Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

δυο φεγγάρια αγρίμια

1. Προμηθεύς Δεσμώτης **** 2. Συβίλλα


1.

Αγάπη
σου είπα
κάρφωσέ με
σ' ουρανού τελάρο
φεγγάρι δεύτερο να είμαι -
φεγγάρι σου

Πάνω στα μάτια ματιά σου
πάρε με
να λάμψω βροχή
καρδιά να χτυπώ
στην ανάσα σου ν' αγρυπνώ

Και μίλησες
με βρυχηθμούς
καρφώνοντας
στον τοίχο
το κορμί μου

Κι όπως ανέσυρες μνήμες -
το παρελθόν
σπαράζει στην καρδιά σου -
έλαμπα πλανήτης
στα όνειρά σου

Σε τρέλας στροφή
σπάω τις χειροπέδες μου
και σκίζω
τον τοίχο με γροθιές

Γύρισα
να σε κοιτάξω
αγρίμι-
αγρίμι κι εγώ
θαμώνες στους ίδιους στίχους
στον ίδιο ρυθμό

Κι έξω
η νύχτα έβρεχε τη μέρα
με μια υγρή ματιά

Κι η νύχτα έξω
δυο φεγγάρια
για στήθια της


2.

...Πανσέληνος μνήμη
η κάθε σου εικόνα
ματωμένα φιλιά
ανείπωτος πόνος
ακατάπαυστη ευτυχία

Καθώς κοιμάται
χίλια όνειρα
μύριες του νου
κραυγές
λάμψη σε άναστρο ουρανό

Κι εκεί
στων ανώνυμων το βήμα
άνοιξε χαραμάδα στο χρόνο
και μέσα σε έβαλε
να δεις
στη μέσα του καθρέφτη χώρα

Κι όλα ίδια ώσπου
σε μια ανάστροφη του χρόνου
συλλαβή
είδε τη γύμνια σου
να λάμπει στο σκοτάδι
κι όλη η φυλακισμένη
τρέλα
άδειασε σαν αίμα
πάνω στο πάτωμα
και σαν να δραπέτευσε
η ανάσα
και η μανία
και ο θυμός.

Κι ήταν το αιμάτινο πάτωμα
που κάματε κρεβάτι
και πατρίδα
και θάνατο.