Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

Το δωμάτιο ήταν γυμνό – όπως το κορμί σου.
Το κεφάλι μου ανάγλυφο στο ταβάνι των ονείρων σου.
Κι όμως, πού ήμουν εγώ;
Συνεχίζεις ακόμη να ψάχνεις,
γαζώνοντας το βραδινό σου φόρεμα για τη γαμήλια δεξίωση.
Το κρεβάτι σου το ονειρευόσουν μια ζωή, άνω κάτω.
Να σερβίρεις την ένταση σε από πλατίνα δίσκο.
Κι όμως, πού ήμουν εγώ; Έλεγα. Κι έλεγες, να ψάχνεις
μέχρι το βράδυ.
Κι ενώ σκεφτόσουν τις ειδήσεις των οχτώ
το τρένο πέρασε ακριβώς στις οκτώ.
Ανάμεσα στα πόδια σου, έγινε σεισμός,
είμαι εγώ, που βυζαίνω το αιδοίο της καρδιάς σου.