προφητείες

Μεταναστεύουν οι υποσχέσεις συνεχώς

Σ’ ένα απώτερο μέλλον

ο επιζήσας νους

θα θερίσει χρώματα λυγισμένα

με ανδρείες στάσεις βολέματος

σε φαντάρο γνωστό

που καρατομήθηκε η σκυτάλη του

όταν παραστράτησε επιτυχώς -

τρικλοποδιά να βάλει

στη νωθρότητα της συνήθειας.

Παρακάμπτονται διαρκώς οι αντιρρήσεις

μόνο οι χρωματισμένες ταμπέλες

κάτι θυμίζουν όραμα

ή μια παιδική σφυρίχτρα στο άγνωστο –

γνώριμη γκριμάτσα στα μάτια του παιδιού –

ή κι ένα σκοπό - εσένα που ξώμεινες

να παίζεις γκαζές

με τα γδαρμένα πόδια

Εσύ! Να βλέπεις να βλέπεις νύχτα

και να φουσκώνεις θάλασσα.

Μα είσαι εσύ. Σκέτος εσύ.

Κι οι άλλοι

πάνε από ΄κει.

μην λησμονήσεις το παλτό!

Η μάνα που φοβάται να αφήσω / Οι γυναίκες που πνίγουνε - / περιστατικά πολυβόλα με συνθλίψανε / σε υπαίθρια νοσοκομεία, / κάπου στ’ απόκρυφα της ξεγνοιασιάς / Η φλόγα που αρνήθηκε το βάτο / κι ο Μηδέν που / καμώθηκε το αίνιγμα / μ’  εκλογές στο τέλμα των ανθρώπων. / Η μάνα που ματώνει και / χάνομαι-  μου σβουρίζει το μυαλό που / θυμάμαι αστραπές το / βράδυ βραδύ σ απομόνωση ύπνου / Ερωμένη σε κενό  νοτιάδων που / αγριέψανε οι διπλές οπτασίες των αρμάτων / οι ήλιοι που μαχαιρώθηκαν - / ένα βύσμα ακόμη στην άβυσσο / το παλτό ρε! / Το παλτό που κοιμάται μυστικά / μιαν απόλαυση σκοταδιού στη σελήνη. / Με πηδήξανε τ’ άστρα κι / αγριεύω παρέλαση. / Πάλι απόψε νηστικός καιρός / τα απόγευμα στον πλανήτη που σβήνομαι / και με θυματοποιούν οι συνήθεις καιροί  - / αδερφοί των άδειων νόστων - / που παλέψαν με κύματα / σε φτηνά προσχήματα προς επιβίωσιν / Απορίας του νου τους οι θνητοί που / καμώθηκαν τους επιζήσαντες των σεισμών / σ’  ένα ράκος στομάχι / την ώρα που / αυτοκτονούν οι παντιέρες των αξιών / με τίποτα ιαχής και / σκουριά μυαλού να / φιλοσοφούν απαίδευτα και στραγγισμένα όνειρα / με λάμψη σκατά των / οικούντων νεκρών τα φιλιά, / σε φιλιά αναγκών / χρεμετίζουν χρεοκοπίες των κρατών μου – / επικρατούντες αισθήσεις αγγελιών - / Και ζητείται αγγελία / προς ανάρτηση σχέσης / σε μεσαιωνική καρμανιόλα / προς τέρψιν πλήθους, / χωρίς ψωμί, / στην υποστολή της εποχής._

Η μάνα που τρέμει ν’ αψηφήσω, δίχως ρόλο κείται κατά στο υπόστρωμα της φυγής.

Η ερωμένη – υπόστρωμα και αδιάβροχο δακρυσμένης σιωπής,…
Κατά την μαθηματικήν απολυτότητα τα σπουργίτια σάλεψαν και μοιράζουν ψίχουλα, σ’ ό,τι κινείται κι ό,τι χάνεται, σε τσέπες, σε φιλιά, τσαφ – τσουφ θεάτρων ομίχλης, σα λάμπες χιονιού στα τρένα που προδίνουν τους σταθμούς τους. Ακόμη τα εκχιονιστικά πολιτεύονται κι απεργούν οι σειρήνες κατοχής. Όλα παύλα και τελεία σήμανσης οριστικής.

