Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2009

ένα βράδυ στο Όνειρο



Στης παρακμής το όνειρο
διέξοδος το φιλί σου
Πυγμή αντίδρασης
στη δράση των άλλων

Μεθυσμένες σκιές
Ξεχασμένα χνώτα
Αδειάζω αλκοόλ
στην καρδιά μου,
στο πάτωμα,
στο στήθος σου

Πίνω Ιχώρ
με ήχους ανάκατο

Λατρεύω το σκοτάδι
και τον πάγκο
των ξεχασμένων παλμών

Διώκομαι εξ' αρχής
και πάλι, πάντα.

Αίσθηση ρίγους
Ανατριχιάζω
Ένας καημός το βλέμμα σου
κι η ανάσα που καταπίνω άπληστα
ένας καημός

Ο Μεγάλος Αδερφός
υπολογίζει στιγμιότυπα
κι αναλύει ροπές
περιφερόμενος στις ζωές μας

Κάπου,
αδειάζω το μυαλό μου και
προδίνομαι
στα πρώτα μετεφηβικά αγγίγματα

Γεμίζω το μυαλό
με μπύρα πράσινη
κι εκκωφαντικούς ήχους
από παράταιρες νότες

Σ' ένιωθα γύρω μου
Έπιανες τα ρίγη μου
τη θολή ματιά μου
την άβυσσό μου
Μέχρι και το νου μου
που έπαιρνες στα ταξίδια σου
ένιωθα

Με κράτησες
μην πέσω στα σπασμένα γυαλιά
Κόπηκα, όμως, τηλεπαθητικά
κι ήπιες απ' το αίμα μου

Κάποιος μου ΄κλεισε το μάτι
Πήρα θάρρος να ζωγραφίσω
τη Μαγεία στο διαχρονικό μου χαρτί
με μυρωδιά νόστου

Με πότισες ρακόμελο
κι ανθόγαλο
μη φύγω
και λησμονήσω την επιστροφή

Έτσι, αποθήκευσα τη στοργή σου
στα σπλάχνα μου

Σε μια μεθυσμένη μου στροφή
γονάτισα μπροστά σου
Ασπρόμαυρη σελίδα
μεταμεσονύκτιας τρέλας
Μέχρι που τα πάθη μου
γίναν δικά μας
Και φτερουγίσαμε σε φλογώδεις αγκαλιές

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

νυχτερινή καντάδα



Αιωρούμαι

ανάκατα μέλη
σε βρόχινο ουρανό

Πάνω από γνώσεις
τραντάζομαι
στο δέος του απείρου

Εξαπλώνομαι
στ' αμφιθέατρα των διαστολών
πεινασμένη

Κι αφήνομαι
στη μαγεία
των διαλέξεών σου

Μετά...
ένας αναστεναγμός
μ' έβρεξε υπέρτατο πάθος

Νυχτερινή καντάδα
στο κέντρο του κόσμου σου
Γίνομαι
μαθητικό τετράδιο
στα χέρια σου
εγώ

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ



«Ο δ ρ α π έ τ η ς»,

το Ποιητικό Αφήγημα της Λίτσας Πατεράκη,

Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος,

ορίστηκε να αποδράσει

απ’ τα κελιά των σελίδων του

σε ανορθόγραφο σκηνικό,

στις 8 του Απρίλη 2009,

κι όταν το ρολόι θα δείχνει 07:30 μετά το μεσημέρι,

στον πολυχώρο των εκδόσεων Άγκυρα
(Σόλωνος 124-Αθήνα).

Θα συνοδέψουν την απόδραση…

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος
Η Ελένη Νανοπούλου
Η Μαρίνα Γκάτσου

Θα συνοδέψει με τις νότες και τους ήχους της ψυχής του
Ο Γιάννης Νανόπουλος

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

γελάω, μωρό μου...



Αφιερωμένο σε ΄σένα Μαρίνα!...

Έχετε δει
δυό τρελές να σεργιανούν στο διαδύκτιο;;;



Να γελάς θέλω, ρε μαλάκα!...


Γελάω, Μαρίνα

Κοίτα πώς κλαίει η ψυχή μου...

Άκου πως γελάει κλαίγοντας

Να γελάς θέλω, ρε!!!
Μαλάκα, γέλα!

