Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

άλογος οίκος
























(δημοσίευση δεύτερη)


Αφορμώνται
φλόγινες σκέψεις
στην πόλη των αχρείων.
Σήμα κινδύνου,
η νωθρή ατμόσφαιρα
ξαφνιάζεται
στην πόλη των θηρίων.
Χλωρά καιόμενα πλάι σε
ξέρες ερήμου,
Νυχτιάτικη υπόθεση
δίπλα σε μέρες
ασάλευτες,
μάλλον παραισθησιακές.
Τυφλοί σκώλικες παιανίζουν
στο νου μου
Στο βιολογικό εγκέφαλο
του υπολογιστή μου
Εφορμούν
στα κύτταρα των
νευρώνων μου
Καίουν της ψευδαίσθησής μου
ανατολές
Κοιμίζουν τον ύπνο,
τον απόλυτο ονειρευτή!
Μετά,
πλάθουν φαντάσματα σε
σκοτεινό διάδρομο, σε
κελιά αγριμιών.
Μάθε,
υπάρχουν άνθρωποι σκιές που
δεν κοιμούνται ποτέ!..
Πηγαίνουν
Έρχονται
δε φτάνουν πουθενά
Μπορεί να βρυχώνται στο
ταξίδι τους
Μπορεί να λαλούν
στην απόγνωση
Μπορεί να ξύνουν τον τοίχο τους,
να ματώνουν.
Ημερεύουν με σύριγγα
Με φαρμάκι ημερεύουν
Με μαύρο εντυπωσιάζουν τους
θλιβερούς επισκέπτες
στον άλογο οίκο.
Του θεού αποστάγματα,
στάχτες,
μιάσματα συφιλικών 

αντιπαραθέσεων με
την πόλιν των αχρείων. 

 

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

βραχνή φωνή





















(το μονόλογό μου, τον χαρίζω στη silena)

Πολλές φορές
ξυπνώ τα βράδια -
με πνίγουν
τα χέρια μου
που άργησα
να δω
που δε μίλησα
για χρόνια
που ήταν άπραγες
οι χορδές μου
και μίκραινα..

Ξυπόλυτη
πηγαίνω στην κουζίνα
να μαγειρέψω
έναν ακόμη κίνδυνο -
μυρίζει καφές
του Λουμίδη
με τα συλλεκτικά
φλυτζάνια
για διπλή δόση
και φεύγω
να βγω στο μπαλκόνι
να πάρω ανάσες

Και πέφτω
στην απλώστρα
με τα νωπά σεντόνια -
μυρίζουν "εύρηκα"
και προίκα θαμμένη -
και
τότε με βλέπω
να έρχομαι
με πάχνη τριγύρω μου -
σαν τα Χριστούγεννα
που δεν χάρηκα
και το ΄θελα πολύ -
να τρίζουν τα κόκαλα
γέρικα και ισχνά

Έχω αρχίσει
να διπλώνω τα σεντόνια μου
βιαστικά
πριν με προλάβω
και ξεχαστώ
κι είναι βαριά κι ασήκωτα
τυλίγω μαζί τους
τη νάρκη μου
απ' τους χειμώνες που
δε γεύτηκα
τυλίγω μαζί τους
κι εκείνους
που με παρέκαμψαν
και μ' ένα πιάτο φαγητό
νόμιζαν πως με κοίμιζαν

Δένω τα σεντόνια
και φτιάχνω διάδρομο -
τεράστιο φυγής -
τρέχω ν' ανάψω
όλα τα μάτια της κουζίνας -
ρίχνω και λάδι στη φωτιά
και
φεύγω..μαζί μου...
με τη φωνή
μπάσα και βραχνή
να την πετάξω βροντή
πάνω στις κοιμισμένες
στέγες των ανθρώπων
που δεν έγιναν ακόμη..

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

οι εμπνευσμένες αντιγραφές ενός ...παλιάτσου




















ΚΛΕΦΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ





Μήπως ξεμείνατε από έμπνευση; Και δεν ξέρετε τι ανάρτηση να κάνετε;

Μη μου χαλιέστε … η λύση είναι  εύκολη και απλή… δεκάδες τα blogs επώνυμων και ανώνυμων ποιητών… "δανειζόμαστε" μία στάλα ερωτισμού από το πρώτο, λίγο πόνο  από το δεύτερο και μία δόση παραζάλης από το τρίτο... copy paste  … και είμαστε έτοιμοι... συνταγή εξετελέσθη. 

