Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

άΤεχνα



Η αγωνία γκρεμίζεται
κι ο αγώνας καταρρέει
Στις στροφές χάνεις τις περιστροφές
στους κύκλους το κέντρο
στους λεπτοδείκτες προσπερνάς
/ Κάπως έτσι ξεχνιέσαι από την τρέλα
φορώντας σερπαντίνες της αποθέωσης
Η απόγνωση σε κυκλοφορεί στα φανερά πλέον
τι έχεις να κρύψεις εξάλλου άλλο; /

Ίδια πάντα μες στην
πληθωρικότητα των χαρτιών
εξανεμισμένοι και οι τοίχοι,
που σε συνέδεαν με τη γνώση
του αγνώστου στρατιώτη
Μπουκώνεσαι κόλλυβα
υποθάλποντας το νεκρό -
χάνεις τον ασθενή κάτω απ' τα πόδια σου
στο ντελίριο των χεριών σου
να κρατήσεις τα δεξιά ή τ' αριστερά
και σπας την πυξίδα. Κατά λάθος σου το κρίμα.
Σ' έναν ερυθρό σταυρό με ακατάσχετη αιμορραγία
άντε ένα μικρόφωνο και τέλειωσες
/ στο πι και φι της αλφαβήτου /
Να μη σου ξαναπώ για το τηγάνι και τα ψάρια
που έκαψε η γιαγιά
όταν η Άννα στο σκοινάκι έχασε τα βήματα
και σκίστηκε το αναγνωστικό -
αναγνωριστικό της παρθενιάς σου -
Τη στιγμή που το μνημείο σου έκλεισε το μάτι
η μπύρα στου "μπαϊρακτάρη"
σου λέκιασε τη γιορτή.
Ανάμεσα στα καλαμάκια
βρέθηκαν κι άλλοι ματατζήδες -
τόσοι πολλοί που οι ναζήδες
μπλέχτηκαν με τα σπλάχνα σου.
Είσαι πια ένας θεός............ Γέλα ρε!