Γελάω Μαρίνα

κλαίω στην ακροθαλασσιά

Εκεί, μωρό μου,
που σκάει ένα κύμα
και δυό
κι αμέτρητα κύματα
που σκάνε σα χαμόγελο
κάτω απ' τα σκέλια
μιας πουτάνας Αφροδίτης
που πλημμύρισαν με αίμα
και στράγγιξε
πάνω στα μυαλά μας

Γελάω, Μαρίνα
Κοίτα πως γελούν
τα ματωμένα μυαλά μας

Κοίτα, μαλάκα μου!...

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ



«Ο δ ρ α π έ τ η ς»
,

το Ποιητικό Αφήγημα

της Λίτσας Πατεράκη
,

Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος,

ορίστηκε να αποδράσει

απ’ τα κελιά των σελίδων του

σε ανορθόγραφο σκηνικό,

στις 8 του Απρίλη 2009,

κι όταν
το ρολόι θα δείχνει 07:30 μετά το μεσημέρι,

στον πολυχώρο των εκδόσεων Άγκυρα
(Σόλωνος 124-Αθήνα).

Θα συνοδέψουν την απόδραση…

Ο Δημήτρης Βαρβαρήγος


Η Ελένη Νανοπούλου

Η Μαρίνα Γκάτσου


Θα συνοδέψει με τις νότες και τους ήχους της ψυχής του

Ο Γιάννης Νανόπουλος

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Ήχου σκιά

















Άκουσες την ανάσα μου•
άπειρα βαγόνια με τριγμούς
στο τρένο
προς το θόλο τ’ ουρανού
Πήρα να λιώνω
στην Ίριδα.
Δίχως ντροπή
να πεταρίζω με μαεστρία
στο μισοσκόταδο του σούρουπου
Η έκφρασή σου•
νύκτια κραυγή
Η έκφρασή μου•
στακάτο στη σονάτα του δειλινού
Και τώρα,
που σκίστηκε ο ουρανός,
πες πως ήμουν μια ήχου σκιά
και μάζευα τα δόντια μου
από μαθητικό πεντάγραμμο
Να θωρακίσω τ’ άστρα μας
και να τραπούμε
σε φυγή.Όχι δειλοί .
Να αποδράσουμε από πρόστυχα
προστάγματα.

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

λασπωμένη ζωή















ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ Σ" Ο, ΤΙ ΠΛΗΓΩΣΑ


(Τη ΦωτοΓραΦία δεν την έκλεψα)



Κάρφωσα τα χείλια μου

ανάμεσα

στους φωτεινούς σηματοδότες

Έσκισα και τα χρώματα

και τα οδόσημα

θέλω τώρα

να χαθώ

και να περπατήσω

σκουντουφλώντας τυφλή

Στα τέσσερα να περπατήσω

Βροχή να μυρίσω

Στον άλλο κόσμο

να χιμήξω ύαινα

Να σκίσω την αγχόνη

του ανέγνωρου

Να λασπωθώ

Να ξεστρατίσω!

Ποιος μίλησε

Για ένα καλό παιδί;

Φωνές του υπερπέραν…

Ίχνη ψιθύρων

Υποψία μάνας

Μάνα μου!!!

Έφυγα στο αλλοπρόσαλλο

της μέρας που

μ’ έδιωξε η μήτρα σου

Έφυγα… Κι άδειασα

Πέταξα τα μάτια μου

Σ’ αποβράσματα διπλώθηκα

Κυλίστηκα, χτυπήθηκα…

Χορδές τα νεύρα μου

Τις χάιδεψα, έκανα θρήνο

κι αντάρα συνέθεσα

Έκαψα

τη βιασμένη μου παραίσθηση

Κάτω

στη νύχτα,

ντουμάνι,

καπνοί και δάκρυα

Γυναίκες σε παραλλαγή ονείρου

σφάζουν στο γόνατο

τους βιασμούς τους

Μεθούν, παραπατούν

και χορεύουν αντρίκια

Βαριά τα πατήματα

Χτυπούν το διάολο

στο σταυρό

Λασπώνω και την ψυχή μου

καρφώνοντας στη μήτρα μου

την αντανάκλαση

της αθωότητάς μου

Γυαλί σπασμένο

κι αιμορραγώ…



Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2009

Η Τρελή












Ζητώ συγνώμη από τη Μαρίνα, που καθυστερημένα σας αναφέρω ότι βρίσκεται στα "πλήκτρα" που συνοδεύουν την παρέλασή μας


(Τη φωΤοΓραφία

την έκλεψα...)





Κι επειδή η Φαίδρα fish

και η Πέννυ Μηλιά

βραβεύτηκαν στο 9ο Φεστιβάλ Ποίησης Θεσσαλονίκης,

από την Ένωση Λογοτεχνών Ευρώπης,

είπα και ελάλησα να τους αφιερώσουμε

την Τρέλα μας!...