Ο λόγος για το blog "Tο ταξίδι ενός παλιάτσου" που αποτελεί συρραφή πολλαπλών κλεμμένων αναρτήσεων αλλά και σκόρπιων στίχων από δεκάδες άλλα blogs... χωρίς την παραμικρή άδεια και φυσικά την αναγραφή πηγής. Για ψάξτε το λίγο ... και θα εκπλαγείτε εάν βρείτε και τα δικά σας συναισθήματα και στίχους κάπου εκεί να σας περιμένουν με ένα νέο πρόσωπο... φυσικά αυτό του παλιάτσου. 

 

Για να δούμε ένα παράδειγμα έμπνευσης / αντιγραφής:

 

Σφιχταγκάλιασμα

Σκέπασε με, μία στάλα ουρανού αρκεί, κρυώνω.

Άφησε με να χαθώ για λίγο μέσα σου, μου λείπει
να ταξιδεύω στο σώμα σου και ας ξέρεις ενδόμυχα
πως κάθε ένωση μας, υποθάλπει την ύστατη μάχη.

Σφίξε με, μία στιγμιαία έλξη μπορεί να’ ναι εφικτή,
κάνει τα κόκαλα να τρίζουν και ας ωθεί τη ψυχή
στην ανυπαρξία του χτες, του σήμερα, της στιγμής.
Γιγνώσκω, το κούρνιασμα στην αγκάλη σου αναζητώ.

Ίδρος, συναπάντημα ονείρων σε ωκεανούς σταγόνων.
Ρίγος, αντιφέγγισμα σκοτεινών κυματισμών στο σώμα.
Καρδιοχτύπι, συγχορδία ερωτική άνευ ταυτότητας.
Σκέπασε με, μία στάλα ουρανού αρκεί, κρυώνω.

 19 Ιανουάριου 2009

 Πηγή: http://a-kakies.blogspot.com/2009/01/blog-post_19.html

 

Και η επανέκδοση του:

 

μία στάλα ουρανού

σκέπασε με,
μία στάλα ουρανού αρκεί, κρυώνω.
άφησε με να χαθώ για λίγο μέσα σου,
μου λείπει το ταξίδι στο κορμί σου
κι ας ξέρεις ενδόμυχα πως κάθε ένωση μας,
υποθάλπει ενδόμυχα την ύστατη μάχη
του σήμερα με τα’ όνειρο...
σφίξε με,
μία στιγμιαία έλξη μπορεί να’ ναι εφικτή,
κάνει τα κόκαλα να τρίζουν
κι ας ενδόμυχα ωθεί τη ψυχή
στην ανυπαρξία του χτες, του σήμερα,
της μιας στιγμής το κούρνιασμα
στην αγκαλιά μου αναζητάς.

ιδρωμένων ονείρων συναπάντημα
σε ωκεανούς σταγόνων αντιφέγγισμα
ρίγος σκοτεινών κυματισμών στο σώμα.
Καρδιοχτύπι, συγχορδία ερωτική χωρίς ταυτότητα..
κρυώνω, έλα, σκέπασε με ψυχή μου,
μία στάλα ουρανού μου αρκεί, ..

 Μάιος 2010

Πηγή: http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/05/blog-post_8432.html

 

 Άλλο παράδειγμα... 

"Πληκτρολογώ τον έρωτα, φτύνοντας εύηχα φωνήεντα και θέλξεις... μα είναι τόσο ιδανικά σου λέω... δεν τα αντέχω, πνίγομαι!....γείωσε με στην πραγματικότητα, για άλλη μία φορά! Πετάς και εσύ"

 
http://a-kakies.blogspot.com/2009/08/blog-post_09.html

Και η αντιγραφή:

"Δεν το φοβάμαι το ταξίδι..
Πληκτρολογώ τον έρωτα,
φτύνοντας εύηχα φωνήεντα και θέλξεις
μα είναι όλα τόσο ιδανικά - σου λέω,..
δεν τα αντέχω, πνίγομαι!....
γείωσε με στην σκληρή πραγματικότητα,
για άλλη μία φορά!"

 
http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/05/blog-post_25.html

 

