Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

το λευκό ... Όλον




















Το Όλον -
τίποτα -
σε νου
διαιρεμένο και

μετέωρο
Σε νου -
κουρσάρο
του ζειν


Τα πάντα
Εσύ -!-

Αυθεντικό
της ολότητας

Βιώνεις
σήψη χρόνων

κάτω απ'
τις ερπύστριες

και
τα χρώματα
τα επτά


Επίπεδα
επτά -

αριθμός
υπέρβασης -

απόβασης στο
Άπειρο -!-

που οι
αισθήσεις
βάλλουν

αφού
εφημερεύουν
σε τυφλό
νοτιά..


Εγώ
μελετώ
Δεν
αναγιγνώσκω

καταδίκες
Μελετώ
σπίθα βλέμματος
με βλέψη
ευθυτενή

κι απροσμέτρητη

Δεν αποκρύπτω -!-
ΘΕΛΩ!
Και δύναμαι!
Ανά τους αιώνας
ΔΥΝΑΜΑΙ
με δύναμη
αιολικής ενέργειας
παραμερίζοντας
το παλίμψηστο
πάμπολλων ημερών
που αναγεννάται η
φθορά..

Δεν ημερεύω -!-
Πάλλομαι -!-

Σιωπώ
κι αγγίζω
πάντα τα
φαινόμενα
κι αναδεικνύω
κραυγές
μαινάδων
στα όρη λατρείας
της αμπέλου
και των
χορών -
Της μέθης
όταν
συναντά
η ορμή
τον ποταμό
και
ξεφαντώνουν
τα νερά -!-

Έτσι
νοήμων πλέον
αναρριχάσαι
στο υπερκόσμιο το
όνειρο
των παιδιών -!-..

- Λευκή φωλιά
του
φεγγαριού
αποικία
του μυαλού σου
ορίζεται
με το ουράνιο
τόξο
να μεγαλουργεί
στο ιερό
της νέας σου
ακρόπολης..


εμπνευσμένο από το ποίημα:
"Του Παντός Ιχνηλάτης"
της φίλης Blogger Anima
paraxeni-giorti.blogspot.com/