Μπράβο, βρε παιδιά!!!



H φίλη bloger ΤΟΝΙΑ

ήρθε κοντά μας

και μας χειροκροτά!!!!


Είσαι δικιά μας Τόνια!


Εδώ όλοι οι καλοί χωρούν!!!


Καλώς μας ήρθες!!!!


Πύρινα σε καλωσορίζουμε

στο στέκι μας!!!!


Υπότιτλος:


"Της Τρελής τα Μαλλιά"


Με λένε Τρελή

που μιλάω με τοίχους

κι αποκόμματα στίχων

περιεργάζομαι


Κοιμάμαι στα πεζοδρόμια

Με βρεγμένα χαρτόκουτα

σκεπάζω το κορμί μου -

πολύχρωμο το κορμί μου

που εξοστρακίστηκε


Αφήνω πάντα πίσω μου

κουρέλια,

βαθουλωμένα μάτια

και ροές


Κι οι πόρτες

κλείνουν μόνες τους

Κουρδίζουν λυγμούς

και μοιρολόγια


Σε θλίψεις φθινοπώρων

βαδίζω

μεσ’ στις αυλές -

ουλές του χρόνου -

και μαζεύω ξερά φύλλα

γι’ ανάμνηση


Περπατώ ξυπόλητη –

για να μην ταράζω τη φύση –

Με ταράζει πάντα

η σκισμένη ματιά

των ονείρων σας


Στις πόλεις με χλευάζουν,

με λένε Τρελή,

που αλιεύω

με το δείκτη

συνθήματα


Κι αποστηθίζω

βροντές κι αποφθέγματα

κρατώντας καρδιές

ξενιτεμένες

και με ορίζω


Της βροχής μια νύχτα

πάτησα το Φόβο

κι άφησα τη γλίτσα

να τρέξει με τα νερά


Με είπαν Μάγισσα

και με δικάζουν

Και καίγονται

στην καταδίκη μου

τ’ άγρια δάση μου

κι οι στέπες

και τα πέλαγα –

τα σπλάχνα μου


Με γράφουν Τρελή

οι κριτικοί

και μ’ αποσύρουν

Μ’ εκδίδουν

Με παζαρεύουν

σε διεθνείς πάγκους

και στ’ όνομά μου

ποντάρουν την ανία τους


Έχεις δει τρελή

να σεργιανάει τα βράδια;...


ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ


Τρέλας συνέχεια


της Αρχιτρελής κι Αδέσποτης

(κατά το Αρχι -- Αναστενάρης)

& παρένθεση δεύτερη

(παραπέμπουμε στις πυροστιές

του " επτάθλιου" blog της: skiasxnari.blogspot.com)


Μαρίνας Γκάτσου


εχεις δει τρελη

να να σεργιαναει τα βραδια;;;;
εχεις δει τρελη

να κλωτσα την θάλασσα

κι αναθεμα να θελει

στον ουρανο να στειλει;;;

εχεις δει τρελη....να καλημεριζει πανσεληνου δυση;;;

εχεις δει....


Σ'αγαπάω γαμώτο!!!!


...κι επειδή πάει μακριά

η βαλίτσα της τρέλας...

από Συβίλλα

Ήσυχα, ήσυχα
ούτε σιωπή
κι ούτε μιλιά
έτσι όπως το νερό
ταξιδεύει την πόλη
πλάι σε βήματα
πλάι σε ημέρες
και νύχτες
Ήσυχα, ήσυχα
και με το βλέμμα
μακριά να φτάνει
ούτε παρουσία
κι ούτε απουσία
-η απουσία πληγώνει
κι εκείνη δεν αντέχει
άλλες πληγές-
-η παρουσία φοβίζει
κι εκείνη τον φόβο
δεν τον κοιμάται πια-

Τρελή την είπαν

όσοι για Αγάπη
δεν άντεξαν
να την κρατήσουν...

κι επειδή πήρε φωτιά
το κορδελιό...

από Βάσω Μπρατάκη


Λαθραναγνώστης των άστρων,
στα παγκάκια της τρέλας,
στις χαρακιές της νύχτας,
τα σημάδια μιας αγάπης,
με φλόγες τάισαν ,
τα σβησμένα όνειρα μου...