(υπό έκδοση - Προμηθεύς Πυρφόρος)

η μισή μεζούρα

όλη μας η ζωή είναι ημίμετρο. πενήντα εκατοστά πλην - πενήντα συν - άκρες. δεν έχει σημασία. η μ ί μ ε τ ρ ο. κρίνουμε μισοί το μισό με μάτια μισά, με καρδιά μισή διπόδου, που δε σκαρφάλωσε τη νύχτα.
κρίνουμε μισοί τους μισούς στην πλεκτάνη της μέρας. το προσωπείο της χαμογελά συντροφικότητα και τρέλα πουλιών. μα δεν πετά ποτέ. είναι ντεκόρ στο ορνιθοτροφείο της ξεγνοιασιάς μας. πότε πότε, σηκώνει το κεφάλι στον ουρανό. μας μοιάζει. σα να δοξάζει το θεό. και κλωσάει. όπως εμείς. την τύφλα μας στο χώμα. με μισά μυστικά. και ολόκληρες συνήθειες, να ζεσταίνουμε αυγά και να πεθαίνουμε μισοί στα αυγά μας.

της παρακμής

κι επειδή όλοι οι ρόλοι είχαν μοιραστεί με τις μουτσούνες τους, κι επειδή ήμασταν όλοι ίδιοι, φτιάξαμε μάσκες ποιητών, ώσπου έγινε μόδα και ξέπεσαν οι εποχές, βαριά κι ασήκωτα στα θρυμματισμένα γυαλιά φιλοσοφικής χροιάς.
στο τέλος, τελειώσαμε σαρκοβόρα, κι αδειάσαμε τις γιορτές σε τραπέζια χαρτοπαιχτικών λεσχών, με πόρνες συνειδήσεις. _

Προμηθεύς Πυρφόρος

"το σκισμένο καλσόν" - αυτοέκδοση

«επικίνδυνα φθινόπωρα»

Κυκλοφορώ επικίνδυνος, σε όνειρο ανοχύρωτης αξίας

με περγαμηνές αόρατες σε κοινούς βραχείας σύνδεσης

Επιτρέψτε μου, να υπάρχω ορατός πάντων

σα συντριβή αεροπλάνου με ανεπιβεβαίωτο αριθμό νεκρών επιβατών

Κι αν δε μου επιτρέψετε, θα κινούμαι πασιφανώς νεκρός

δίχως συντήρηση τρομακτικός

με αντίο ψιθυριστό, σα ρέμβη φθινοπώρου.

*Σ’ όποιον κυκλοφορεί, λένε οι αφελείς, επικίνδυνα

γιατί αβόλευτα καπνίζει

*Στην Κατερίνα Γώγου,

την Ποιήτρια, αφιερώνεται

κάθε τακ, κάθε επόμενο - παραστράτημά μου στην εν τη τάξει ζωή,
καθώς αρνούμαι τη συνήθεια των καθωσπρέπει γονατιστών ψιθύρων
- ακόμη και στους πλάγιους, γαβγίζω συνεχώς -
τακ και Πέντε Ανάσες μου - δίχως καλσόν καβάλα στους χρόνους.

ευχαριστώ την Ποιήτρια Μαρία Ροδοπούλου, για τα τιμητικά της λόγια για τούτους τους παλμούς μου στο περιοδικό "σοδειά" http://www.sodeia.net/2014/12/blog-post_9.html, μα και για όσους που με άκουσε
ευχαριστώ όλους όσους με τιμούν με την παρουσία τους στη ζωή μου -
εκείνους που με πιστεύουν ευχαριστώ
κι Εσένα , που πίστεψες απ' την αρχή στο σκισμένο καλσόν κι ας έμεινε, φαινομενικά, πίσω μια εικόνα - καμιά εικόνα δεν ξεμένει της ζωής, κι αν κάπου σκαλώνουν νότες, είναι που θα τρέξουν οι χείμαρροι. νομοτέλεια.
και τέλος, η πορεία συνεχίζει την αποστολή της.