Στον εν λόγω "κύριο" απεύθυνα e-mail ζητώντας του να σβήσει την 1η ανάρτηση που αποτελεί πλήρη αντιγραφή και την 2η ή να την σβήσει ή να βάλει πηγή... αλλά ούτε φωνή ούτε ακρόαση... καθώς θα του το 'χουν ζητήσει δεκάδες άλλα blog που βλέπουν τα ποιήματα  και τους στίχους τους να βγάζουν φτερά:

Blogs Από τα οποία έχουν κλαπεί  αναρτήσεις:  

alloena  και η αντιγραφή εδώ 

Ο λαβύρινθος της ψυχής και η αντιγραφή εδώ

Kryos και η αντιγραφή εδώ 

Που πας μωρή ξυπόλυτη στα αγκάθια και η αντιγραφή εδώ 

Ναϊδά και η αντιγραφή εδώ


Και μερικά ακόμη παραδείγματα:

1. στο http://enaspaliatsos.blogspot.com/2009/12/blog-post_18.html


1.a. "με πνεύμονες υποταγμένους

σε οχτώ μιλιγκράμ πίσσας

και μονοξείδιο του άνθρακα" είναι κλεμμένο από εδώ

- http://poemdrapetisblogspotcom.blogspot.com/2007/10/blog-post.html


1.b. "κι ύστερα.. στο πληκτρολόγιο

της έναστρης αφής μου

γράφω ξανά λαθραία αποσπάσματα,

κι αιμορραγώντας αναδύομαι

μέσα από αναμνήσεις.. "


είναι κλεμμένο από εδώ - http://poiontas.blogspot.com/2008/11/blog-post.html"

όπως πάντα όπως παλιά

στα πληκτρολόγια της έναστρης αφής σου

να γράφω αποσπάσματα του μέλλοντος εντός σου"



1.c. "με τα φτερά κάποιου αλήτη γλάρου

ψηφιδωτό σκαλίζω στη χαρά μου.."



έχει για πρωτότυπο "και με φτερά ενός αλήτη γλάρου ψηφιδωτό σκαλίζω σε βράχο

σιωπής."που αναρτήθηκε από την κα. Γ.

Πακτίτη στις 21/10/2008, στο http://poiontas.blogspot.com/



1.d. "βασανιστικά περιδιαβαίνεις τον φαλλό μου

και βλαστημώντας χάνεται στον προσιτό και στιγμιαίο θάνατο μου.."



από "περιδιαβαίνει τον φαλλό μου

και βλαστημώντας χάνεται

στον προσιτό της στιγμιαίο θάνατο" -

(c) Τάκης Τσαντήλας , http://poiontas.blogspot.com/2008/11/blog-post_17.html



2. στο http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/08/blog-post_25.html



"και κάθε τόσο κόβω ένα δάχτυλο

μόνο και μόνο

για να αιμορραγώ τις στιγμές

που παθιασμένα σ’ ονειρεύτηκα."



ανήκει για αλήθεια στο "Ωστικό κύμα" της Λίας Νικολαιδη,

http://sadnessinhereyes.blogspot.com/2010/08/blog-post_22.htmlη

μόνη διαφορά είναι στο επίθετο "παθιασμένα" <-> "λανθασμένα"



3. http://enaspaliatsos.blogspot.com/2009/01/blog-post_12.html

"Χρόνια τώρα μόνος μου βαδίζω,

γράφω στίχους - σκίζω – ξαναγράφω θυμώνω,

αφήνω να τους πάρει ο αγέρας

κι ύστερα αρχίζω πάλι ν' αγαπώ, να ξαναγράφω"



ανήκει στην κα. Στρέζου -



"Τόσα χρόνια ξυπόλητος δίπλα σε θάλασσες τριγυρνάς

γράφεις - σκίζεις - ξαναγράφεις

θυμώνεις κι ύστερα αρχίζεις πάλι ν' αγαπάς "



http://horseman.pblogs.gr/2008/05/enas-mikros-kokkos-klonizei-t-aperanto.html



περιττό να πω ότι ο στίχος "πίσω από το τελευταίο ουράνιο τόξο,

και σε κείνα τα άσκοπα οδοιπορικά" κλάπηκε από facebook και έχει για

πρωτότυπο "πίσω από το τελευταίο ουράνιο τόξο στα καθορισμένα αόρατα μονοπάτια"...



