κίτρινη εξομολόγηση

Απάγκιο
σε κίτρινο φιλί
φανοστάτη -
προστάτη
μέρες
μαύρης βροχής
σε αναπάντητα
γιατί
εν όψει τομής
σε δάγκωμα σκορπιού
τρύπιων αισθήσεων -
που ξεφεύγουν
οι λέξεις
όταν
απαγγέλεις
όρθιος
χτύπους καρδιάς
με
αναλόγιο σπασμένο -
σκλαβωμένο
ντροπή
και
τρέπεται σε φυγή
προσευχή
και ίσκιος
μιας σταγόνας -
κραυγή -
του φεγγαριού
που
είδε και
συγκράτησε την
καρδιά του
σε μια
σπασμένη κορνίζα
με όνομα γυναίκας
μέσα
σε βέβηλη μανία
γέλωτα
κι αποστροφής..

Κι εγώ
ακόμη
πάλλομαι-!-
Δεν αναβάλω ξανά
Ενώνω τις εποχές -
να αναδείξω αρχές
που πέρασαν
δίχως να σταθούν
στα κουρέλια
των δρόμων
που εσύ φοβήθηκες -
παραποιήθηκες -
γιατί
αρνήθηκες τις
κίτρινες νύχτες
της μαύρης βροχής
κι έχασες την
απέθαντη Άνοιξη των ονείρων -!-..

άγιος Ποσειδώνας ... Ονειρικό

αφιερώνω στ΄άγια αγρίμια
σ' εμάς..
στην αγάπη του νησιού των Ιπποτών..


Βγήκα χύμα
στο κύμα -
Αμυδρά...
στο δέρμα...
μια πόλη κοιμάται
τον κουρασμένο ύπνο
σ' ονείρων
αφυδάτωση-

Είρων καιρός
μειδιά στα
τείχη της...

Τρέχω ακάλυπτος -
φύλακας παθών -
κι ανεβάζω τη
στάθμη υδάτων
και στιγμών
"για κείνα", λέω,
που πεταρίζουν
εντός μου
Ανεπηρέαστα νωπός
και Χύμα-!-

Και σπάω
τα θερμόμετρα -!-..
δεν έχει να
μετρηθεί η θέληση

Δεν ερευνώ μια
πόλη βουβή και
πως να ιχνηλατήσω
ανάσες νεκρών -;-

Φυγή
φυλάττω
φωτιάς και
πόθων και...
χύμα στο κύμα
άγιος Ποσειδώνας
σε άγρια στύση
νερών -!-

Επεκτείνω όρια
Δεν εφαρμόζω
νόμους -
χέρια θανόντων
που σκάλισαν
στα περιφράγματα
της πόλης

Γεννώ το
αύριο κι ας
είναι η κατάρα
με πόνους να
γεννώ

Δεν τρέμω
Δεν κολυμπώ
Βαδίζω στα
νερά
Επιπλέω
Σκίζω τα
νερά
Τρέχω
Αναπνέω -!-

Μ' αρμύρα
θρέφομαι κι
επικαλούμαι
νησιά
στις άγονες
γραμμές

Κένταυροι θαλάσσης
παιδεύουν τα
πόδια για
γοργό
βηματισμό ...

Απέξω
νιώθω πομπές
αδιέξοδες

Να φύγω πολύ -!-
Να φεύγω πολύ -!-
Πολύ να
γεμίσω κύμα
στο χύμα
των πόθων

Με φιλούν
οι γοργόνες

Χαράσσομαι
ρίγη -
δονήσεις ηδονών -!-

Ποιώ
αθανασία κι
αιώνιο Έρωτα -!-

Κάτω απ'
τα πέλματα
χειροκροτά
κόσμος νερών

Μιλώ με
τα μάτια
Είναι πολλοί
Αναμένουν τις
λέξεις με
το δίχως τέλος

Με βλέπω
ανάμεσά τους
"Ήρθα!" φωνάζω
και το ποίημα
πάτησε το
άπειρο -!-
..για πρώτη φορά -!-

Έτσι...χύμα...στο κύμα..

"Πάμε", μου λέω
"Δεν έχει τέλος
τούτη η οδός -!-"..
... κι είναι απέραντη η νύχτα η γαλάζια του Έρωτα -!-

να κρατηθώ γιατί ..έχει ψέμα

"εγώ
ο μικρός...
που ζητιάνευα κάποτε
στις συγυρισμένες
αλάνες σας..."


