Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

άτιτλο


























άφησα την έρημο στη σκιά, τη φωνή στη σκιά, και γλίστρησα στο δάκρυ του περασμένου θανάτου. / σαν ψάρι γλίστρησα σε σκασιαρχείο απ' το δίχτυ της ανακοπής μου /. με βρήκα στα χέρια σου, να χαράσσω τις γραμμές στις παλάμες σου. το πρώτο βράδυ μου το πέρασα μακριά πολύ, στην πιο βαθιά ρυτίδα του φιλιού σου. το πρώτο ξημέρωμα κρύωνα - σκοπός στο σκοπό μου. η πίστη σου στα αλγεινά μου μάτια, στην μνήμη μου - μιας δύσης η στιγμή -, και η παραπομπή της πόρτας μου στο κάπνισμα του τρένου σου την αυγή, προκαλείται η όρασή μου να εκπέμπει ουρανό - Μόρς σήματα - στη δύσβατη πέτρα σου. απάντησες "μαζί" στην ανθρωπότητα των νυχιών μου που ΄στελναν οξυγόνο στους τάφους μου. κι η πόρτα μου άνοιξε τρένο ανεξάντλητο αιώνα σε βροχή.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

τίτλος άτιτλος

































τα δόντια της σάρκας μου / το υπερόπλο της κραυγής των επτά αισθημάτων / στη σκιαγράφηση του νου με το μυστήριο του δειλινού απόπλου / στα μάτια σου τα σούρουπα των αινιγμάτων / στα θρύψαλα των λίθων μου που φυσούν νεροποντή, / το σώμα σου στις χούφτες μου μέσα των αιμάτων, με τους ιμάντες στερεωμένο των αναρριχητών στην ακροβασία των πτηνών που γεννάται / και
η σάρκα των δοντιών μου / πυροβασία στις γραμμές των φιλιών σου / στην τρικυμία που ερχόταν καιόμενη οδός με παρόδους και σταθμούς / μια νύχτα στο δευτερόλεπτο των φωνών μου / στους τοίχους των κατακτήσεων και στο μπλε των κόσμων / με δυο παράθυρα και τον καπνό στα σπλάχνα / απ' τη διείσδυση στα ρουθούνια της ορμής / που οι ενέργειες ισορροπούν των αγρίων / με αγίασμα σάλιου, ιδρώτα, κι αρμύρα ψυχής, / στα σεντόνια που σκίζονται στην ανάταση των βλεφάρων / στο θεϊκό ουρλιαχτό του ανοίγματος στους αιθέρες. / όλοι οι μυς καρφώθηκαν στα νήματα των ουρανών μας, / κι η ανθρωπότητα σμιλεύει μαρμάρινους ιππείς / σ' όλους τους Λόγους στα μάτια μας. / τα πρωινά νυχτώνουν φυσικά / κι οι αριθμοί μιλάνε άστρα, με τα ποτάμια στην αποκάλυψη των αιώνων που μονίμως επιστρέφουν / με προσευχές οιδίποδων στους κεραυνούς που ορίζουν τη διαχρονική διέλευση  - / των ασκητών τα βράδια στα υπόγεια χείλη των παραδείσων - / μ' ένα καρφί στο βωμό / να επικαλούνται το πάθος της συνύπαρξης, / και του ναού ο αχός να γιγαντώνεται στην ιερή πορεία του στο εκτός των τειχών (που οι δροσουλίτες άκαμπτοι περιφρονούν τον χρόνο). / Στην πλήρη δύση του κυνός θηλάζουμε αστραπή / με τον κοινό λώρο της ομφάλιας διαδρομής. / (κι όλοι οι δρόμοι μου δέντρα. όλοι οι δρόμοι δέντρα στο χώμα και μόνο η πνοή - μια θλίψη που ξέφυγε τον πανικό των χωμάτων.)



Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

μεσαιωνικά φώτα
























θέλω την Άνοιξη μέσα μου / να μην την πιάνουν οι εποχές κι οι χρόνοι / κι έξω φθινόπωρα και χειμώνες. τι δυστροπία μου κι αυτή να γυρεύω και στις καρδιές των πάντων την Άνοιξη και γύρω να νυχτώνει με καταιγίδες..! ..είναι που τα πρόσωπα στα σκοτάδια συναντιούνται, ενώ στα φώτα γύρευε μάσκα για να βγεις / μεσαιωνική η φωταγωγημένη πόλη /