Δημιούργημα της στιγμής...
Το χαρίζω στους υπέροχους τρελούς,που βρίσκω εδώ μέσα...
Τώρα γιατί σεληνιάζομαι με την τρέλα;
Ίσως να μπούχτησα τους λογικούς...
Καλή σου νύχτα ποιήτρια που ξυπνάς την τρέλα μoυ...

και...τρελών το ανάγνωσμα

από raindrop

κοιτώντας κατά τύχη
στον απέναντι δρόμο
είδα τον εαυτό μου
πεταμένο σε μία άκρη
με τα μάτια συγκεντρωμένα
σε μία αχτίδα από έλεος..

ήταν σαν κάποιος να με είχε σκοτώσει
και να αποχαιρετούσα τον κόσμο
κανένα συναίσθημα΄
απλά μία στιγμή συμβαίνει
σαν η αγάπη να σβήνει σ'ένα σκληρό φευγαλέο βλέμμα
η θαυμαστή τάξη καταργείται...

ένα αδιαπραγμάτευτο φως...
θα συμβεί...
και ξαφνικά το βουνό κινείται
μία φορά
πριν όλος κρεμαστείς απ'τη γλώσσα

[στον απέναντι δρόμο-κ.β.]
+1φιλί

κι επειδή το κορδελιό πήρε φωτιά

(κατά τα άνωθι λεγόμενα)

κάηκε και η Βάσω η Μπρατάκη
και συνεχίζει...

Καλά μου λέγαν να μην πίνω...να τι παθαίνω ...μάλλον σεληνιαζόμουνα από τους χτύπους της καρδιάς τους...και δεν το 'ξερα!
Μα κανείς τους δεν μου είπε να αποφεύγω τα επικίνδυνα σοκάκια...της νύχτας...εκεί που υπάρχουν μόνο χτύποι απο καρδιές...

'Αντε τώρα να ψάξω μέσα μου το υπόλοιπο ποίημα...
(Εύκολο είναι ποιήτρια...Σκέψου!)

Εδώ και η Πανδώρα μας...

ακολουθεί με βήμα στρατιωτικό την παρέλαση...
(Με μπλε χρώματα εθνικά εορταστικά των παρελάσεων)


Πέρασα να πω μια Καλημέρα στους αγαπημένους "τρελούς", τρελή κι εγώ μέσα στου κόσμου την αβάσταχτη λογική.


Σημαιοφόρος της παρέλασης των τρελών είναι η Truth....
Μπράβο κορίτσι μου!!!

Ακολουθεί

η Νεράιδα της Βροχής
με βήμα αργό, κόκκινα αισθησιακό (όπως λέμε βαμμένα κόκκινα μαλλιά), αθώα και πρόστυχη Ιέρεια του πουθενά...
Με βήτα πολλά!!!

Βρε παιδιά έρχονται πολλοί!!!...

και τα φτερά των αγγέλων φλέγονται...

ANGEL

".. Τρέλα κι απόκλιση
- η ευτυχία είν του τρελού
Τρέλα και πρόκληση
- η άφεση είναι του τρελού
Τρέλα και πάθος
- η έκσταση είναι του Τρελού
Τρέλα και λάθος
- όλο το λάθος είναι .. 'αλλού'
και τα Φεγγάρια
και τα Βράδια
και οι Βροχές
μέσα στον κόσμο του Τρελού
είναι φανάρια
κι άλλοθι
και εμμονές.
Μέσα στον κόσμο του Τρελού
κρυμμένος κόσμος μυστικός
ερμητικός, προσωπικός
Σύμπαν ολάκερο
Σύμπαν παράλληλο
και Σύμπαν .. άλλοθι
και 'ασφαλές'.."


Κι αφού ξαναμπαίνει η Νεράιδα της Βροχής
στον αγωνιστικό στίβο
με όλα τα ερωτικά της όπλα σε ετοιμότητα
(παραπέμπουμε στα σχόλια για να μην προκαλέσουμε
τα πλήθη και μας ρίξουν στην πυρά)

κι αφού η Βάσω Μπρατάκη εμπνέεται κι άλλο και
συνεχίζει το ποίημα των τρελών,
παρελαύνει κι ο πρώτος τολμηρότατος άντρας:

Ο Φίλτατος ΑΕΝΑΟΣ:

Πιο τρελός απ'όλους έμεινα στο περιθώριο κλεισμένος στους τοίχους που οι οι συνετοί χτίσαν γύρω μου μήπως και τους ενοχλήσω.
Οι επιλογές μου τρελές, ο τρόπος που ζώ και η ιδεολογία μου τρελή, τα όνειρα μου τρελά, η μη-συνεργασία μου και αυτή τρελή.Μή με φοβάσαι!
Πήρα λοιπόν ανάποδες και το κόσμο παλεύω φέρω στα μέτρα μου! Έχουν μπόλικο καιρό ακόμα να κοροΐδεύουν και να χλευάζουν τον παράφρωνα εμένα...Παύω λοιπόν να σας πέρνω τα λογικά σας μυαλά και βγάζω το σκασμό!
Ψοφίστε στη μίζερη και δύσοσμη ζωή σας, εγώ το μόνο που θα δώσω είναι το πτώμα μου...!
Αέναα Τρελός!






Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Ερωμένη Απούσα

Ο ΤΙΤΛΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ

ΚΑΙ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗ ΦΙΛΗ bloger

"ΨΙΧΑΛΑ" / psixala-vroxis.blogspot.com

Αφιερωμένο στον αδερφό της κι από ΄μένα

Στο Βασίλη

ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ...



Τα ναυάγιά μου
σκουριασμένα φιλιά
Γοργόνες περιπαίζουν
το θάνατό μου
Κι εκεί
ένας χείμαρρος
να λουφάζει στη θάλασσα
Κρεμασμένη, εγώ,
από ΄να φανάρι θλιμμένο στο δρόμο,
πιάνω μια άγκυρα - με προδίνει
Τρωκτικά αμφίβια
κάνουν λεωφόρους τις φλέβες μου...
...Ερωτεύονται με πάθος
τα πάθη μου
κι ιππεύουν την ανάσα μου

Θυμάμαι τη σκιά σου
καθώς έφευγες
Ποτέ δεν κατάφερνες
να σ' ακολουθεί
Σε κρατούσα
απ' την άκρη του αρώματός σου
Πάντα,
είχα για ΄μένα
το μετέπειτα
Έγινα εραστής των βράχων
κι ας υποσχέθηκα
να ΄μαι σελήνη μέσα στη θάλασσα
Αρμυρίστηκα απ' τα κύματα
και διαβρώθηκα
Πάνω στον κόσμο
αρμενίζουν φυματικά παιδιά
Στο βυθό κατευθύνονται οι αιώνες
Κι εσύ...φεύγεις ακόμη...

Το φανάρι σκουριάζει
Θα σε λέω Ερωμένη Απούσα...

Και ποιός είπε
ότι οι νεκροί δε θυμούνται;
Άδειο τοπίο, άγονο
μ' ένα βαγόνι θύμηση
να σαπίζει από ερημιά

Σε σκεφτόμουν
και σ' έκρυβα
στη φωλιά του Ονείρου μου
Και τώρα
που πέθανα...στο δώμα
της αιτίας του θανάτου μου

Εγώ
όμως
είμαι παρούσα
στη συνουσία της θάλασσας
με το χείμαρρο
Κι ας βλέπεις θύελλα
να σβήνει τα ίχνη μου...
Έχω κρατήσει
το σπινθήρα των βλεμμάτων σου
κάτω απ' τη μασχάλη μου...
Σαν εφημερίδα παμπάλαιων χρόνων
Και σε θυμάμαι...

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2009

Περί Πολιτισμού ο Διάλογος

ΛΙΤΣΑ ΠΑΤΕΡΑΚΗ


Ο σαρκοφάγος πολιτισμός

μόνο ένα λυγμό μου άφησε
όλα τ' άλλα μου πήρε...
Θέλει τα πάντα να θραφεί
ακόμη και τα σπλάχνα μου!

Πού είστε παιδιά μου;
Όνειρά μου;
Φτερά μου, λέξεις μου
Πόθοι μου;...
Πού είστε ζωές μου;...Παιδιά μου;...

Σε ποιούς δρόμους βρωμερούς
σας ξέβρασε η μήτρα μου;...

Μόνο ο λυγμός μου έμεινε
και η ντροπή που είμαι
Για ΄σας που μέλλον δεν ετοίμασα
ατίμασα τα όνειρά σας

Καθισμένη σε πολυθρόνα κουνιστή
πιπίλαγα καραμέλες "πολιτισμού"
με πολύχρωμα περιτυλίγματα
κρυμένη πίσω απ' το δάχτυλό μου
αυνανιζόμουνα κοιτάζοντας τα σίριαλ
Δεν "άκουσα" τις καταιγίδες που πλησίαζαν
Κοιμόμουν τον αιώνιο

Μαστουρωμένη αλήτισα εγώ
Χειροκροτούσα βιασμούς
κάτω από μπαλκόνια
προεκλογικών συναθροίσεων
Κι εσείς σπλάχνα μου
χτυπούσατε
τα τοιχώματα του άχρηστου κορμιού μου
Κι εγώ εκεί...στο χειροκρότημα,
στις βλακώδεις υποσχέσεις,
στα ηλίθια σίριαλ,
στο βούρκο!...