το πέμπτο μου αυτό βιβλίο είναι αφιερωμένο στην Μεγάλη Ποιήτρια της ψυχής μου, την Κατερίνα Γώγου.

**Πατεράκη Ευαγγελία κι αμετανόητα Προμηθεύς Πυρφόρος**

Προλογίζει η Μαρία Ροδοπούλου:

"Η ανατρεπτική Ευαγγελία Πατεράκη επιστρέφει στον έντυπο χώρο με μια καινούργια 'εκρηκτική" ποιητική συλλογή. Φλογοβόλες λέξεις, επώδυνες έννοιες και στο σύνολό της μια γραφή που προκαλεί και ξεσκεπάζει. Η ποίηση της Ε. Πατεράκη δεν έχει σκιές, δεν έχει διακοσμητικά χάδια και δεν είναι 'ευπώλητη'. Σίγουρα δεν 'χωνεύεται' εύκολα από τα αδύναμα στομάχια των μικροαστών. Είναι η ποίηση που μιλάει έξω από τα δόντια χωρίς να αποζητά την αποδοχή ή την επιδοκιμασία.
Η ποιήτρια τολμάει την αυτοέκδοση σε μία εποχή που όλοι ψάχνουν απεγνωσμένα την 'στέγη' έστω και με ακριβό αντίτιμο. Σε λίγες μέρες η επαναστατική πένα της Ευαγγελίας στα βιβλιοπωλεία. Μόνο για αναγνώστες που δεν φοβούνται την ανατροπή και τους χαμένους, για πάντα, πόντους στο ‘σκισμένο καλσόν’ τους."

αερικά

  

σκουριασμένα τσεκούρια στις σάρκες μας διοικούν τα μυαλά μας.

σάπισαν οι σάρκες.
φρίττει ο χρόνος. μας αφήνει πίσω. στη λήθη η κραυγή.
εξ αέρος ρίψεις κρατικής μαλακίας. με πατινάζ στο χάος.
αηδία οι θεωρίες στους τόμους. μπλεχτήκαμε στα κόμματα με άνω την τελεία. και
τα αποσιωπητικά, μας μαστούρωσαν. χρονοβόρες οι παραισθήσεις μας, και πιάσαμε χορούς. στραγγίξαμε χοροί κι αποθανατιστήκαμε καρνάβαλοι.
το παιδί μας, μεγάλωσε. μας φτύνει τη φυλακή του κατάμουτρα. ξεχάσαμε την απεργία, και το παιδί το κρεμάσαμε σε ερείπια πόλης βιασμένης. βομβαρδιστικά στο πιάνο της ψυχικής μας ελίτ- αποπνικτική δυσωδία. με κορδέλες, για εγκαινίαση του βούρκου μας.
το παιδί μας σαλπάρει. καπετάνιος του είναι του, γρατσουνίζοντας το λίγο μας φαγητό μπαγιάτικο. τότες που ο πιανίστας - καρδιά μας, προδόθηκε απ' το διχασμένο μας εαυτό.
το παιδί, άντρας, ε;! το βλέπεις; το παιδί άντρας!

Άναρχα

ονομάζομαι Αναρχικός, και είμαι ο τρόμος της Αδικίας τους.

η Σταύρωσή μου, από καταβολής κόσμου, για να θαφτεί η Αλήθεια ότι εν Αναρχία Εποίησεν Άναρχος Ποιητής.

είμαι Αναρχικός, και άναρχα πράττω, διατηρώντας υπόγεια ρεύματα συντριβής της απιστίας τους.

ο θάνατός μου, σε δημόσια θέα, για τα βατικανά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην εν τάξει αταξία τους.


*σε κάθε ελεύθερο πνεύμα.

Προμηθεύς Πυρφόρος