4. στο http://enaspaliatsos.blogspot.com/2009/01/blog-post_06.html



"Η ομορφιά της ψυχής είναι βιβλίο.

Όσο το ξεφυλλίζεις

ποτέ ο χρόνος δεν θα το κιτρινίσει…"



πιστεύω ανήκει στην κα. Γ. Πακτίτη - http://kardiagp.blogspot.com/2008/12/blog-post_681.html



5. στο http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/08/blog-post_27.html



"λυπάμαι που σκορπίζεσαι

στο διάκενο της νύχτας"



το έχει πάρει σεμνά θαρρείς από "Μια χούφτα χιόνι εσύ που σκορπίζεται

στο διάκενο της νύχτας" - http://darkrain67.blogspot.com/2008/10/blog-post_03.html



6. http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/05/blog-post_19.html



" Είναι κάτι στιγμές που δεν ξέρω αν υπάρχω

που δεν ξέρω αν υπάρχεις κι εσύ..



Σε εισπνέω σαν γυναίκα

πλάσμα από υγρασία και φως

τα χρώματα σου ντύνομαι,

όταν επιθυμώ να σε γευτώ

στάζεις βροχή στα μάτια μου



κι ύστερα σκέφτομαι τις μικρές στιγμές μας

τις μεγάλες χαρές μας

αυτές που πέρασαν

αυτές που θα ΄ρθουν

αυτές που χάνονται σε μια παράδοξη σιωπή

σε μια ανατριχίλα ερωτική τόσο παρούσα,

ζωντανήκι απούσα είναι συνάμα"



ο παλιάτσος VS. κ. Τάκη Τσαντήλα: http://poesy.pblogs.gr/2009/09/o-sofos-eaytos.html



"Είναι στιγμές που δεν ξέρω αν υπάρχω

που δεν ξέρω αν υπάρχεις κι εσύ

κοιτώ τα υγρά, ξάγρυπνα μάτια σου

και σκέφτομαι τις μικρές και μεγάλες στιγμές μας

τις μικρές και μεγάλες χαρές μας

αυτές που πέρασαν

αυτές που θα΄ ρθουν

αυτές που περνούν και χάνονται σε μια παράδοξη σιωπή

σε μια προσμονή

σε μια ερωτική πανδαισία

τόσο παρούσα κι απούσα συνάμα "



7. http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/08/blog-post_12.html



"Δώδεκα σκορπίζω επιθυμίες

ναυαγισμένης νοσταλγίας

στα ονειροτάξιδα της θλίψης μου

και σε πλανόδιους ανέμους................

στη ροή της νοσταλγίας τ’ ουρανού σου

στάλες να στάζει στο χαμένο όνειρο μας..



Ποτέ τα σύννεφα δεν ‘μειναν για πολύ

στο ίδιο μέρος τ’ ουρανού σου,

ούτε χορτάσαν μαύρες καταιγίδες."



θα μπορούσε να το ονομάσει Sofia Strezou Tribute...

.

"Ολικές επαναφορές σε σύννεφα που στάξανε,

γίνανε θάλασσες κατακτημένες από λιμάνια απάνεμα με πλανόδιους ανέμους

που επιδιώκουν να χορτάσουν με καταιγίδες.

" από http://sofiastrezou.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html



"....να ξεκλειδώσουμε λησμονημένα αγγίγματα στη ροή της νοσταλγίας. ...

στάζοντας στάλες στο στεγνό όνειρό μας"

από http://sofiastrezou.blogspot.com/2010/07/blog-post_15.html



8. http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html



"είναι οι θάλασσες που μας ταξίδεψαν τα τρεχαντήρια που χρωματίζαμε μαζί." δεν

είναι δικοί του στίχοι, τα πήρε από τον Ανδρέα Εμπειρίκο, Η μνήμη των αναμνήσεων,

http://greek-translation-wings.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html



όπως και στο "κι ότι μένει από μένα είν’ η ηχώ σε διάσπαρτα φεγγάρια σιωπής."

αναγνωρίζω πάλι κάτι από Σοφία Στρέζου - "Μόνον ηχώ

σε διάσπαρτο φεγγάρι σιωπής" - http://sofiastrezou.blogspot.com/2009/02/blog-post_28.html


Τί μπορεί να κάνει κανείς:

Μπορεί να επικοινωνήσει προσωπικά με το συγκεκριμένο άτομο (alfastamos@yahoo.gr), να του κάνει καταγγελία στο blogspot (εδώ) βάση του Νόμου 2121/1993 περί πνευματικής ιδιοκτησίας, της σύμβασης της Βέρνης (Berne Convention) και της Παγκόσμιας Σύμβασης περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Universal Copyright Convention) ή...να μην κάνει τίποτε παραχωρώντας του κάθε δικαίωμα...