Θεός απομηχανής -
χειρολαβές λέξεων
κλειδώνω τα χέρια
τεντώνω το κορμί
παίδευση ακόμη
σ΄ένα χειμώνα φονικό
απλώνω το βλέμμα
πίνοντας κατά τους
τρόπους εκμάθησης
εφεύρεση δικιά μου
νοητική επέκταση
για επιστροφή
πανικού
σε αποστολέα
ματαιόδοξο
και γυρίζω τα
βράδια
σε δρόμους
καχεκτικούς
αγκαλιάζοντας
κορμιά -
σκοπούς ηδονών
να γίνει το θαύμα
επιμηκύνω τα γράμματα
να λυτρώσω από χάος
που άρμεξε την
παιδικότητα
στο βασίλειο
κατασκευασμένων
οργασμών
που το μέταλλο
πληρώνει
νωθρό μάτι
με δάκρυ κρυμμένο
μένω στα
κορίτσια που
γέμισαν -
κορίτσια - βαγόνια
σε υπερσύνορα ταξίδια
σε ένα λεπτό
και κάποια δευτερόλεπτα

Ψάχνω τα γράμματα
με τ' ακροδάχτυλα
φράγματα αγγίζω
λυγμών αιώνιων
μέσα στους καπνούς
και τις
αλκοολικές ανάσες
που θαμπώνουν
τα τζάμια
και σπάω
τα κρύσταλα
να αποδράσει
η μουσική

Κρεμιέμαι
από το Πι και
το Ταφ
ανεβοκατεβαίνω
το Κάπα
στην περιφέρεια
του Όμικρον
φιλοσοφώ το
μαγικό αριθμό
με τριακόσια
δέκα τέσσερα και...
και κρατώντας το Άλφα
το φέρνω στο
υποσέλιδο
των ποιημάτων
εκεί που
οι αναστεναγμοί
του ονείρου
τινάζουν τα
σεντόνια τους
να διώξουν
το σπέρμα
του θανάτου
και την οσμή
νεκρού αιδοίου
την ώρα
που
τα περίπτερα απεργούν
κι οι ειδήσεις αργούν
πολύ αργούν να
φτάσουν στον κόσμο
των ανθρώπων

Με μια σύριγγα
παραβατούν
για ν' αγαπούν
τα κορίτσια
που μιλιά δεν βγάζουν
μόνο καυτηριάζουν
το αιμορραγούν πέος
του ανέμου
σε στύση εφηβική

Καλά που
πρόλαβα να
κρατηθώ απ' τις
χειρολαβές
των γραμμάτων
γιατί το αίμα μου
αλλοιώθηκε
από τη χρόνια της
πείνας την απεργία

Να δώσω, λέω,
επώνυμο στην
ανώνυμη πολιορκία
με το κάλπικό της
άγγιγμα
μέσα σε
αδιευκρίνιστες αιτίες
ή,
για να διαιωνίσει
τη ντροπή
όταν το
αρπαχτικό πτηνό
ράμφισε
αδιάντροπα την
καρδιά μου
κι ύστερα
κροκόδειλος έγινε
να κλαίει ασταμάτητα..

Κρατιέμαι γερά απ'
τις χειρολαβές -
γράμματα δικά μου -
ορθώνω Γιώτα το
κορμί μου
κι αναλαμβάνω την
πατρότητα του
τραγουδιού μου
την ώρα που
η μικρή πόρνη -
πουτάνα την έλεγαν -
αυτοκτονούσε
σφάζοντας τη
μήτρα των
θριάμβων
που ονόμασαν
την ώρα που
ο πρώτος κατακτητής
βίασε την ψυχή της..

Αλλάζω μορφή
στα γράμματα
κι ευθείες τεμνόμενες
φτιάχνω -
σημείο τομής
το περιθώριο που
απαγχόνησα το
μυαλό μου
για να μπορώ
να είμαι
εγώ κι εγώ
να γράφω ατέλειωτα
τις παράλογες αποφυγές
μιας πλασματικής
ζωής ανθρώπων
και ν' αποδείξω την
ύπαρξη
μιας ανεμώνης
στην καρδιά του
λαβωμένου φεγγαριού..

Πρόσκληση

Οι εκδόσεις ''ΔΩΡΙΚΟΣ" και

το Booze Cooperativa

σας προσκαλούν στην

παρουσίαση του νέου βιβλίου

της δημοσιογράφου-

συγγραφέως Ρίκης

Ματαλλιωτάκη

με τίτλο '' ΣΤΩΝ ΜΕΛΤΕΜΙΩΝ

ΤΙΣ ΡΑΧΕΣ"

την Κυριακή 13 Ιουνίου στις

19:30 στο ισόγειο του Booze

Cooperativa ( Κολοκοτρώνη

57- Αθήνα)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

• Μαρία Τζιρίτα ( συγγραφέας)

• Λίτσα Πατεράκη (ποιήτρια-συγγραφέας)

