Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

το κεντρί



έμεινες στο "εδώ", ψελλίζοντας ένα συναρπαστικό "εκεί",
με γεύση "καλά", κι απόπειρα "ίσως"
και ματαιώθηκες λησμονημένος σε τρομαγμένα "θέλω".
..φταίει, ίσως, που οι μέλισσες κι οι σφήκες ανταρτεύουν με κεντρί. _

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

μνήμες

μόνο οι μνήμες, μου στέκονται αγέρωχα. / οι μνήμες με θάβουν. / οι μνήμες με λιβανίζουν χλευαστικά. / ακόμη κι η βροχή, που τόσο λάτρεψα, αυτή η πιο πιστή πουτάνα μου, στο μνήμα μου επάνω, σοδομίζει ξανά στην απουσία της σάρκας - κι ας λιώνουν τα σίδερα έξω στον άκοσμο.
πρόσβαση ακόμη στις αμαρτίες μου η βροχή, κι έχει τη δύναμη να καταρρέει και τον τάφο μου.
ούτε εκεί έχω φωλιά. οι τόποι, παρά την φύση, αμαρτάνουν μαζί μου άτοπα.

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

κρυφές φυσικές

"όταν κοιτάς τον ουρανό, τα χρόνια δεν περνούν" (Λιλή Ζωγράφου)

Ανάποδα Ορώ Λόγια, για δράση εβδόμη -
ασυντρόφευτα, με χαρακιές τρεις στην
Παλαιστίνη που πάλλεται
στ' αριστερά  του στήθους μου
Στο κέντρο της, ερμαφρόδιτη ανυπακοή,
μεγαλώνει διαμέτρους προκειμένων
σε προκυμαίες ερωτευμένες.
Οι κόσμοι συναντώνται στα χείλη,
με ματωμένες γλώσσες γέννας κρυφής
Σε συναντώ με ασυρμάτους κλεμμένους
από το πιο κοντινό αστυνομικό
της προϊστορικής.
Σε θηλάζω Αμάλθεια στον ύπνο μου -
δυο βράδια τώρα βυζαίνω δικό σου νόστο. -
Μεγαλώνω ιππεύς σε νέφη άγρια,
και τινάζω κεραυνούς -
πρέπει να χειμωνιάζει πολύ
για να ΄χει έννοια η ανάσα σου
Η ανάσα μου, στη ζωή σου πανιά
σε κοντάρι κενταύρων.
Και, χιονίζω μετά, που
με αφήνουν οι τοίχοι μου
και ακόμη ανάποδα λόγια ορώ
Κι αποτυπώνω ερμηνείες χρωματισμών,
από φάρους στα χαμένα ωκεανών
Κι εκπνέω μετά στους λόφους σου
γεωμετρικές δίψες λαών παράλληλων
που δεν εξερευνήθηκαν,
με παράλληλες εξορύξεις ευγενών σου.
Το παλίμψηστο εγώ σου
σφαδάζει ηδονή στις χούφτες μου –
στις χούφτες σου οι προκυμαίες μου,
μ’ αριθμητικές φυσικά μεταφυσικές
και βηματισμούς σε ελεύθερη δράση και,
όπως σπάει έν’ αστέρι πέφτοντας στη γη
και τελείες γίνεται  άπειρες
υποσχόμενων πρωινών -;- όμοια σφαδάζω.

Προμηθεύς Πυρφόρος

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

επιμελώς κακός

 

κάθε αλήτης,
ήταν κάποτε ιππότης, 

που τον κρέμασαν
σ' ένα μπαλκόνι, 

σα σημαία μαλακίας,
των  υπέροχα συναισθηματικών πηδημάτων τους