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

χτύπησε δίπλα αν δε με βρεις εδώ...

έργο-δώρο της φίλης, silena












Το τραγούδι της Γαλάνη
αφιερωμένο
ήδη απ' τα παλιά, σε ΄σένα...


Κι αν δεν με βρεις εδώ
δεν είμαι μακριά
ένα πλήκτρο μόνο
σα να χτυπάς ένα κουδούνι
της πόρτας της διπλανής
Να ξέρεις,
η πόρτα είναι ορθάνοιχτη
κλειδιά δεν έχω
τα πέταξα στον υπονόμο -
ένα ακόμη σκουπίδι
στον οχετό του βάθρου μας -
Φύλακα
δε θα βρεις
κανένας δε θα σε ρωτήσει
Μη περιμένεις εξηγήσεις -
δε δίνονται πλέον στις μέρες μας -
κι αν σου δοθούν
θα έχεις ήδη ανακηρυχθεί
εκβιαστής
και θα ΄ναι τιποτένιες
από λιποτάκτες της Ουσίας -
των αστεριών καρδιά -
Να μπεις άφοβα
δίχως να βγάλεις τα παπούτσια -
δεν είναι κάστρο
ούτε παλάτι
Δε θα σε παρακολουθεί
κανένα μάτι αδερφού

Το σπίτι μου
καλύβι είναι
που δάπεδο έχει ωκεανό
και ουρανό - φεγγάρι

Μόνο να ξέρεις,
να μη λες μετά,
...ριψοκίνδυνος είσαι -;-
Τότε μόνο Προχώρα
και πέσε στα βαθιά -!-

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

οι ρίμες στο χάος γεννούν...

της θάλασσας τα μυστικά...











και με το νέο μου blog: "Ριψοκίνδυνες Πλεύσεις" 


παράλληλες πορείες


στο Χρόνο και στο Άχρονο...

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

φύλλα ξερά...





















"Δεν δύναμαι!!!"
Είπες

"Άσπρο ίσον μαύρο"
αποκρίνομαι -
δίχως θαυμαστικά

Πως αλλιώς -;-
Αν θαυμάσω την
ισότητα
θα τρομάξει το
σκοτάδι σου..

...Μετά
να σχολιάσω
σιωπηρά, λέω...
την οξείδωση
των αιώνων
σε ρυτίδες
ακατέργαστες
που
μυρίζουν
χαρτί όταν
καίγεται..

...Αφού
χάθηκες
ανάμεσα στα
φύλλα -
εκείνα, τα
κίτρινα
των φθινοπώρων μου -
των πόρων μου
που έκλεισες τις
πόρτες
να θανατώσεις
τ' αγρίμια μου
κι ας μη
το γνωρίζεις..

"Δεν δύναμαι", λες,
σιωπηρά και
γυρίζεις πλάτη
με το νου
στο παράθυρο

"Μαύρο ίσον άσπρο!!!"
σου φωνάζω
...Στα χέρια
σε κρατάω -
κλειδιά

Κρεμιέσαι
νομίζεις
στην απόδραση -
από τρόμο στο
θαυμασμό μου -!-..

Μόνο φύλλα
βρέχει απόψε -
ξερά, του
φθινοπώρου μου..
Έχε
γειά...σιωπηρά...
μην τρομάξεις..

σ' όσους φοβήθηκαν τη φωτιά, σ' όσους θ' αποδράσουν...

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

δεν επιστρέφουν τα τρένα πάντα...
















Όταν καταζητούμαι
επιστρέφω

Στο παράγγελμα
"Αφίππευση!.."
αδιαφορώ

Στους θρήνους
των οικείων μου
χρεμετίζω -
θρηνούν το
φόβο τους
τι ωφελεί -;-

Γνωρίζω
δίκη δεν υπάρχει -
σκοντάψανε οι
ήχοι στο τίποτα -
τους υποκλίνομαι..
οι ήχοι
γδαρμένοι στο
τίποτα... με
συναρπάζουν
όπως
τα τρένα
που έμειναν
από υποσχέσεις
και λησμονήθηκαν

Να κάνω ακόμη
ένα τσιγάρο
να μη ξελογιαστώ
και ξεχάσω
το σκοπό
των τρένων..

