Στη Μάνα

Μια γέννα είναι αρκετή, για να ραγίσει το λεπτό επίχρισμα της παιδικής βιασύνης, όταν κτυπούν τα δευτερόλεπτα του Χρόνου, στη μαύρη οπή του πηγαδιού, με το ακέραιο ύδωρ και, την Ανάγκη της Άντλησης. Μη με ρωτάτε, λοιπόν, γιατί δε φαίνομαι στην προσωπίδα του κόσμου σας, με το χτισμένο φως /7:00 με 7:00, στις κολώνες της Δ.Ε.Η. και, στο ρόλο σας, που απαγγέλλει και περιφέρεται/. Κυοφορώντας το Λόγο, γέννησα, επιτέλους, τη μάνα, που με γέννησε. Κι η ροή, αστείρευτη, απλώθηκε κόκκινη πάνω στη Σελήνη, κι είναι γιορτή. /Μια αιμάτινη ανάγκη στις πληγιασμένες ρώγες τ' ουρανού, για να θηλάσω τον άπαρτο Νου στις αχανείς αιτίες των ερώτων, με τις περικοκλάδες ανθισμένων πανσελήνων άγριων νερών._