Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

παραμονές της γέννησής σου

















Παραμονές με κενό
Έφυγες κι είμαι
Είσαι
κι είμαι εκεί

που πήραν οι αποστάσεις
τις ασφάλειές τους
νομίζεις
πως γλύστρησαν οι μέρες
μέσα απ' τα δάχτυλά μας
πώς άργησαν οι ανάσες
μαζί με τα φεγγάρια -
του φόβου τα της έκλειψης -
κι απλώνονται τα λόγια
στα σύρματα που
αποχωρίζουν
χωρίζουν τη σάρκα τη μία
που ρέει σαν αίμα
αίμα ρέει
εκεί που κυλούσα
γύρω απ' τα χείλη
μιας νέας σελήνης
και το βλέμμα μου
μες στο βλέμμα σου
καρφωμένο
πάντα στα μάτια σου
να λιώνει
σα χρώματα
στου δειλινού την ώρα
που μπαίνει ο ήλιος
στα στήθια ανάμεσα της γης
και σβήνεται μετά
στη θάλασσα
που ανοίγεται
αφήνεται
ερωμένη στο πάθος
στην έκσταση του φωτός
και σαγιτεύεται το όνειρό της

Παραμονές με τανγκό
και αγγίγματα στο δέρμα
από μακριά που είναι

Τρέχω στο λαιμό σου
να πιάσω τον παλμό
της καρδιάς
αυτόν
στη φλέβα τη μεγάλη
που διατρέχει
όλο σου το κορμί
που διατρέχουν
τρέχει η γλώσσα
να φτάσει
στα άκρα όλα
μετά
τις επιφάνειες

τις ανώμαλες του πλανήτη σου
και στο τέλος
στης πηγής τη δροσιά
να μείνει
για όλο του χρόνου -
το υπόλοιπο του χρόνου -
να τριφτούν οι γεύσεις
οι ανάσες οι μεγάλες
πέτρες να τριφτούν
κι η φωτιά να πλημμυρίσει
το σύμπαν σου
το σύμπαν μου
- να χυθεί η φωτιά -
ν' αποκρυπτογραφήσω
ακατάληπτες κραυγές
τις κραυγές σου που είναι
που κατοικούν στ' αυτιά μου
μέσα στους λαβυρίνθους

Μ' ένα τσιγάρο
που κόλλησε στα χείλη μου
τα στεγνά
απ' τον πυρετό

της απόστασης
της ερήμου
που μας χωρίζει

και ξεκολλά
ψήγματα σάρκας

απ' τα χείλη
που σε δίψασαν πολύ

Παραμονές
εδώ
σκίζω δρόμους
σκίζω τα στήθη μου
σκίζω τη φωνή μου
ηφαίστεια στο νου μου
πυροβολώ το νου μου
να κρατήσω το χορό
το δικό μας χορό
ένα βήμα πριν
μια ανάσα πριν τη γιορτή σου

Να σε φιλήσω ξανά
στων ονείρων μου τα βάθη
Χρόνια Πανέμορφα -!-
Εγώ-!-
Κι εγώ-!-
κι ας λείπεις... Σε φιλώ..
Σε ζητώ
και
σου αφιερώνομαι
εδώ
που σπαράζει
η καρδιά μου σπαράζει

δίχως πανοπλίες
γυμνός
κι απέριττος

Χρόνια σου Υπέροχα-!-
μικρό μου..