Θυμάμαι πάντα
το κορίτσι που
μάταια
περίμενε στο
σταθμό..
Πνίγηκε στα
δάκρυα,
πάνε χρόνια που
κοιμάται
στις ράγες...

Πάνε χρόνια
κανείς
δεν το αναζήτησε
και ποιός να ψάξει
φύλακα αξιών -;-

Επιστρέφω
κι ανεβαίνω
στο ικρίωμα
περιφρονώντας
το νεκρό

Ποιός θα σε θυμηθεί
όταν ραγίσεις
στο άγνωστο -;-
κι η υστεροφημία
σε ορίζει

Δεν εξαρτιέμαι
από ζωή

Δεν εξαρτιέμαι
από θάνατο

Περνώ το σκοινί
στο λαιμό μου
και επιστρέφω...
...πάντα
όταν καταζητούμαι._

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

"...σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος..."

















Ένα πολυσύχναστο ρεμάλι
είμαι
με ώρες
κατά το ύστερον -
ελλειμματικές

Στου περίπλου μου
το κενό
στρίμωξα
ωρολόγια τοίχου
μαζί με
τραπεζάκια καφενείου -
εκεί που
οι άντρες επιδεικνύουν
τα παντελόνια τους
κουνώντας στις
γροθιές τους
ζάρια και βρισιές
βρισιές και πέος
αφού
κατέβασαν ρολά
στις ανάσες τους

Κι εκεί
με βρήκες με
το στιλέτο να
ακονίζω
στο δέρμα μου -
πρόλογο
του ταξιδιού μου

Απαξιώνω
τις λέξεις σου
γραμμένες με μελάνι
στο λευκό σου χαρτί -
αν στάξει ένα
δάκρυ μου πάνω τους
οι λέξεις σου
απλώνονται
μέχρι που δεν
αναγνωρίζονται -
απρόσωπες
εκπροσωπούν
τις αισθήσεις σου

Κερνάω κονιάκ
επτά αστεριών -
αποσιωπητικά
της ηθικής σου -

Έμαθα να ζω
κοιτάζοντας τοίχους
φθαρμένους τοίχους
με γηγενείς ζωγραφιές -
μια ακόμη φθορά τους
και μια άλλη ζωγραφιά
ποιότητας ανένδοτης
στις αποφάσεις μου
ν' ακολουθήσω
αχνάρια Τέχνης

Κρατώ το δίσκο
με τ' άγιά μου -
ένα
ποτήρι νερό με παγάκια
και το ξυπνητήρι μου -
να εξυμνώ τις μέρες μου
δροσίζοντας
ερήμους

Μιλάς ανένταχτη -
επιμένω να λέω
ανένταχτος
τονίζοντας την κατάληξη -
Χωρίζει πολλάκις
η κατάληξη -
κι αποστασιοποιείσαι
με βότσαλα και
θάλασσες
που πρώτη φορά είδες
αλλά
δεν αρμυρίστηκες -
φοβήθηκες το κύμα -
και συνέχισες να
μπουσουλάς
με την πιπίλα στο στόμα
την ώρα που εγώ
σημαδεύω το ποτήρι μου
με στραγάλια
και φυστίκια Αιγίνης

Κι έτσι ρεμάλι
καθώς είμαι
και μέγας αλήτης
δίχως να υποκλιθώ
και σφυρίζοντας
γι' αποχαιρετισμό
υψώνομαι στο τετράγωνο
και φεύγω
έτσι απλά, όπως ήρθα

Στα υστερόγραφα
αρπάζουν τα
φύλλα σου φωτιά
με ήχους κρεμασμένους
από τα χείλη μου που
δεν αρνήθηκαν
παρά μονάχα
φίλησαν
με τη γλώσσα να
εξέχει αυθάδικα
στο ατσαλάκωτο
εγώ σου..
.......
Έτσι έφυγα
κι εσύ
πίσω να
τηλεφωνείς
δίχως να σκεφτείς
το απόρρητο
της φυγής μου..

αφιερωμένο στην .... Αλεξάνδρεια
και στην Κλεονίκη Καλλέργη