Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

άγ(ρ)ιες στιγμές




















Εδώ...το κορμί...

και...το κορμί...

Πυροβατώ

στην αμαρτία, που λένε

σε κάποτε λευκά σεντόνια

τώρα απ' το αίμα κόκκινα...

Στα δαγκωμένα χείλη πυροβατώ

Στις ορμές ακροβατώ

Εδώ

η σάρκα

κι η σάρκα

Σκίζω τις λέξεις τους

Δαγκώνω τη μανία τους

Πολλαπλασιάζω τα λόγια τους

Πολλαπλασιάζω την αμαρτία τους

Πονώ και

χύνομαι

φωτιά

ξεχειλίζω..

Ξεστομίζω κύματα πρόστυχα λευκά..

Λιοντάρια

που σκίζουν την ηδονή

για του οργασμού

την αντάρα

Ν' αδειάσουν οι φλέβες

να γιομίσουν τη μήτρα της φωτιάς

με μύρια αίματα

με μύρια χελιδόνια

με μύριους χορευτές

στο κρεβάτι μου-

εκεί που ανασαίνει κοφτά

το πρωτόγονο μεγαλείο

των παθών της γέννησης

της δημιουργίας

σε νύχτες

που αδιαφορούν για τις μέρες...

Στις Νύχτες

των Κεφαλαίων Κραυγών

της βασιλικής στέψης

των ζώων -

ζωών διψασμένων

κι άλλο ν' αγκαλιαστούν..

Κι άλλο

να καούν

Κι άλλο φιλί

Φιλιά του απείρου

Των ουτοπικών αισθήσεων

Θεοί να γενούν

σ' αιώνιο πόλεμο

Τα δόρατα

να καρφώσουν

εκεί

που η πείνα ξεσκίζει

τα σπλάχνα

με πόνο γλυκό

μέχρι

να ματώσουν τα βλέμματα..


αφιερωμένο στη Βάσω Μπρατάκη

εμπνευσμένο από το ποίημά της "δρόμοι φωτιάς"

και στη Δικιά μου Καλυψώ
για το σκίρτημα