Αποσπάσματα του βιβλίου θα

διαβάσει ο ηθοποιός

• Γιώργος Γιαννόπουλος

Μουσική συντροφιά με κιθάρα

από τον

Μανώλη Παπαγεωργίου

οδοιπορίας ωδή

Του ταξιδιού μου τ' όνομα
καταπέλτης και οργή

Μοιράζω φτερά στο διάβα μου -
ίσκιος και όνειρο

Δε χαιρετώ
δεν οργίζομαι -
όχι τώρα -
πορεύομαι μόνο
και σαρώνω τα ύδατα
στο βλέμμα μου -
Την κατάλληλη στιγμή
θα ποτίσω τις ερήμους σας

Δε χαιρετώ
Δεν καλημερίζω
Δεν ομιλώ

Σημειώσεις κρατώ
για να χαρτογραφήσω
τον Άνθρωπο
Που το κρανίο του-;-
Που οι σκέψεις του-;-
Που το ψέμα
κι η αλήθεια του-;-

Προς το παρόν
ταξιδεύω-!-
Οδεύω
ανεπηρέαστος
και μόνος
παντός καιρού..

Κρατώ τις εμπειρίες
ανάχωμα...

...Ξεπερνώ τ' αναχώματα
και σκαρφαλώνω
στις βροντές

"Μόνος", είπα
θα ξεφαντώσω στις λέξεις..

ένυδρος

Κι αν
αφήνω να
γλυστρά
αίμα
μέσα απ'
τους πόρους των
χεριών μου -
απ' τις χούφτες μου -
στο χώμα να
πέφτει..
είναι που
αναμένω
να γεννηθώ ξανά
αγριοπασχαλιά
στα στήθη των
κοριτσιών
την ώρα που
η Ποίηση
θα λατρευτεί θεός
κι οι μέρες
θα μιλήσουν με
τους περαστικούς
θα απαιτήσουν
βήματα στα νέφη
και θα θάψουν
την ικεσία..

Με τόσα παρακάλια
έπεσαν οι ώμοι

Και
μην κλαις για μένα
που
πορεύομαι φτωχός

Είμαι ο μέγας αγρότης
ένυδρος
με πάχνη των πρωινών
π' αναμετρώμαι στα ίσα
με το μάτι του κυκλώνα...
κι έτσι
μπορώ
να πονώ
ν' αγαπώ..

συνοδεύει ο Rene Aubry με:
Apres la Pluie

το μαχαίρι

αφιερώνω
στην Κίρκη..
eyes-of-ra.blogspot.com

Δάγκωσα τις αλυσίδες
για να μην
υποκύψω στις
αποκαλύψεις
όπως
δαγκώνεις το
μήλο
για ν' αποφύγεις
τον παράδεισο

Τυγχάνω θνητός -!-
Μ' αποτσίγαρα
στο στόμα
γεύομαι το χώμα
κι αποχρωματίζω
την ανάμνηση

Αν και νωπός
δεν πονώ -!-
Ο Πόνος
με πόνεσε
γι' αυτό
τον αρνούμαι -!-

Πίσω απ' τα σύνορα
γεύομαι το μηδέν
θεϊκότητα να είμαι εγώ
που θνητός κομματιάστηκα
τα βράδια
σαν κλέφτης
μ' ένα μαχαίρι στα
όρια
πλην αστεριών
συν της οργής
που συγκέντρωσα Τέχνη
στ' άδυτα της φωτιάς μου..

Εκτοξεύω φιλί -
ρουκέτα περίτεχνη -
πίσω απ' το
τρεχαλητό σου
όταν τα λόγια σου
ακουμπούν το
ανάστημά μου
και ορίζουν
τον Άνθρωπο -!-

Και
τυγχάνω ημίθεος
να μ' αγαπώ
να αγαπώ εμάς
με πληρότητα
βλέμματος
συν αγκαλιάς
στο βαθύ σκοτάδι
που αντρειεύουν
τα παιδιά..

Φόβος -;-
Μηδέν -!-
Φόβος -;-
Μηδέν -!-
Φόβος -;-
Μηδέν -!-

Είμαι Εδώ -!-
Να το θυμάσαι -!-
Μη λησμονήσεις
τις ρίμες -!-
Είναι μαχαίρι
στο κορμί
των σκοτεινών -!-..

Φιλώ...Σε
κι ακαταπόνητα
μπορώ να
θαυμάζω
ό, τι θωρώ!..
Θωρώ την Αυγινή Ποίηση
μην κρεμαστεί το δείλι..


συνοδεύει ο Λάκης Παπαδόπουλος με:
"Το Βαλς της γειτονιάς"