άνευ

Όταν με συνέλαβαν
Εκείνο το άκαρπο πρωινό
Στην πλατεία των Ιδεών
Οι αναθυμιάσεις των Ωραίων
Ψιθύριζαν δροσιά Άνοιξης
Κι οι κρότου – λάμψης φθόνοι
Κατέρρεαν.

Στο μπαράκι του μυαλού μου
Η μοναξιά λέω
Είναι
Όταν γερνάς δόξα άσφαιρη
Με σαλιωμένες σελίδες
Από δάχτυλα
Βαμμένα νύχια ανίας
Γελοίων περιοδικών για
Κυράδες της υποταγής.
Στο άκομψό σου εκτός
Κάνουν κρότο οι θεοί
Και
Γελάνε παχνιασμένοι ξημέρωμα.
Να τρομάζεις όταν βροντούν.
Σε διαλύει η Φύση.
Αλλιώς
Μη χασκογελάς αλάνικα.
Σου στραβώνει η γραβάτα
Και χάνεις την αστραπή.

όταν ο Κανένας κατάφερε να κρατήσει το δειλινό στα δάχτυλά του, δίχως να του κυλήσει η ψυχή, έγινε το Τίποτα....

αυτή μόνο..

Αυτή μόνο

Η άλλη αργεί

Μαστούρα πληγή

Κόψη όνειρο,

Που δεν αγαπήθηκε

Αλάνισσα  φυγή

Καψούρα με τις ράγες

Στο όναρ που λάτρεψες

Κι εγώ

Να σε προσμένω ακόμα

Βυθισμένο δέρμα

Στη λάμα που έδρεψε

Πάθος ανίκητο

Δίψα βοώντος παλμού

Που λεηλατήθηκε

Στους πέντε αντάρτες

Της πλάσης

Την ώρα, που

Χρεοκοπημένα σινιάλα

Χαμουρεύονται

Στο ναυάγιο

Των παραδείσων

Με κόκκινα μάτια

Και σπασμένα νερά

Κοιμάμαι μαζί σου

στο πάντα  του τίποτα

Δέκα καύτρες

Εν ενεργεία

Σου πυρώνουν μοχλούς

Ξενύχτες

Εφτά βήματα μπροστά

Και πέντε παραπομπές –

Πόσο μ’ αρέσει

Να έρχεσαι

Να φεύγεις, και

Να έρχεσαι -!-

ποιος σε ξέρει..

άκου, γραφιά! όταν ξαναγράψεις το παραμύθι σου, να σκεφτείς τα παιδιά, που καταπίνουν πετρέλαιο, και τ' αγρίμια, με το φίμωτρο της χλιδής σου στο σαλόνι σου.
και πού είσαι; ξέχνα την πληθωρική αναγνωσιμότητα του όχλου σου, γιατί παλάβωσες τις νύχτες, κι οι λέξεις αυτοκτόνησαν..

έχει κύματα απόψε το πέλαγο -;-

Νιώθω το τέλος και διαλύομαι. Η σιωπή παρασιώπησε κι έδωσε φτερά στον ολοκληρωτισμό. Οι πορείες έχασαν τους δρόμους τους, γλιστρώντας στα αίματα. Οι πόλεις κουράστηκαν να μας σηκώνουν. Τρύπες παντού..

Κι εσύ εκεί. Ανήλιαγος.

Ο Ποιητής μετράει κύματα.

Κυματίζουν τα πέλαγα. Οι ωκεανοί μουγκρίζουν καλπασμούς φιλιών. Γλώσσες υπερκόσμιες ατιθασεύουν. Μετράς υγρασία. Σπας – μετρονόμος άχρηστος, όταν σπαράζουν τα πάντα. Σπαράζουν τα κορμιά, και χύνονται άλικες ψυχές – κραυγές φεγγαριών, σε ένα χάος, που έπνιξε τον έρωτα.

Μένει ο Ποιητής. Αφρίζει. Είναι ο οργασμός της ουτοπίας, που άστραψε ήδη την άλλη ζωή..

για γέλια.....

ένας κόσμος για γέλια...
θρέφεται από την απεραντοσύνη, κι αφήνει ανυποστήρικτο το "πάντα"..
κι όταν σου λένε, "για πάντα", έχουν ήδη λακίσει στον τρόμο τους.

_____________ μη μου χαλάς το όνειρο απόψε -!- κουβεντιάζω με τους τοίχους μου ___________

Υπάρχεις -;-

Επαναστατούν οι φυλακές

στη συνομωσία του τίποτα

Μ’ ένα άλφα κατακερματισμένο

Από λεηλασίες ελεεινών,

Που τολμούν να γελούν

Σαν άνθρωποι

Και να δακρύζουν σαν άνθρωποι

Και ψάχνω μες στη νύχτα να σε βρω –

Έχω χρόνια να σφυρίξω

Και χάθηκα πλέοντας σιγή

Και αίμα.

Με χείλη ξερά

Να γλύφω πηλό και

Να παιδεύω για όνειρο

Κάνοντας τραμπάλα σε

λόφους πληρωμένους και

Στυφούς και

Να τρυπάω τα δάχτυλα στα

Καρφιά των στερεωμένων εδαφών –

Μαριονέτα – κόσμος –

στόκος, για στάχτη στα

μάτια μας τα ξενυχτάδικα

Μια πουτάνα να ξημερώσει φωτιά

Στο αντάρτικο σύμπαν

Που μπορεί ακόμα να ψιθυρίζει: άλφα… -

Έστω και σιγανή βροχή

Στα υπόγεια της σελήνης  – -;-

Και ψάχνω να σε βρω

Δυο φτερά ανώνυμα που είμαι

Αν δε με θυμηθείς

Θα σου το τραγουδήσω το ποίημα -

Κάρβουνο ζωή  να

Μου γλιστρήσεις χέλι

Να κάνω ξανά κορμί –

Βαπόρι οργή -

Να ρίξω καπνό στα φουγάρα σου

Κάπως να κυλίσεις κι εσύ.

Παράξενοι έρωτες σ’

Απίστευτους γαλαξίες

Πετώντας βότσαλα

Στη γλώσσα της βροντής

Κι ιδρώνουν τα βιολιά –

Δόντια οι χορδές

Σπάνε τα κύματα

Η θάλασσα μουγκρίζει, κι

Εγώ «σ’ ευχαριστώ» που

Ήσουν

Έστω και μια στάλα

Στη φαντασία μου –

Έτσι μπόρεσα να στερεωθώ

Από ΄ναν έρωτα, και

Μια επανάσταση..

Υπάρχεις -;- 

(αφιερωμένο σ' εσένα που...θα υπάρξεις..

και μην την ψάχνεις για το τραγούδι. πάντα ρομαντικός είναι ο επαναστάτης..)