Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Είμαι εδώ..





















Η αρχή του κενού
σε μια πόλη που δειλιάζει
κι αδειάζει ερπετά

Η στέγη της -
τρωκτικών κατοικία
ηλικία ανήλικη
μηδέν το μεσημέρι της

Είναι το ξημέρωμά της
νερωμένη λαχτάρα
άπληστη και φτηνή

Κι ενώ παζαρεύει
την καρδιά της -

πες μου πόλη

ο προαγωγός σου
κοιμάται τις νύχτες μονάχος -;-

Γιατί,

τον είδα να γατζώνεται
στη γρίπη της ψυχής του
μ' ένα τσίριγμα φιδιού
την ώρα που
το κεφάλι του συνέτριβαν
οι εραστές ονείρων

Εγώ
θα πετάξω στη σκηνή
σκιά
το ρολόι του κόσμου

και θα άρω
το μηδέν το απόλυτο
Να μιλήσω ξανά
με τις ώρες μου
με τις φωνές και τις δύο
των φύλων μου

Εσύ
να φοβάσαι-!-
Να τρέμεις την Άνοιξη
Την Άνοιξη
την κατάκτησα όλη
εκείνα τα βράδια
που σε πότιζα φιλί

Πρόστυχη πόλη
για πες μου λοιπόν
ο προαγωγός σου
σε φίλησε μονάχος
αντρίκια τα βράδια-;-
ή
με φαλλούς πανάκριβους
γρύλιζε στα σκοτάδια-;-

Γιατί τον είδα
που έκρυβε το δάκρυ του
κάτω απ' το στρώμα σου
που βουίζει ακόμα
κραυγές κοριτσιών
στο κάποτε το δήθεν
των γιορτών σου

Πού είσαι -;-
μου λες -;-
Μέσα στο αίμα μου
γυαλίζεις ακόμη νομίζεις(!..)
πόλη
ματωμένη πόρνη
σε συγχωρώ

εγώ..