"Αντίο αγάπη διχασμένη"

λέω, θα φταίει το φεγγάρι. (που δεν μπορώ απόψε να κοιμηθώ)
μα η εντολή ήρθε τελεσίδικη: ΟΧΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ!
στον οίκο ανοχής, να μην το πω αλλιώς..(να κρατήσω εδώ το επίπεδον)...οι πόρνες απόψε πήραν φωτιά. υπερκατανάλωση ειδήσεων, μαύρων, και κατακίτρινων. πήραν φωτιά τα πατώματα. τα στρώματα, οι πολυθρόνες (τους καναπέδες τους αποσιωπώ..να κάνω κι εγώ τη διαφορά με κάτι)
για την τιμή της ανάπτυξης οι λεβέντες σφάχτηκαν στο μπουρδέλο (εδώ δεν μπορώ να κρατήσω το επίπεδο) του συστήματος
οι οπαδοί απογοητεύτηκαν (αλήθεια υπάρχουν ακόμα οπαδοί;). πότε θα κουνήσουν σημαιάκια;
____________ πάντως οι κάδοι αδειάζουν στο πι και φι. οι σκουπιδιαραίοι δεν έχουν και πολύ δουλειά τώρα. έτσι εξηγείται που δε θα έχουν να λαμβάνουν πλερωμή.
και κάτι ένα ακόμη, για να μη το πολυπαιδεύω: αν δεν πιάσεις τον κασμά, χωράφι δεν οργώνεται. τέλος. οι εκλογές, μας σάλεψαν. ε, δεν τις λογαριάζω.
πάω να ονειρευτώ τον Πάπα του Βατικανού τώρα. Έχει πολλά μυστικά αυτός.
τρελάθηκα λες; μπορεί. όμως νιώθω καλά. Θέλω κι άλλα μέτρα! Όσο πιο πολλά, τόσο περισσότερο ονειρεύομαι! γεια τώρα! α, ξέχασα.. :) Προμηθεύς Πυρφόρος. Χαιρετίσματα στην εξουσία! στοπ.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ - έντυπη έκδοση

η έντυπη έκδοση στην cosmotebooks, ή στα βιβλιοπωλεία The Book Loft (Πατρ. Ιωακείμ 44) & Έναστρον (Σόλωνος 101) έναντι 4 ευρώ.
σύντομα και σε άλλα βιβλιοπωλεία, ή με επικοινωνία:
Νέστορας Πουλάκος: info@vakxikon.gr - Εκδόσεις Vakxikon.gr: editions@vakxikon.gr

_______ ευχαριστώ ________

ξΗΜερώνει

Κι ενώ μου μιλούσαν τα μάτια σου, γέμιζα ουρανούς. Τ' ακροκέραμα φιλιά μου, ασύνοροι σταθμοί στα ξεφαντώματα της ομίχλης σου.  Κι ενώ μου μιλούσες για εξέγερση, εκρηκτικά τα σπλάχνα μου πυροδοτούσαν τη Νύχτα. Ίνες η Νύχτα έστεκε σχισμή - εμπνευσμένα χείλη του Αύριο. Εδώ, δεν υπήρχε κανείς εκτός απ' την Ανάσα, κι εκεί, το τώρα του Όνειρου. Δεν έμενα. Πετούσαμε. Δε μέναμε. Χανόμουν. Στρόβιλοι αχόρταγοι, τα δευτερόλεπτα χέρια σου, μετρούσαν Νίκες Αχών, στην κουκίδα που χαράζει την Αρχή. Ευθείες του Απείρου, οι αχτίνες μας, ποδηλατούν στους αιθέρες. Πάνω απ' τον Πόλεμο, και μέσα στη Φωτιά, μιλώ για πρώτη φορά, με την έμπυρη εμπειρία, την από καταβολής. Είναι, μάλλον, που πάντα τα βράδια έβρεχα γράμματα, στα κάτοπτρα μυστικών συνευρέσεων, κι έγραψα ιστορία, περιγράφοντας την άβυσσο. Εσύ έτρεχες να σώσεις το μεθυσμένο  κορίτσι, που διαλαλούσε ρίγη ενοχικής εποχής. Όπως και να ΄χει, στην αυλαία, τα κουτάκια της μπύρας θύμιζαν βαγόνια, κι εμείς μεθύσαμε με θύμηση φυγής. Στο τέλος, νύσταξε το χτες, τα περιπολικά ανατράπηκαν, και πήραμε τα όπλα, για την αποκατάσταση των χρωμάτων. Κάτω, τα δειλινά ζευγάρωναν με την τρέλα, και πάνω, τα χείλη μας έσμιγαν με την αυγή.
Ναι, ξΗΜερώνει. Καλημέρα -!-

________ Προμηθεύς Πυρφόρος _________

είδηση

 

ΕΙΔΗΣΗ: ακρωτηριάστηκε ο Αχιλλέας, κι έτσι δεν έχει φτέρνα να του σημαδέψεις!

Έχασες πάλι.

