Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

άστεγος έρωτας



















Ποιήματα στερεωμένα
στα πόδια της
Φωτιά στα μεσούρανα
των συμπάντων
Μετανάστης βροχερός
καιρός τις αργίες
αποχή τοκετών
Δαγκωμένα τα χείλη
από γέννες αρχέγονες
Ψήγματα σήψης
τις στερημένες μέρες
Νερών θύμηση
χτες και πέρσι
Χρώμα της θλίψης
μούχρωμα και βοριάς
να σκουριάζουν τα σίδερα
τα δόντια να τρίζουν φυγή
Άστεγος έρωτας
τα πόδια ανοίγει
ξεφεύγουν τα τρένα
χαιρετάς με κλειστά μάτια
σε βλέπει το παράπονο
Άστεγη αγάπη
τα δάχτυλα μαζεύει
χαζεύει μετρώντας
κεραυνούς
Πως ν' αγκαλιάσω-;-
αργούν τα πλοία
λιμάνια να πιάσουν
Δεν ντρέπεται το φεγγάρι
φιλά τις αμαρτίες
απρόσκλητα παρεμβαίνει
στις νύχτες μου
Άυπνες νύχτες
σκουπίζουν με τα μαλλιά τους
τον ιδρώτα μου
Αποφάσισα και
κόβω το νήμα των σιωπών
φιλώντας το διάβολο
στο στόμα
Το στόμα μου αλμυρό
από βροχή που ξελόγιασε
τις λέξεις μου
λέξεις μου -
αποτύπωμα ανάγλυφο
στο γλυπτό θησαυρό σου
Άστεγος έρωτας
καβαλάρης του ύπνου μου
Άστεγη αγάπη
ερωμένη των παθών μου-!-..

συνοδεύουν τα Διάφανα Κρίνα
με : "έγινε η απώλεια, συνήθειά μας"