Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Το Μήνυμα

Άκου μπάτσε,
σε σιχαίνομαι!
Σε σιχαίνομαι από μικρό παιδάκι.
Και ξέρεις, μπάτσε, γιατί;
Γιατί τότε
βασάνισες
τον πατέρα του κολλητού μου
Μην κάνεις ότι ξεχνάς ρεμάλι.
Του κολλητού μου του Βασίλη.
Κι ήταν παιδί, ηλίθιε μπάτσε,
ο κολλητός μου
Κι εσύ ερχόσουν τα βράδια
στο φτωχόσπιτό του
και χτυπούσες μανιασμένα με το όπλο σου
(υποκατάστατο του ανδρισμού σου ηλίθιε) την πορτούλα τους
και ξυπνούσες τον κολλητό μου και τη δόλια μάνα του
και τους κολλούσες ηλίθιε μπάτσε
το όπλο σου στα κορμιά τους
Θυμάσαι εκείνο το μαραμένο κορμί
της ράφτρας μάνας
και το άλλο,
το τρομαγμένο το παιδικό; Κι έψαχνες για τον πατέρα μπάτσε. Το δεύτερο πατέρα μου.
Κι εγώ σ' έβλεπα
κρυμμένη πίσω απ' την κοινή μας μάντρα κι έκλαιγα

Θυμάσαι που με παρακολουθούσες έφηβη,
όταν έτρεχα στους δρόμους με όνειρα ν' αλλάξω τον κόσμο;
Θυμάσαι όταν με χτύπησες, μαθήτρια, με το γκλοπ σου (υποκατάστατο του γεννητικού σου οργάνου, γιατί δεν έχεις όργανο διεστραμμένη ψυχή)
Θυμάσαι μπάτσε, που τάπαιρνες απ' τους εμπόρους του θανάτου και γλένταγες τα βράδια στα σκυλάδικα;
Τότε που βίαζες αλλοδοπές στο βρωμομάγαζό σου;

Άκου μπάτσε! Εσένα μιλάω, που σημάδεψες το χελιδόνι, τον Αλέξανδρο ρε!
Κοιμάται ο Αλέξανδρος κάτω απ' το χώμα. Έγινε ήρωας όμως, κι Οδηγητής!
Δε σε φοβούνται μπάτσε τα παιδιά και σε πετροβολούν! Σε γράφουν και στα γεννητικά τους όργανα, γιατί αυτά, έχουν, κι ας άλλαξες τώρα φάτσα κι έγινες ματατζής. Ίδιος είσαι! Ίδια γελοία φάτσα έχεις διαχρονική.
Σε γράφουν, που λες τα μαθητούδια στα γεννητικά τους!
Και να το ξέρεις σε γράφω κι εγώ. Πιο πολύ για το φίλο μου ρε, το Βασίλη, τον κολλητό μου που τον τρέλανες. Ύπάρχουν κι ευαίσθητες ψυχές, δεν το πήρες χαμπάρι ακόμη;
Κι όσο για το κουτσαβάκι που θα σου γράψει ύμνους τώρα...γραμμένους σας έχω και τους δυό!