Και τώρα
πώς να σας κανακέψω παιδιά μου!...
Πώς να σας πιάσω απ' τη αρχή;...
Ένας λυγμός που έμεινα...

*********

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Τα μπάσταρδα παιδιά σας φιμώσατε.

Τα νοθογενή παιδιά μιας ελευθέρων ηθών ζωής,
άρρωστης πουτάνας μάνας,
γόνοι ανενεργού και στείρου σπέρματος
λόγω της πνευματικής σας κρυψορχίας.
Μια ζωής
που τη σάρκα της ξεπούλησε
στις ανήλιες τρώγλες και καλντερίμια
για λίγα κυβικά εκατοστά δραστήρια σπερματοζωάρια.
Την ανέχεια και τη σιωπή αποδεχτήκατε
αντίτιμο για το ευτυχές με δικές σας μονάδες μέτρησης
και γεμάτο προσόδους μέλλον των παιδιών σας
που επιτήδειοι τυχοδιώκτες σας τάξαν.
Τα στόματα μας κλείσατε
μήπως και ξεστομίσουμε τα ανώριμα όνειρα μας.
Τα μάτια μας σφραγίσατε
μήπως τολμήσουν και δουν λιγάκι επέκεινα.
Την γεμάτη θράσος γλώσσα μας,
ναυτικό κόμπο δέσατε
για να ταιριάζει
με τον κόμπο της καλοδεμένης γραβάτας
των κλινηρών παχύσαρκων φωστήρων σας.
Κομψά σφιχτοδεμένη θηλιά στο λαιμό σας
οι γλώσσες μας.
Κλύσμα στο νεανικό μυαλό μου σκοπός σας έγινε,
κάθαρση της δήθεν βρωμερής νοητικής αντίληψης μου,
απόσταγμα ακαθαρσιών μιας σάπιας κοινωνίας,
χωρίς να έχετε αντιληφθεί τη μούχλα,
στο πέτο από το καμηλό και αλογότριχα σακάκι σας.
Μια κοινωνία σπιναλόγκα.
Επιπόλαια και ανώριμα
μου λέτε ονειρεύομαι
εσείς που ώριμα και συνετά μακελεύετε,
μισερεύετε, κατακρεουργείτε
και κιμαδιάζεται όνειρα,
ιδεολογίες, ηθικές
και ανθρωπιστικές αξίες.
Γονείς υποδείγματα,
με το στανιό δικαιούχοι γονικής μέριμνας,
γονείς πρότυπα
να μας επιβάλλουν
να ζήσουμε τα με απαραίτητη
γονική συναίνεση μύχια μας όνειρα.
Πρότυπα!
Να μας χρησιμοποιούν
υπέρεισμα στα υποτονικά τους όνειρα!
Το λαρύγγι να μας κόβουν
γιατί τα δικά τους όνειρα για τη βολή θυσίασαν.
Μεγάλοι και τρανοί
να μας αποκαλούν μικρούς ανώριμους και άωρους
αυτοί που μεστωμένοι, ωρίμασαν,
αυτοί που αποφάσισαν
να παραδώσουν τη ζωή τους στα χέρια άλλων
προς διαχείριση διότι λέει απόκαμαν.
Ένα ρίγος διαπερνά το μεδούλι μου
-όχι από σεβασμό
αυτόν καιρό τώρα δικαιωματικά χάσατε-
και να πίσω εδώ τον σβέρκο μου
πιάνει η παγερή ψυχή σας
και η ψυχρότητα των συναισθημάτων σας.
Ο τρόπος που ευτυχισμένοι αισθάνεστε!
Μονάχα δεν μου είπες
πόσο ευτυχισμένος είσαι!
Σε νούμερο είκοσι εννιά;
Πέντε κιλά; μήπως δώδεκα;
γύρω στα δύο μέτρα
ή μήπως
είναι πιο εύκολο να μου πεις
σε δολάρια και φράγκα!
Τόσο καιρό στην απομόνωση!
Δεν είμαι και καλά μέσα στα πράγματα.
Τελικά βγήκαν και καινούργιες μονάδες μέτρησης!
Τι σου είναι ο πολιτισμός…



Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

παρουσίαση του...μέλλοντος

ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ Κωνσταντίνος (Aenaos)


Tόσο καιρό στο σκοτάδι, στη υγρή

και ανήλια καλύβα που διάλεξε

μήπως και κρυφτεί από τους καταδότες.

