Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

πάντα μαζί

Προσθήκη λεζάντας
ξεκουρδίστηκαν οι γλώσσες
στα μαξιλάρια περισσεύουν τα νανουρίσματα
δεν είχα ποτέ πιπίλα πλαστική
το δάχτυλο βυζαίνω ακόμη όταν κατσουφιάζω
κι υποψία αποχαιρετισμών
αποκωδικοποιεί το βηματισμό μου -
να τερματίζω πάντα το πρωί
να γυρεύω το δείλι
να σε κοιτώ απ' την πόρτα -
να μη νοσήσεις τη συνέχεια -
θυμάσαι; στρατιώτης Δύο εγώ
σε λόχο ισχνό
πυρετοί σαράντα
"το ρολόι" σου φώναζα!
" το ρολόι πατέρα!"
εσύ δεν ήξερες
δε ρώταγες τους χτύπους;
λογάριαζες μονάχα
πάντα θα λογαριάζεις ασχολίαστες συνειδήσεις
σε ειδήσεις φορτωμένες τόκους δυσβάσταχτους

μια ευθεία με κάμψεις
σε αδύνατη λύση
κι ας όλα να φέρναν αποτέλεσμα
"θυμάσαι πατέρα; η άλγεβρα
φώτιζε πάντα δραστικά και πυρφόρα"
εξ΄ου που δε με λάτρεψαν οι κύκλοι
κι ακόμη σου ξεφεύγω στα υπόγεια
εκεί που οι διερευνήσεις υψώνονται
σε δυνάμεις ακατέργαστες
γιατί σου μοιάζω
κι ας σου ΄σπασε η σφραγίδα
στο τελείωμα
σαν ούγια ξεθωριασμένη απ' τα κύματα -
αλμυρή και λαθραία -
κι έτσι μας έμειναν τα ηλεκτρικά κυκλώματα -
μηχανικές σου εξελίξεις προέλευσης:
Μοναστηράκι, Κυριακή στις πέντε
δίπλα απ' τον καφενέ
(εκεί που οι μπάτσοι ξέρναγαν βιολιά
και άδειαζαν οι κάβοι από σκοινιά.
ένα σκοινί το κράτησα, για μένα.
να το θυμάσαι πατέρα)  _____ από τότε κέρδισα το δικό μου όνομα ______