Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

δεν είπε ποτέ..
























Παρφουμάρομαι φλιτ –
παιδικό μνήμα
στον πανάγριο τάφο του εγκεφάλου μου
Στην καρδιά του λυγμού
ξεσκισμένα βράδια οι μέρες.
Στο χιονιά των νημάτων μου –
να κόβω μαχαίρι τα νήματα
και να γλύφω καρφιά.
Ό,τι θυμάμαι  - τατού η μάνα στη φωτιά μου.
Τη θυμάμαι, δαγκώνοντας δάχτυλα.
Μ’ ακρωτηριασμένες παλάμες
σηκώνομαι σε μαύρο φυλαχτό
Σάρκινες φωνές – οι στριγκλιές των αινιγμάτων μου.
Δε σας πίστεψα ποτέ εσάς που ανοίξατε πύλες –
διαρρήξατε το θάνατό μου, κι έχω να περάσω γκρεμό.
Τατού η μάνα το χώμα μου –
Και δεν είπε, να πάρει.. -!-, δεν είπε, να πάρει.., τίποτα.
Τίποτα όμως..!
…κι οι πύλες, έφραξαν, για πάντα,
παραμένοντας, εγώ, τοκετός
στου δακρύου το ολόγραμμα._