Αβίζο χωρίς αποστολή κατάντησε

ανιχνευτικό σκάφος στον ωκεανό της απληστίας

που το σκαρί του θαλασσοφουρτούνα μουχλιάζει και τσακίζει

μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα.

Βλέφαρο έφτασε να στήνει

μπας και βγει να δει λίγο φώς.

Μπας και τη ψυχή του με μύρα αλείψει

Και τον φρέσκο αέρα νιώσει.

Απ΄ το σκοτάδι οι αμφιβληστροειδής του όμως καήκαν

απ' το σκοτάδι που με βία αγάπησε.

Πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός

γιατί τα χέρια του ζάρωσαν.

Τα μάτια του καήκαν, αλμπίνος κατάντησε

όμως ακόμη μπορεί νιώσει τους σπιούνους,

τους χαφιέδες που καρτερούν το συναίσθημα

να καταδώσουν σ' αυτούς που αρέσκονται να το καπηλεύουν.

Η θυσανωτή του ψυχή στολίδι,

να λαμποκοπά και να γυαλίζει

στο ημίφως που φώτισε το έρεβος και

που έκανε τη δύστυχη ψυχή του να αγαλλιάσει λίγο...

Ένα θεριό που λαχταρά το αργατινό να διαβεί αλώβητο

και την ανάλγητη νύχτα να ξεχάσει

με μόνη απαντοχή

στις πρώτες ακτίνες της νέας μέρας που ξημερώνει

τη ψυχή του να μουλιάσει...



Τρίτη, 3 Μαρτίου 2009

Απόρθητα Κάστρα



(Η ΦωτοΓραΦία μου...)









Καχύποπτη νύχτα
ιδρώνει σ' έναν ήχο,
σε τοίχο
που σέρνονται φαντάσματα

Διαδρομές σε διαλόγους
αποδημούντων πυροβατών
που στοίχειωσαν
στο χρώμα του απείρου

Και μεταλλάσσεται η νύχτα
σε κραυγή φιλήδονη
εδώ που οι μέλισες
χτίζουν με κερί
απόρθητα κάστρα

Τους ήχους ποιητών
να προστατέψουν
από φτηνά στιχάκια
κράχτη της προστυχιάς

Διασπάται και το άπειρο
καθώς
η ψυχή αντιστέκεται
στη διαστροφή των στιχοπλόκων

Κι η νύχτα
φιλήδονα σταλάζει
στην υπέρτατη αίσθηση


Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Συνομιλίες ψυχών



Από το blog της Ποιήτριας

και

Ζωγράφου

ΒΑΣΩΣ ΜΠΡΑΤΑΚΗ




Έκπτωτος Άγγελος

Σε ποιάς πεταλούδας τα φτερά,
γκρεμίσαν οι κυμματισμοί του έρωτα σου...
Σε ποιές θάλασσες των αισθήσεων,
ταξιδεύουν τα όνειρα σου...
Σε ποιές νύχτες γίναν οι ώρες,
μάρτυρες στα ανθρώπινα πάθη σου..


Έκπτωτε άγγελε,
που'χασες τα φτερά σου,
στα μοναχικά ταξίδια μιάς νύχτας....
Φορώντας κατάσαρκα,
τους αναστεναγμούς του έρωτα της...
Σε σοκάκια σκοτεινά και άδεια,
μακριά από τα φώτα της γκρίζας πολιτείας....

Και εγώ.....

Άγγελε μου.....

Ποιός στα λόγια του έρωτα μου
θα χτίσει βωμούς μέσα στην νύχτα...
πεταλούδα μοναχική,
που χάθηκε στα μονοπάτια του έρωτα σου....
όταν στην καμπύλη του φεγγαριού,
αχνόφεξε μια σπίθα φωτιάς,
το φώς από αταξίδευτα άστρα...