___________ Προμηθεύς Πυρφόρος ___________

Ατομική μου Ενέργεια

Τα έξοδά μου όλα,

Ο πλειστηριασμός της ζωής μου ∙

Μια πανάρχαια σκούφια,

Που κρατούσε τους χειμώνες μου

Όλο ανοιχτούς,

Με στέγαστρο ανάμνηση

Στα άδεια μου μάτια,

Και οπές ατίθασες,

Να δείχνουν το χάος

Στηρίζοντας την αποστολή –

Απόσπαση κραυγής,

Μ’ απόταξη νου,

Όταν

Επιτάσσονται τα κουρέλια

Που εξυψώνουν τον Άτρωτο

Με πυξίδα μυαλό

Απομαγνητισμένης ισχύος,

Σε τοπίο ουτοπικό,

Όταν η πάλη με

Το ακατόρθωτο

Τρέλανε τα στημένα –

Παίγνια επίγεια

Μαθηματικής επικάλυψης

Και

Κλονίστηκε το εσώτερον

Για να με βρεις

Να σε αναγνωρίσω

Μέσα σε μύρια είδωλα –

Μάσκες ανεξάντλητες

Περαστικών σκαλοπατιών.

Μετά τη συντέλεια

Σε πήρα στο κύμα

Σκαρώνοντας το επόμενο

Σκαρί των αιώνων μας

Με λιονταρίσια χαίτη

Και αφή της τίγρης

Στο κάτοπτρο

Των φιλιών.

θύελλα

 

Κάποτε

περιπλανώμαι

οριζοντίως σαρκαστικός

αφ’ εαυτού, που

συνέτριψε

αποκαλυπτηρίους

πίδακες

εποχής νηπιακής

Μοιάζω χλευαστικός

σε γονυπετής υστερίες –

ασυγχώρητα ασίγαστες.

Κάποτε

ενθυμούμαι δυο

κουρδισμένα χέρια –

παιδικά ακόμη –

σε πλήκτρα ακορντεόν

που καταρρέουν άξαφνα

ανήλικη ηθική –

μπούμερανγκ βαλς

κάτω από ένα κάποιο

ρολόι στρογγυλό  -

αυτόπτη μάρτυρα τοίχου

Μετά

ο ίδρωτας λαχανιασμένος, να

ορίζει το μετέπειτα -

ακόλουθος πληρωμένος

με μοτοσακό αντίκα

στην επιστροφή

από την εξορία.

Κυκλοφορώ κάποτε

στο βλέμμα σου

Εισπνέω το βλέμμα

του

βλέμματός σου

Αφή νιώθω

υφή

εξερευνώ

πετώντας τη γλώσσα –

εκρηκτικό στις

ασίγαστες ώρες σου

Και

ξετυλίγομαι -

παρεμπιπτόντως διάτρητος

π’ ανεμίζει ο άνεμος

τον καπνισμένο λυγμό μου.

Μια νύχτα

την περασμένη νύχτα

στο βυζανιάρικο ξημέρωμα

σου χάρισα την οδό μου –

περιπλάνηση αγία κι

ανυπόδητη

στην καθήλωση της κόλασης.

Τα καρφιά μου ατσάλινα

με δίχως απόταξη

του πόνου.

Η οθόνη

μοιάζει ομίχλη ερωτική

πριν τη βροχή

μετά την καταιγίδα

και

μέσα στη δίνη

τραγικών χορών.

Ο χάρτης

γιασεμόκηπος

Είναι οι θύελλες

που αστράφτουν

φωλιές

πέρα από τα μάτια

τ’ αλκοολικά

κι ας μην ξεθύμαναν

οι νύχτες.

Είναι που θέλω

να ορίζω τις

αβύσσους μου

και μέσα στις αστραπές

και σκίζοντας

το χάος

Ένα χάρτινο κουβάρι

οι ανάσες

και οφείλω

να αποτάξω την

εξέλιξη της σύνδεσης

των γραμμάτων

Χίλιες ακόμα αγκαλιές

και

σου είπα: σε κυκλοφορώ

μνήμες  -

και σκαλοπάτια

άμπωτης, έτσι

να μου γελάς

και να μεγαλώνω  ______________ Προμηθεύς Πυρφόρος

καπνισμένα μάτια

Συμμετείχαν μόνο οι κροτίδες, και τα πυροτεχνήματα. Ένα, ακόμα, παιχνίδι μεγάλων στον τόπο, που γκρεμίζεται.

ακρωτηριαστηκαν μονο τα παιδια, και τα πιατα από φαγητο.

Σήμερα οι άστεγοι θα πεινάσουν το ίδιο με χτες, κι οι αμαρτίες, πάνω που σήκωναν τις βαλίτσες τους, για την επόμενη μέρα, πισωγύρισαν στο χρόνο. Κι ο χρόνος ακινητοποιήθηκε. Πάραυτα, στην περιφορά του επιταφίου, το νεκρό τον βάδισαν οι πεθαμένοι, με χρυσούς οβολούς, κάτω απ’ τα λουστρίνια του, για ακόμη μια φορά. Μόνο που, αυτή τη φορά, μπερδεύτηκαν οι αιτίες των θρήνων. Κι ο νεκρός χλεύασε την ανθρωπότητα, και γύρισε πλευρό. Πάλι θα λείπουν απ’ τις γιορτές οι αλήθειες. Πάλι φόβο θα γευματίσεις, καπνισμένος δίχως αιτία.