσμου

και τις οπές του σύμπαντος

για να απορροφήσουν το βλαβερό

μήπως και σώσουν το αύριο των παιδιών σας

που εσείς γαντζωμένοι στα κομματικά κάγκελα

αναδυόσαστε το γρέζι

Το ΟΧΙ μετακόμισε στην απαξίωση των μόνιμων σουλάτσων σας -

εκλογικό και σπίτι

σπίτι και δουλεία

δουλεία και βόμβα - ατομική στα κρεβάτια των παιδιών σας

όταν ονειρεύονται

κι όταν αγαπούν.

________ δεν είναι βία. πίκρα μου είναι, και ντροπή σας στη ζέψη

των κρατικών μηχανών.

και πιότερο απ' όλα με τρομάζει ο Φασίστας με Σιγαστήρα στην κάνη του!_ ____________

μίλα μου γι αστέρια, σύντροφε! δεν αντέχω άλλο σκοτάδι..!

πρόσκληση

εισαγωγή μου - αφιέρωμα στις Ρίμες της Μαρίας Ροδοπούλου

* με αφορμή το νέο της, ηλεκτρονικό βιβλίο: "Υποστολή"* http://issuu.com/850121/docs/ypostolh

Δηλώνει "dark".

Αν την αναζητήσεις, θα την βρεις, να γδέρνει μάρμαρα τις νύχτες - ενώνει το φιλί της με βαθιές φωνές, που δεν αντέχουν οι άνθρωποι ν' ακούν, γι' αυτό τους έγινε η ζωή αποφορά.

Θα την δεις Πολλές - τόσο Μία στην αιωνιότητα των ταξιδιών -!-. Ίσως και μία βαλίτσα μ' ανεμπόδιστα φτερά, στο περιεχόμενο σκουριασμένων κλειδαριών, να νυχοπατά ξωτικό, περνώντας τις οπές, με ξέπλεκη σφραγίδα στο πάντα της Ρίμας.

Ακούει και στο "Μυρτώ" - το κορίτσι που μαζεύει μάραθο αμίλητα, ενώ μονίμως φεύγει και πάντα βρίσκεται εδώ.

Δε φοβάται τις νύχτες να ξεπορτίζει με δαιμόνια, και να τα πίνει χωρατεύοντας τις μέρες τις άδειες που ερωτοτροπούν με το τίποτα.

δεν έχει "πυροσβεστικούς δρόμους", μόνο γυρεύει φλόγιστρα. τότε την ακολούθησα.

_____ εισαγωγή μου στο συνεχές άκουσμα: Μαρία Ροδοπούλου. πάντα την αποκαλώ Ποίησή μου, και πάντα μου χαμογελά.

στους κοινούς μας τόνους, μιλάμε φωτιά _____

τώρα λέει:"οι δυο σου λόγχες σε χαιρετούν. Κάνουν υποστολή Φωτός". http://issuu.com/850121/docs/ypostolh

Ποίησή μου, Μαρία Ροδοπούλου ή και πολλές Myrto Nun σου κλείνω σέρτικα το μάτι.

Προμηθεύς Πυρφόρος

yes I do

παρακαλώ τις Βάκχες να μην κτυπούν την πόρτα μου, γιατί μου ξεθωριάζουν το κραγιόν.
στο επόμενό τους κτύπημα, θα λάβουν βρυχηθμό._

εις μνήμην

Φασίστας ουρανός

μ' αλυσοπρίονα φιλιά

ξεγελά τα χέρια μας

με μια εκλογή

σ' ένα καθημερινό παζάρι

που σέρνεις το καρότσι

κρεμύδια και χώμα

κάτω απ' τους πάγκους με τα βλήτα

κάτω από παλιές εφημερίδες -

χωνιά με γόπες άσβηστες -

να μυρίζουν λέπια οι βλαβερές οάσεις

και οι νεκροί να βγάζουν λέπια,

ξυπνώντας νηστικοί,

με βρεγμένες ιστορίες,

και το δάκρυ να χάνει την ισχύ του.

Μόνο οι αναρτήσεις -

τρύπια καλσόν

ή κάλτσες σκισμένες

στην ούγια τα δόντια κίτρινα

και τα νύχια χτυπημένα καπνό

Με φραγμένα χείλη

παλεύω να φιλήσω

Το τσιγάρο μισό στη γλώσσα

επιπλέει παίγνιο

στου ανθρώπινου μυαλού μου

το σκάρτεμα

εις ανάμνησιν παιδικών παιχνιδιών._

στο τέλος του καλοκαιριού

Νύσταξε η εποχή και οι Σειρήνες έδεσαν τα μαλλιά τους στους κάβους.
Θέλω ένα φύλλο στο απόρθητο της αοριστίας –
τόση απλή επιθυμία να εισχωρήσω στο κίτρινο, να νιώσω τη βροχή
Κάθε φορά που δεν έρχεσαι,
οι εναλλαγές δικαιώνουν το γυμνό δεντρί που αρνείται να σπάσει
Και ξέχασα όλες τις ευχές
Σαλιώνω το δάχτυλο μόνο και περνάω λυγμούς
Στα αβάσταγα δειλινά έχω από καιρό σημαδέψει παραμύθια
Πάντα από κάπου αλλού οι αντίλαλοι γίνονται παρόν
Δε θα αγγίξω τη θλίψη απόψε. Χαιρετώ μ’ ανάμνηση,
κι ας κατεβάζω τα σύννεφα στο ύψος των ματιών