Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2008

Με είπαν μηδέν
Με λέω Όαση στο χάος


Απόφαση ουδέτερη
Νεκρή Λίμνη στα μάτια μου τα δάκρυα
Έτσι λοιπόν είναι η αγάπη;
Περιπλεγμένες ακτίνες φωτός
σε ήχους άηχους που έρχονται να με πάρουν
εμένα, με πόδια άκαμπτα
και χέρια αναμνήσεις
Μόνο η Αύρα μου με ορίζει
κάτωχρη
σε ένα αιώνιο δειλινό πορείας για το θάνατο
Κάποτε πεθαίνουν κι οι ψυχές
έτσι όπως τα φύλλα στους χειμώνες
Εξωγενείς δυνάμεις ωθούν στην άφιξη αλλά,
οι βάρκες δε γυρνούν πάντα γεμάτες.