Βάσω Μπρατάκη


Αφιερωμένο στον Προμηθέα Δεσμώτη

*************************


Εκεί,

μέσα στα μαύρα τα σκοτάδια
στα ναυάγια των ονείρων
στις κλειστές τις πόρτες ξωτικών
στο πλατύσκαλο του Έρωτα
που άγρυπνα παιδιά θυσιάστηκαν

Μέσα στην αποστροφή του όχλου
στην πολύχρωμη φωτιά
στην ολική έκλειψη της σελήνης
που κουράστηκε να βλέπει
τα παράθυρα κλειστά

Εκεί...
Εκείνη την ώρα
χάθηκα μες στα στενά των πόλεων
κι από τότε
παλιάτσος χορεύω στις πλατείες
Να συντρίψω θέλω
και το πιο μικρό μόριο
της σκισμένης καρδιάς μου...

...Για την πολύχρωμη πεταλούδα...

Λίτσα Πατεράκη


*************************

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ... ΟΜΟΡΦΑ

ΑΛΛΑ ΠΥΡΩΝΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ!...



ΠΑΝΔΩΡΑ

Γύρνα την πλάτη στο κοινό,

ξεβάψου,

βγάλε την περούκα

κι ύστερα μόνη κλάψε ή

γέλα μόνο για ΣΕΝΑ!




Βάσω Μπρατάκη

Εγώ ο μικρός παλιάτσος,
όπως όλοι οι παλιάτσοι,
στο δικό σας καρναβάλι ,
στο πρόσωπο μου φόρεσα,
την μάσκα που θα μάγευε
τα αδηφάγα μάτια σας...

Με τα χρώματα την έβαψα
που θα'ρεσε στην αφεντιά σας,
χαμόγελα της φόρεσα
μην τυχόν και δείτε
τα δάκρια της καρδιάς μου...

Μα μάθε...
εσύ θλιβερό ανθρωπάκι
παλιάτσε που δεν το ξέρεις,
ότι τα πιο όμορφα χρώματα,
τα χρώματα της καρδιάς μου,
ότι τα κράτησα μακριά
από τα βέβηλα μάτια
του κούφιου έρωτα σου...

Το μαύρο για να ταίσω
τα πουλιά της νύχτας,
όταν με άστρα θα καρφώσω,
τους χτύπους της καρδιάς μου,
στα δικά μου ουράνια....

Το κόκκινο της φωτιάς
για να βάψω με αίμα
τα δικά μου τόξα,
όταν θα βγώ για κυνήγι
στα δικά μου δάση του έρωτα...

Και το άσπρο των κύκνων
για να ξαναζωγραφίσω τα φτερά,
στην ράχη των δικών μου αγγέλων...
Των έκπτωτων αγγέλων μου!


A N G E L

... Όσο ο παλιάτσος
δέσμιος θάναι
στην ανάγκη του
νάχει θεατές-μάρτυρες
στο μαρτύριό του ,
τόσο στο φαύλο κύκλο
της ανάγκης του
Παλιάτσος νάναι
θα στροβιλίζεται.
Και θα πεθαίνει
μαρτυρικά
-μα προπαντός ηρωικά
και με ικανοποίηση περισσή
αυτοδικαιούμενος
και πλήρης αισθήματος ανώτερου
αυτοθυσίας και αλτρουισμού..
Μακριά απ την ανάγκη θεατών
Μακριά απ το πλήθος
Παλιάτσο ΖΗΣΕ
Κι άσε τον θάνατο τον ηρωικό
Βορά σε εκείνα στα σκυλιά
Που ακολουθούν τα βήματά σου
χειροκρoτήματα του κόλακα
κερνούν να ζαλιστείς ...
Ζήσε Παλιάτσο
Μη γελάς
Μονάχα ΖΗΣΕ !
Βιάσου! ...


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΣΜΠΟΥΚΕΑΣ

...και εσύ στη γωνία παλιάτσο,

γέλα γέλα για να γελάσουμε και εμείς γιατί μέσα απ' τη χαρά σου τρέφεται η λύπη μας για τη ξεπουλημένη μας ζωή και έτσι σακατεμένοι βουλιάζουμε στο τίποτα..γέλα που να σε πάρει η ευχή..τόσες ευχές μας έδωσες μα προσμετρήθηκαν σαν κατάρες..τόση η αγάπη μας,μέχρι εκεί μπορούμε..γέλα να ανθίσει αναστημένο το πνεύμα της ονειρικής αναζήτησης..του Τίποτα..


ΠΡΟΦΗΤΗΣ


σαν παλιάτσος τριγυρνώ,με μια μάσκα... σε λίγο θα πενθείς...

θα φύγω για μια λύτρωση εκεί που τα μάτια όλων θα βλέπουν το πρόσωπό μου, εμένα.... και ποτέ το πλήθος που ζητάνε...

κομμάτια....